Οδηγίες Χρήσης Τάξης και άλλα συναφή...

Είχα υποσχεθεί ένα post με όλα τα χρήσιμα πράγματα που μάθαμε στα Π. Ε. Κ και αυτά που έχω συνειδητοποιήσει σ’ αυτόν τον πρώτο χρόνο διδασκαλίας στο Δημόσιο σχολείο. Πράγματα που δεν θα γράψουμε ποτέ στον ΑΣΕΠ αλλά θα τα αντιμετωπίσουμε στη σχολική τάξη.

Επειδή όμως δεν είσαι απλώς εσύ και η τάξη σου αλλά ο διευθυντής και οι άλλοι συνάδελφοι, οι γονείς και ο Προϊστάμενος, πρέπει να έχεις μια σχετική διπλωματία για να μην καταλήξεις τσακωμένος με όλους ή στη μπούκα του κανονιού. Εγώ πιστεύω ότι φέτος στάθηκα αρκετά τυχερή, δεν αντιμετώπισα ακραίες περιπτώσεις όπως:

Περίπτωση 1^η: Συνάδελφος σε Λύκειο της Ρόδου προκάλεσε την μήνη της (υπερήλικης και παλαιολιθικών αντιλήψεων) φιλολόγου –Λυκειάρχου επειδή έβαζε στους μαθητές τραγούδια στα οποία συμπλήρωναν τους στίχους. Η Λυκειάρχης πίστευε ότι αυτό δεν ήταν μάθημα, προκαλούσε ‘αναρχία’, ‘θόρυβο’ και ήταν αποτέλεσμα του ότι η συνάδελφος βαριόταν να διδάξει.

Περίπτωση 2^η :Σύμφωνα με τον Σχολικό μας σύμβουλο, σε σχολείο της Κόνιτσας (Γυμνάσιο-Λύκειο) το μάθημα δεν ξεκινούσε αν δεν θυμιάτιζαν την τάξη και καμία νεοδιόριστη καθηγήτρια δεν στέριωνε επειδή ο Διευθυντής και η σχολική επιτροπή εισηγούνταν την μετάθεσή της για λόγους ‘ηθικής’: Φορούσε παντελόνι, ο λαιμός ήταν ακάλυπτος, το μαλλί δεν ήταν κότσος.

Περίπτωση 3^η: Το Γυμνάσιο της Ανάφης έχει 5 παιδιά. 1 μαθητής στην Α Γυμνασίου και 4 μαθητές στην Γ Γυμνασίου. Ο νεοδιόριστος συνάδελφος αναρωτιόταν αν έπρεπε να σπάσει το τμήμα της Γ σε 2 επίπεδα (αρχάριοι-προχωρημένοι).

Στο Δημοτικό είσαι λίγο δασκάλα, λίγο μαμά. Είναι πολύ εύκολο να σου πουν μυστικά, να σου δείξουν την αγάπη τους, να θαυμάσουν το πιο απλό πράγμα. Για παράδειγμα, με έχουν αποκαλέσει με ειλικρινή θαυμασμό ‘πραγματική ζωγράφο’ επειδή σχεδίαζα στις Χριστουγεννιάτικες κάρτες τους ένα κεφάλι Αϊ Βασίλη και ένα κερί. Η αγάπη που παίρνεις είναι πραγματικά μεγάλη. Και σου δίνει την ευκαιρία να δώσεις και εσύ. Αυτό είναι πολύ σημαντικό και σε γεμίζει πραγματικά. Αλλά το να νοιάζεσαι για τόσα παιδιά μπορεί να είναι και κάπως ψυχοφθόρο. Δεν έχεις μόνο μία τάξη, έχεις 160 παιδιά. Με τα οποία, αν είναι ο χαρακτήρας σου έτσι, δένεσαι γιατί τα βλέπεις 3 ώρες κάθε εβδομάδα. Αγχώνεσαι στα διαλείμματα, προσπαθείς να καταλάβεις τι πάει στραβά και κλαίνε με το παραμικρό, στις εκδρομές είσαι με το ένα μάτι εκεί που παίζουν, χαίρεσαι απίστευτα όταν παριστάνεις λίγο τον κλόουν σε μία δραστηριότητα και τα βλέπεις να γελάνε και να συμμετέχουν, στενοχωριέσαι όταν θα τα αποχαιρετήσεις. Το ένιωσα έντονα το Πάσχα που τα αποχαιρετούσα πριν φύγω για Αθήνα και είχα έναν κόμπο στο λαιμό, κυρίως επειδή ήξερα ότι του χρόνου δεν θα τα έχω. Δεν τους το έχω πει ακόμα και νομίζω πως με μερικά θα μας πάρουν τα ζουμιά. Ας πούμε, χθες, σε μία Γ δημοτικού, μου ζητούσανε να τους αφήσω να βγουν έξω. Και τους έλεγα ‘όχι’. Τότε ένα παιδάκι, για αστείο είπε ‘κυρία αν δεν μας αφήσετε θα είστε κακιά’ και εγώ είπα ‘ναι, είμαι κακιά, λοιπόν’ και τότε πετάχτηκε ο Νίκος, που έχει δηλώσει ότι με αγαπάει, σηκώθηκε όρθιος και είπε ‘Όποιος πει τίποτα κακό για την κυρία μου θα τα έχει βάλει μαζί μου’. Τι μπορεί να πάθεις με τέτοιους ‘σωματοφύλακες’;

Τώρα είναι πάλι περίοδος τεστ και διορθωμάτων και τι βλέπουν τα μάτια σου σε μερικά είναι απίστευτο. Προχτές με είχε πιάσει νευρικό όταν διόρθωνα το τεστ μιας μαθήτριας της Γ δημοτικού, που ζήτημα αν έχει ανοίξει το τρισχαριτωμένο βιβλίο που κάνουμε 2 φορές και έβλεπα τις απαντήσεις της. Παραθέτω μερικές αυτολεξεί.

a) -What´s this? (Δίπλα είχε την εικόνα και η απάντηση έπρεπε να ήταν: This is a giraffe)

-It’s καμηλοπαρδαλί

b) -What are these? Η αντίστοιχη εικόνα έδειχνε τα πουλιά άρα η απάντηση θα ήταν :These are birds)

-These are καναρίνια.

-Have you got a pet? ___Νόου__

-Have you got black hair? __Γές___

Την επόμενη φορά που θα φτιάξετε activity, μην έχετε αυτά στο μυαλό σας. Η ιδανική τάξη του ΑΣΕΠ είναι

the secret combination

and a mystery to you,

use your imagination,

it’s not easy nor it’s true

ΥΓ: Χωρίς καλά καλά να το καταλάβω, συνειδητοποιώ ότι η ώρα που θα φύγω φτάνει ολοταχώς. Ένας μήνας έμεινε. Και η αλήθεια είναι ότι στεναχωριέμαι κάπως. Αλλά ευτυχώς θα έχω τη σπουργιτοπροστάτιδα Μ. και την ευελπιστούμε -να -οδηγείς -το -αμάξι -που -θα -νοικιάσουμε Α. να κάνουν την μετάβαση πολύ, πολύ πιο εύκολη. Είπαμε, τώρα ειδικά που είμαι το κορίτσι του φαντάρου, είναι οι φίλες που έχουν το δύσκολο έργο να μεταδώσουν κέφι για να το δώσω και εγώ με τη σειρά μου στο στρατευμένο νιάτο…

Η ζωή μετά Πάσχα

Υπάρχουν πάρα πολλά να γράψω για τις τέλειες μέρες στην Αθήνα, την επιστροφή στην καθημερινότητα του σχολείου, τη διάθεσή μου, το ότι ο Γ. φεύγει φαντάρος και άλλα τόσα που καμιά φορά βραχυκυκλώνω και δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω. Το βασικό είναι ότι αυτή τη φορά μου ‘κακοφάνηκε’ πολύ η επιστροφή. Όχι στη δουλειά μετά τις διακοπές αλλά η παραμονή σε ένα άδειο σπίτι.

Μετά από κάθε επιστροφή στη μεγάλη πόλη, η επιστροφή στη φύση είναι μουντή ακόμα και αν ο καιρός έχει γίνει πλέον καλοκαιρινός. Παρότι σήμερα Κυριακή που τα γράφω αυτά ο καιρός είναι συννεφιασμένος, αποτρέποντας κάθε σκέψη για μια επίσκεψη στην παραλία-όχι για μπάνιο αλλά για να λιαστούμε λίγο-, όλη την προηγούμενη εβδομάδα βάλαμε τα καλοκαιρινά μας. Ευτυχώς δηλαδή μιας και εγώ στη βαλίτσα μου μόνο κοντομάνικα είχα. Στη ντουλάπα μου τώρα υπάρχει ένα ελαφρύ αμάνικο πουλοβεράκι, ένα φουτεράκι και ένα ελαφρύ καλοκαιρινό μπουφανάκι. Γι’ αυτό ελπίζω ο καιρός να είναι ηλιόλουστος από δω και στο εξής, μην αναγκάζομαι να ψωνίζω χειμωνιάτικα τώρα που οι βιτρίνες έχουν γεμίσει αέρινα φουστανάκια σε τόσο ωραία χρώματα. Ο μόνος λόγος να χαιρόμαστε για αυτόν τον καιρό είναι τα ρούχα γιατί στο σχολείο μόνο βασανιστήριο μπορεί να χαρακτηριστεί το μάθημα με 25 παιδιά που έχουν μπει για τα καλά στην άνοιξη και το μόνο που σκέφτονται είναι παιχνίδι, παιχνίδι και πάλι παιχνίδι. Τι να τους πει τώρα η Ιστορία, Γλώσσα, τα Μαθηματικά ή τα Αγγλικά. Οι μισοί δεν κουβαλάνε πλέον τα βιβλία μαζί. Πιο οργανωμένοι είναι οι τουρίστες από τα καμάρια μου. Αλλά δεν μπορείς να τους φωνάξεις κιόλας, παιδιά είναι. Εδώ εμείς το’ χουμε δύσκολο να συγκεντρωθούμε, τι να κάνουν και αυτά που είναι και η ηλικία τους; Εν τω μεταξύ κάτι οι σχολικοί αγώνες, κάτι που αρχίζουν οι προετοιμασίες για τη γιορτή του καλοκαιριού, λίγο που έχουμε και μια μονοήμερη, άντε να τους βάλεις το τελικό διαγώνισμα…Να δω τι θα δουν τα μάτια μου στα γραπτά…

Πριν συνεχίσω τα της Ρόδου, ας κάνω ένα ευχάριστο διάλειμμα να θυμηθώ τα ωραία του Πάσχα. Αρχικά να πω ότι τη δεύτερη εβδομάδα ούτε που την κατάλαβα πως έφυγε. Ήταν και πιο γεμάτη από συναντήσεις, καφέδες, τραπέζια και διάφορα, που η Κυριακή ήρθε και εγώ σκεφτόμουν ότι χρειάζομαι τουλάχιστον ακόμα ένα Σαββατοκύριακο με τον Γ. (μην πω εβδομάδα ή μήνα για να δείξω καλό πρόσωπο σε όλους όσοι μου θυμίζουν πόσο τυχεροί είμαστε εμείς οι εκπαιδευτικοί στο θέμα των διακοπών) για να έχω την δύναμη να γυρίσω στη Ρόδο. Γιατί κάθε φορά είναι όλο και πιο δύσκολη να τον αφήσω. Φαντάζομαι ότι είναι λογικό, όσο περνάει ο καιρός, δένεσαι όλο και περισσότερο και έτσι αφού περνάς κάθε φορά όλο και καλύτερα, δεν μπορείς να ξεκολλήσεις. Τώρα μάλιστα που ο Γ. μπαίνει φαντάρος έχεις μια αγωνία παραπάνω γιατί είναι μια τελείως διαφορετική φάση, έχεις ακούσει ιστορίες από φίλους και γνωστούς για το πόσο δύσκολη περίοδος μπορεί να είναι για ένα ζευγάρι και σκέφτεσαι πως θα το διαχειριστείς που είσαι και μακριά. Δεν έχει σημασία καμιά φορά πόσο πολύ αγαπάς κάποιον ή πόσο σίγουρη αισθάνεσαι για τη σχέση αυτή. Οι ανασφάλειες βρίσκουν πάντα λίγο χώρο και σε κάνουν να φέρεσαι κάπως διαφορετικά. Μετά βέβαια επανέρχεσαι στα κανονικά σου, όταν έρχεται ένα μήνυμα ή ένα τηλέφωνο και σου δείξει ότι τίποτα δεν άλλαξε.

Τι κάναμε το Πάσχα λοιπόν; Φάγαμε πολύ και ευτυχώς που υπάρχει η νηστεία της Μεγάλης Εβδομάδας και σώζει λίγο την κατάσταση. Μετά έρχονται τα παϊδάκια, τα ψητά κατσικάκια, οι μπριζόλες, τα μπάρμπεκιου και τα Τσέχικα εστιατόρια και σε κάνουν κανονικό ‘μπιφτεκάκι’. Πήγαμε στην Ερέτρια (και είδα την διαδρομή που ελπίζω να κάνω κάθε Σαββατοκύριακο από Σεπτέμβριο), στο Λουτράκι –και τις 2 φορές σε φίλους του Γ. και για φαγητό, οπότε τα σχόλια περιττεύουν, περάσαμε άψογα. Στο Λουτράκι μιλούσα με μία κοπέλα που μου έλεγε πόσο με ζηλεύει που δουλεύω στη Ρόδο και του χρόνου στην Εύβοια και γενικά μακριά από Αθήνα. Χαμογελάω κάθε φορά που τα ακούω και σκέφτομαι αμέσως ‘Δεν έχει σχέση. Και δεν έχει ζήσει μόνη της σε χωριό’. Δεν αμφιβάλλω ότι υπάρχουν άνθρωποι που είναι της φύσης και της ηρεμίας. Η Αθήνα τους κουράζει. Η συγκεκριμένη κοπέλα σπούδασε Πάτρα. Δεν πιάνεται για επαρχία όταν είσαι φοιτητής και έχεις γύρω σου όλο φοιτητές. Και σε 2 ώρες μπορείς να είσαι Αθήνα. Αν πας σε ένα χωριό και αφήσεις πίσω σου φίλους, είναι δύσκολο. Αν αφήσεις φίλους και σχέση, ο μόνος τρόπος για να το αντέξεις είναι να ξέρεις ότι το κάνεις προσωρινά. Και εγώ όταν ήμουν Αγγλία, δεν ήθελα να φύγω. Μου έλειπαν οι φίλοι της Ελλάδας, αλλά δύο από τις κολλητές ήταν και αυτές Αγγλία. Και στο Λονδίνο έκανα και παρέες και φιλίες. Μου φαινόταν βλακεία που έβλεπα άλλους Έλληνες να φεύγουν με την πρώτη ευκαιρία για Ελλάδα και που αρχές καλοκαιριού γύρισαν πίσω. Μου φαινόταν ότι δε ζούσαν την μοναδική εμπειρία της Αγγλίας. Αλλά τώρα ξέρω πως αν είχα γνωρίσει τότε τον Γ. θα ήμουν και εγώ μία από εκείνους.

Μέσα στις γιορτές πήγαμε σ’ ένα Τσέχικο εστιατόριο στους Αμπελόκηπους, τη ‘Βοημία’, που έχει πολύ νόστιμο φαγητό, μεγάλες μερίδες και λογικές τιμές, ωραία ατμόσφαιρα οπότε το συστήνω ανεπιφύλακτα. Φάγαμε και στο ‘Τσιφλίκ Μπαχτσέ’ στο Γκάζι με την Κ. και μια φίλη της και μπορώ να πω πολύ καλά λόγια και γι’ αυτό. Είδαμε το ‘21’, μια ταινία με Αμερικάνικα top πανεπιστήμιο και καζίνο που παίζουν μπλακ τζακ. Καλή ήταν αν και εγώ βαρέθηκα λιγάκι προς τη μέση, το cast δεν με ενθουσίασε. Αντίθετα το ´Funny Games´ του Χάνεκε ήταν η ταινιάρα που περίμενα ότι θα ήταν. Όσοι έχουν δει την πρώτη ταινία σίγουρα δεν την έχουν ξεπεράσει οπότε αν δεν είσαι κολλημένος σινεφίλ ή φανατικός του σκηνοθέτη (προσωπικά ανήκω και στις 2 κατηγορίες) δεν χρειάζεται να δεις το αμερικάνικο ριμέικ από τον ίδιο. Αν τώρα δεν έχεις ιδέα, μπες πρώτα λίγο στο site να πάρεις μια ιδέα και αν δεν σε τρομοκρατήσει, go for it. Η Watts είναι εξαιρετική και μπράβο της που είπε ‘ναι’, ο Pitt μπήκε επίσημα στη λίστα με τους σούπερ νέους ηθοποιούς και γενικά όλο το cast δίνει ρέστα. Να βλέπουν κάτι τέτοιες ταινίες και όσοι λένε ότι κάνουν θρίλερ να παίρνουνε κανένα μάθημα.

Πήγαμε και σε ένα πάρτυ, που έγινε σε ένα σπίτι που είναι και εκθεσιακός χώρος, το Ash in Art, και χορέψαμε και λίγο που τους είχα πρήξει όλους, ‘θέλω να χορέψω’ και ‘πάμε κάπου να χορέψω’. Ανακάλυψα και ένα δάσος στη καρδιά της πόλης, στη Καισαριανή, υπέροχο, ήρεμο, ιδανικό για κυριακάτικους περιπάτους.

Εδώ πάμε για βόλτα στη Παλιά Πόλη που και κάθε μέρα να πηγαίνεις δεν τη βαριέσαι ποτέ. Έχουν ήδη έρθει οι τουρίστες, γέμισε πάλι η Ρόδος και μιας και ο Γ. δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει, αυτό που περιμένω με ανυπομονησία πια είναι ο ερχομός των κοριτσιών και η συναυλία του Μανώλη, του Στάθη και του Μύρωνα (δεν τον ξέχασα αυτή τη φορά, Μ2…).

Αυτά για τώρα και μία παράκληση: Send all your love γιατί η φιλενάδα σας τη χρειάζεται…Άντε, γιατί είναι και παραπονιάρα αυτό τον καιρό:)

Playlist

Ότι έχουμε σε Τσαλιγοπούλου, για να συνειδητοποιήσουμε ότι κάποιοι άλλοι ‘τραγουδιστές’ είναι τελικά πολύ μικροί όσο και να προσπαθούν να τους κάνουν μεγάλους.

Στίχοι

The way it’s all a matter of the time

I will not worry for you

You’ll be just fine

Take my thoughts with you

And when you’ll look behind

You will surely see a face that you’ll recognize

You’re not alone

I’ll wait till the end of time

Open your mind

Surely it’s plain to see

You’re not alone

I’ll wait till the end of time for you

Open your mind

Surely there’s time to be with me

It is the distance

that makes life a little hard

To mind that once worth loss

Not so many miles apart

I will not falter though

I’ll hold on to your hope

Save it back where you belong

And see how our love has grown

Olive- You are not alone

(ταιριάζει και σε μένα και στον Γ.)

Επιτέλους τέλος

Ο τίτλος αναφέρεται σε πάσης λογής σεμινάρια, όπως Π. Ε. Κ και επιμόρφωση υπολογιστών αλλά και στη διαδικασία απονεύρωσης και σφραγίσματος εις διπλούν παρακαλώ. Επίσης στο ότι δώσαμε βαθμούς και ξεμπερδέψαμε και από αυτό. Όμως ο τίτλος θα μπορούσε να ισχύει και από την ανάποδη, κάτι σαν ‘Δυστυχώς τέλος’ και θα αναφερόταν στο ότι πέρασαν οι μέρες που ο Γ. ήταν στη Ρόδο όπως και το Σαβ/κο που κατέβηκα για τα γενέθλιά του. Όπως καταλαβαίνετε πάλι έχουν μαζευτεί ένα σωρό νέα αλλά θα προσπαθήσω να τα πω με συντομία για να μη γράψω πάλι δέκα σελίδες και να μη χρειάζεται η Μ2 σημειωματάριο για να τα σχολιάσει μετά :)
Αυτή τη φορά είχα περισσότερα παραπονάκια όσον αφορά στους βαθμούς αλλά παρά το ότι στην αρχή στενοχωρήθηκα, μετά συνειδητοποίησα ότι το να σε αγαπάνε όλοι για κάτι που δεν είσαι δεν είναι αυτό που θέλω. Προτιμώ να τα έχω καλά με τον εαυτό μου σχετικά με την κρίση μου και τη συμπεριφορά μου παρά να μπω και εγώ όπως πολλοί στο τρυπάκι να κάνω το χατίρι της κάθε μίας που θέλει να παινευτεί για τα δεκάρια του παιδιού της. Κανείς μέχρι στιγμής δεν μου έχει κόψει την καλημέρα και τα παιδιά συνεχίζουν να μου δείχνουν αδυναμία, αν και μερικά με παιδεύουν σταθερά, οπότε τελικά μπορεί και να μου βγει σε καλό αυτή η στάση.
Οι μέρες που ο Γ. ήταν στη Ρόδο κλασσικά πέταξαν. Ήταν όμως γεμάτες και αναπληρώνουν το χρόνο που δεν είμαστε μαζί. Τον περίμενα Κυριακή και ήρθε Παρασκευή πρωί, μου έκανε έκπληξη (που παραλίγο να χαλάσω). Δεν υπάρχει ωραιότερο συναίσθημα από το να ανοίγεις την πόρτα και να τον βλέπεις μπροστά σου. Τα πάντα ακυρώνονται. Μένει μόνο η αίσθηση ότι είστε επιτέλους μαζί.
Νοικιάσαμε αμάξι και γυρίσαμε αρκετά. Αν και η ξενάγηση δεν ξεκίνησε καλά όταν ένας ανεκδιήγητος οδηγός βγήκε από ένα στενάκι με την όπισθεν χωρίς να κοιτάει και χωρίς να σταματήσει στον δρόμο και μας έφαγε τον καθρέφτη. Έβγαλα τον Μαγκάιβερ από μέσα μου και τον κόλλησα με σελοτέιπ και παραδόξως έπιασε. Την πρώτη μέρα που ήταν Σάββατο πήγαμε στον Προφήτη Ηλία, ένα ύψωμα με υπέροχη θέα. Περάσαμε τη Μονή Φουντουκλή, που χρονολογείται από τον 15^ο αιώνα, και καταλήξαμε σε ένα παραδοσιακό ξενοδοχείο χτισμένο από τους Ιταλούς,τον Έλαφο, πανέμορφο, όπου ήπιαμε καφέ και φάγαμε σουφλέ σοκολάτας, χαζεύοντας τη θέα μέσα στο δάσος και από κάτω τη θάλασσα και ακούγοντας ένα CD με διασκευές κομματιών των Beatles. Την επόμενη μέρα πήγαμε στο Ενυδρείο, που είναι κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και είναι σα σπηλιά. Μετά κατευθυνθήκαμε στην περίφημη Παναγία της Τσαμπίκας, πασίγνωστη εδώ και προστάτιδα της γονιμότητας (εξ ου και όλοι και όλες έχουν αυτό το όνομα). Δεν έχουμε περπατήσει τόσο και δε νομίζω να το ξανακάνουμε ποτέ. Όμως η θέα από την κορυφή (βρίσκεται στο δεύτερο ψηλότερο βουνό της Ρόδου) σου κόβει την ανάσα. Άλλα μέρη που είδαμε ήταν το Αρχαίο Στάδιο και ο Ναός του Απόλλωνα και τις Πηγές της Καλλιθέας, όμορφα και τα δύο. Κάναμε την δεύτερη και τελευταία επίσκεψή μας στο καζίνο, όπου η ρουλέτα δεν μας χαμογέλασε (θέμα τύχης) αλλά το μπλακ τζακ μας έφερε στα λεφτά μας (θέμα ταλέντου του παίχτη Γ.) Γελάσαμε τόσο πολύ που σε μια στιγμή νόμιζα ότι θα μας πετάξουν έξω, ήπια cosmopolitan-βυσσινάδα (νέα πατέντα) και λήξαμε τη βραδιά τρώγοντας σουβλάκι στη Ρωξάνη. Πήγαμε και το καθιερωμένο σινεμά, είδαμε το ‘Σημείο Υπεροχής’ που μας άρεσε σ’ όλη τη διάρκεια αλλά μας ξενέρωσε το αμερικάνικο φινάλε. Θυμηθήκαμε και την αγαπημένη ρουτίνα του καφέ-τυρόπιτα ή μπουγάτσα Θεσσαλονίκης τα πρωινά, εξάσκησα τη μαγειρική μου, ευτυχώς χωρίς ολέθριες συνέπειες και είδαμε παλιά επεισόδια ‘Απαράδεκτους’ και της ‘Ελλάδος τα Παιδιά’ όπου πεθάναμε στο γέλιο.
Στην Αθήνα το Σαββατοκύριακο ήταν πολύ λίγο για να κάνω πολλά πράγματα. Είδα τη Μ. και Μ2 μιας και η Α. είχε δυστυχώς μάθημα. Καθήσαμε στη στοά της Κοραή, είπαμε τα νέα μας, εγώ έκανα και τα ψώνια μου μιας και ο Γ. είχε γενέθλια. Το βράδυ ο Γ. είχε κλείσει τραπέζι σε ένα Ιταλικό εστιατόριο, το Genovese, πολύ κυριλέ και ήταν πολύ όμορφα. Το μαγαζί μας άρεσε πολύ, το φαγητό μέτριο. Μπορεί να ήμασταν άτυχοι στις επιλογές μας μιας και τις κάναμε κάπως στη τύχη αφού για να καταλάβουμε τον κατάλογο θα έπρεπε να κουβαλάμε το Ιταλο-Ελληνικό λεξικό σε έκδοση για εκκολαπτόμενους Jamie Oliver. Πετούσα Δευτέρα χαράματα, στο αεροπλάνο ήτανε Λύκειο που ερχόταν Πενταήμερη και δεν έκλεισα μάτι.
Το καλό είναι ότι αυτή τη φορά, παρά το ότι μου κακοφάνηκε πάρα πολύ που άφησα τον Γ., έχω την παρηγοριά ότι σε 9 μέρες θα είμαι πάλι πίσω.
Εν τω μεταξύ σε λίγο καιρό θα ξέρουμε και τα της Εύβοιας, που ακριβώς θα είμαι, για να αρχίσω να συνηθίζω και σ’ αυτήν την ιδέα.
Αυτά τα ολίγα. Τελικά μου έλειψε να γράφω.

Ατάκα

‘See you in anotha life brotha’ Ο αγαπημένος μας Σκοτσέζος Desmond και οι λοιποί αγνοούμενοι επέστρεψαν!!!

Στίχος

‘Θέλω ν’ αλλάξεις το εισιτήριο, να μη πετάξεις χωριστά μου, το αυριανό θα’ ναι μαρτύριο, χωρίς τα μάτια σου μπροστά μου…’ Εισιτήριο-Τσαλιγοπούλου (τώρα που πετάξαμε μαζί μια φορά και μου κρατούσες το χέρι στην απογείωση και την προσγείωση, το να ταξιδεύω μόνη είναι ακόμη πιο δύσκολο, ακόμα κι αν έρχομαι να σε βρω…)

Playlist

Λίγα και καλά αυτή τη φορά, είναι κομμάτια από αυτά που πατάς στο Media Player το κουμπί της επανάληψης έτσι για να τα ακούς συνέχεια.

Μέρες Αργίας-Διάφανα Κρίνα (το είχε εντοπίσει ο Γ., το άκουσα και με έκανε σχεδόν να ανατριχιάσω με τους στίχους του και από τότε συναγωνίζεται το τίτλο της καλύτερης ‘προσευχής’ μαζί με την ‘Σιωπή’ από τα Ξύλινα.

Gas (Μη μου μιλάς για αγάπη) – Matisse / Γαλάνη (γοητευτικό, υπνωτιστικό, υπέροχο)

Ασημένια Σφήκα- Υπόγεια Ρεύματα (κάποιοι το ήξεραν και πριν το Fame Story και είχαν μάθει πόσο ακριβά κοστίζουν τα όνειρα της πόλης)

Αερικό- Παύλος Παυλίδης/ B Movies (γιατί είναι ωραίο να είσαι ξαπλωμένη και να το ακούς κοιτάζοντας το ταβάνι, χάνεσαι…)

ΥΓ: Και μία άσχετη παρατήρηση, που αυτός στον οποίο αναφέρεται δεν πρόκειται να τη διαβάσει (όχι ότι αν τη διάβαζε θα άλλαζε κάτι) αλλά έτσι θέλω να το πω. Μου έχει λείψει να βγάλει ο Φάμελλος ένα κομμάτι που θα με κάνει να αισθανθώ όπως όταν πρωτοάκουσα την Ευτυχία, τον Χαρταετό, τη Μαγική Εικόνα…Ένα κομμάτι με τους στίχους-ποίημα και τη μουσική πραγματική μελωδία…Μετά την Πολιτεία στο Βυθό τον έχασα.. ένα κομμάτι Μανώλη…

Όλο αυτό που ποτέ δεν τελειώνει…

Σήμερα επιτέλους μπόρεσα να ξυπνήσω ότι ώρα θέλω. Και μάλιστα με τηλεφώνημα του Γ. που δίνει ένα ξεχωριστό μπόνους στη μέρα (κατά το γνωστό ‘η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται’). Τέλος και με τα Π. Ε. Κ. Αρκετά επιμορφωθήκαμε νομίζω. Σε συνδυασμό με τους υπολογιστές η περίοδος αυτή μας έκανε κατ’ άτι σοφότερους. Το πρακτικό κομμάτι των Π. Ε. Κ ήταν σαφώς καλύτερο και πιο χρήσιμο από την κοψοφλέβικη πρώτη φάση. Εδώ είδαμε καθηγητές στην πράξη σε ρεαλιστικές συνθήκες αλλά δεν θα αναφέρω λεπτομέρειες σ’ αυτό το post γιατί έχω υποσχεθεί ένα αποκλειστικά σε σχέση με το τι μας έμαθαν τα Π. Ε. Κ με τίτλο ‘Τι δε γράψετε ποτέ στον ΑΣΕΠ αλλά θα ζήσετε μόλις τον περάσετε’.

Το καλό σ’ αυτή τη φάση είναι ότι γνώρισα καλύτερα 2 κοπέλες που δουλεύουν στο διπλανό χωριό και με τις καθημερινές διαδρομές βρήκαμε πολλά κοινά. Μάλιστα η μία από αυτές πήρε μετάθεση στην Εύβοια όπως εγώ και έτσι σκοπεύουμε να κρατήσουμε επαφή. Η άλλη κοπέλα μένει εδώ. Ήρθαμε αρκετά κοντά και έτσι σοκαρίστηκα όταν έμαθα ότι Παρασκευή βράδι που κάποια κορίτσια από τα Π. Ε. Κ είχαν βγει για ποτό στη Ρόδο, ένα αυτοκίνητο που έτρεχε χτύπησε ευτυχώς ελαφρά την κοπέλα που κάναμε παρέα. Οι οδηγοί στη Ρόδο δυστυχώς είναι κακοί, όπως και πολλοί Έλληνες γενικά και η διαπίστωση του πόσο εύκολο είναι να πάθεις κακό από τη βλακεία κάποιου είναι πραγματικά τρομακτική.

Την εβδομάδα που μας πέρασε όπως και αυτή που μας έρχεται κάνω και τις επισκέψεις μου στον οδοντίατρο, στον οποίο χτύπησα διάνα, είναι πολύ καλός, σε χαλαρώνει αρκετά, βάζει ωραιότατη μουσική καθώς δουλεύει και έχει σούπερ γκατζετάκια για εργαλεία (απονεύρωση με laser, ακτινογραφία δοντιού επιτόπου) και δε σε πονάει. Δύο σφραγίσματα παρέα με απονευρώσεις είναι το αποτέλεσμα της αναβλητικότητάς μου αλλά ευτυχώς όλα διορθώνονται.

Βαθμούς δίνουμε Τετάρτη στο ένα σχολείο και Παρασκευή στο άλλο, οπότε θα είμαι εκεί να τ’ ακούσω αν κάποιος δυσαρεστηθεί από το βαθμό αλλά το μπλοκάκι και τα τεστ θα είναι και αυτά μαζί μου να με δικαιώσουν και να φανεί η ελαστικότητά μου και σ’ αυτό το τρίμηνο.

Την προηγούμενη Πέμπτη είχαμε μια συνάντηση στο ‘Ακταίον’ στη Ρόδο η ένωση καθηγητών Αγγλικής Δωδεκανήσου σχετικά με μία εκδήλωση που θα γίνει τέλη Μαΐου σχετικά με την ανακύκλωση. Είπαμε να δουλέψουμε με τα παιδιά Πέμπτης και Έκτης project σχετικά με αυτό το θέμα και να τα παρουσιάσουμε εκείνη τη μέρα. Καθώς λοιπόν περίμενα να περάσει η ώρα μιας και ήμουνα από το πρωί στο κέντρο λόγω Π. Ε. Κ πήγα μια βόλτα στο λιμάνι κα την παραλία λίγο πιο πέρα. Ξαφνικά τα φώτα έσβησαν, άλλη μια από τις πολλές διακοπές της ΔΕΗ. Κάθισα σε ένα παγκάκι και έβλεπα το φάρο να αναβοσβήνει σταθερά απέναντί μου. Σκεφτόμουν κυρίως το θέμα της μετάθεσης. Άλλο ένα καινούργιο μέρος. Καινούργιο σπίτι, καινούργιοι συνάδελφοι, μαθητές, άνθρωποι που μπορεί να γίνουν φίλοι σου. Μηδενίζεις το κοντέρ και ξεκινάς πάλι από την αρχή, έχοντας τις σταθερές σου (φίλοι, οικογένεια, η αγάπη σου) λίγο πιο κοντά αλλά όχι εντελώς δίπλα σου. Είναι μια περιπέτεια αλλά αρχίζω σιγά σιγά να νιώθω ότι ίσως να σε κουράσει ‘όλο αυτό που ποτέ δεν τελειώνει’, αυτή η μετακίνηση, τα νέα μέρη που ξέρεις ότι θα τα χάσεις πάλι και αν είσαι από αυτούς που δένονται, κάτι θα τους αφήσεις πίσω σου.

Χρωστάω δύο κριτικές για ταινίες από την περίφημη 15άδα. Αρχίζω με το ‘No Country for Old Men’ που ήταν τυπικά Coen-ικό, που σημαίνει ότι μου άρεσε, και ο Javier Barthem μια χαρά άξιζε το Oscar ως παρανοϊκός δολοφόνος. Αλλά η ταινία που μου έκλεψε την καρδιά ήταν το ‘Juno’. Πέρα από τις κορυφαίες ατάκες, τη φρεσκάδα της Ellen Page και του Michael Cera και την έκπληξη Jennifer Garner, υπήρχε ένα σενάριο που επαναπροσδιορίζει τον όρο του happy ending και σε συγκινεί ειλικρινά. Είναι μια ταινία που είμαι σίγουρη πως θα την κουβαλάω μέσα μου για πολύ καιρό και την προτείνω ανεπιφύλακτα.

Μια και μιλάω για πράγματα που σου κλέβουν την καρδιά και είναι ευχάριστες εκπλήξεις, ακούστε το καινούργιο κομμάτι του Κωνσταντίνου Βήτα ‘Όλο αυτό που ποτέ’ και μετά βγείτε να υποδεχτείτε την άνοιξη με ένα μεγάλο χαμόγελο στο πρόσωπό σας. Σχεδόν τους έμαθα απ’ έξω τους στίχους, σήμερα το άκουσα γύρω στις 10 φορές...Είναι εθιστικό στην απλότητα και την ομορφιά του.

Τώρα πάλι στέκομαι εδώ

και κοιτάζω εσένα να φεύγεις

Αν μπορούσα λέξεις να βρω

Και να σου κρατήσω το χέρι

Μα κοιτάζω αυτό το καιρό

Και θαρρώ πως πάει να βρέξει

Πάνω από ένα δρόμο ανοιχτό

Εκεί που όλοι οι άλλοι έχουν τρέξει

Οι καρδιές μας χτυπούν

Σαν παιδιά που ορίζουν το τέλος

Όλα αυτά που’ χες πει

Τώρα μοιάζουν μ’ ένα έρημο μέρος

Και σα χρόνος γυρνά

Όλο αυτό που ποτέ δεν τελειώνει

Ένα τρένο περνά

Και στο τέλος της γης ξημερώνει

Πάνω στη γραμμή περπατώ

Και κοιτώ το σύρμα να παίζει

Νιώθω πως η αγάπη είναι εδώ

Και δεν είναι πάθος μα στέγη

Που φυλάει 2 ανθρώπους στο φως

Και χωρίς αλήθεια δε φεύγει

Σα μια μηχανή σ’ αγαπώ

Και είδα αυτή τη βίδα που φταίει

Οι καρδιές μας χτυπούν

Σαν παιδιά που ορίζουν το τέλος

Όλα αυτά που’ χες πει

Τώρα μοιάζουν μ’ ένα έρημο μέρος

Και σα χρόνος γυρνά

Όλο αυτό που ποτέ δεν τελειώνει

Ένα τρένο περνά

Και στο τέλος της γης ξημερώνει

Από λιγότερη απόσταση

Σήμερα βγήκαν οι μεταθέσεις..Μπορώ να αρχίζω να προετοιμάζομαι ψυχολογικά για ακόμα ένα ταξίδι..Πιο κοντά στην αφετηρία αυτή τη φορά..Εύβοια..όλα καλά!

Αναμείνατε στο ακουστικό σας…

Καθώς γράφω σήμερα, σκέφτομαι ότι θα μπορούσα να είχα ξεμπερδέψει με το δόντι που με ταλαιπωρεί αν είχα την σοφία να ακολουθήσω την συμβουλή του παντογνώστη λαού ‘Μην αφήνεις ποτέ για αύριο, ότι μπορείς να κάνεις σήμερα’. Επειδή όμως μια δόση αναβλητικότητας –μικρή ή μεγάλη- κρύβεται μέσα σε όλους μας και επειδή εγώ συγκεκριμένα με τους οδοντιάτρους έχω ότι έχω και με τις κατσαρίδες, έμεινα να έχω κλείσει ένα ραντεβού για την Δευτέρα σε 2 μάλιστα οδοντίατρους και να περάσω το σαββατοκύριακο με την απειλή αυτής της επίσκεψης. Για να μην υπολογίσω και τον κίνδυνο να φάω κάτι που θα το ερεθίσει και περάσω τις μέρες με το ponstan αγκαλιά. Συν ότι αυτήν την εβδομάδα είχα πάρει και αντιβίωση για το κρύωμα, σιρόπι για το βήχα και ακόμα ο βήχας δεν έχει φύγει εντελώς.
Εν τω μεταξύ το σαββατοκύριακο προβλέπεται γεμάτο αλλά και επικίνδυνα επιμορφωτικό. Σάββατο πρωί έχουμε μια αναπλήρωση στο μάθημα των υπολογιστών και Κυριακή από τις 9.30 η ώρα Π. Ε. Κ. Ναι, ξεκινάει η β-γ φάση αλλά φυσικά και δεν έχει βγει πρόγραμμα, ούτε τι ακριβώς θα κάνουμε (στα αντίστοιχα Π. Ε. Κ των δασκάλων είχαν να πάνε σε άλλα σχολεία να παρακολουθήσουν δειγματικές διδασκαλίες…άκου τώρα, να αφήνει ο δάσκαλος τη δική του τάξη στη μέση της χρονιάς και να τρέχει για μία εβδομάδα σε άλλες, τι να πω…-παράλογο; -να το δεν απαντά άρα λογικό)
Καλώς μας ήρθες και πάλι τρελό καρναβάλι και καλώς μας έφυγες γιατί μετά το πάρτυ της Πέμπτης στο σχολείο, οι άλλες μέρες ήταν λίγο παρακμή. Γενικά είναι και λίγο βαρετή γιορτή η αποκριά και κυρίως αυτή η Καθαρά Δευτέρα. Το μόνο που είναι ωραίο είναι που ανοίγει σιγά σιγά ο καιρός και μπορούμε να κάνουμε βόλτες στη παραλία, που είναι κούκλα και είναι γενικά τέλειο να είσαι τόσο κοντά στη θάλασσα. Τις φωτό που είμαι μάγισσα από το Αποκριάτικο πάρτυ τις καμαρώσατε οι περισσότεροι, σύντομα κοντά σας και σε έντυπη μορφή, όπου θα δείτε και τους διευθυντές των σχολείων μας ντυμένους ‘Σούπερμαν της κακιάς ώρας’ και ‘Άραβας Σεΐχης’. Πάντως ωραία περάσαμε, χορέψαμε (γιατί είχαμε και ορχήστρα παρακαλώ, μεγαλεία-όπως και σουβλάκια την Τσικνοπέμπτη-θεϊκό!) και θα μας μείνει.
Επειδή οι μέρες στη Ρόδο είναι μια ατέλειωτη γιορτή, στις 7 Μαρτίου γιορτάσαμε με λόγους, εκκλησιασμό, παρελάσεις και χορούς την Επέτειο της Ένωσης της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα (το 1948-χρήσιμη πληροφορία για το Τεστ Δεξιοτήτων). Η κυρία που έβγαλε τον λόγο ήταν από το Γυμνάσιο και είχε αυτό που εγώ προσπάθησα να αποφύγω στον δικό μου της 28^ης. Πολλές κορώνες και παραινέσεις να δώσουμε στους ‘Τούρκους και όσους επιβουλεύονται την Ελλάδα και τα εδάφη της το μήνυμα ότι θα πολεμήσουμε γι’ αυτά’ Κάπου εκεί ήμουν σίγουρη ότι θα κατέληγε στο ‘Η Μακεδονία είναι ελληνική’ και εγώ θα πετούσα την ‘ελληνοφρεννή’ ατάκα ‘Και το Μεξικό επίσης’ (λόγω Ψωμιάδη-Ζορό)
Γενικά αυτήν την περίοδο νιώθω ότι είμαι σε κατάσταση αναμονής. Να τελειώσουν οι κάθε λογής επιμορφώσεις, να δώσουμε βαθμούς (Παρασκευή 21 Μαρτίου, έχετε το νου σας στις ειδήσεις για λιθοβολισμό στη πλατεία), να έρθει η 25 Μαρτίου για να έρθει επιτέλους το τέλος του μήνα και να σταματήσει ο χρόνος στην αγκαλιά του Γ. Στον οποίο είναι αφιερωμένο αυτό το post, γιατί κατάφερε να περάσει το τελευταίο μάθημα εν μέσω διπλωματικής, δουλειάς, ιδιαίτερων Φυσικής και Μαθηματικών αλλά και καθημερινών τηλεφωνημάτων στην κοπέλα του. Η οποία τον λατρεύει για αυτόν ακριβώς τον λόγο :)

Playlist:
You are not alone- Olive (λοιπόν, αυτό το κομμάτι καταχάρηκα που το βρήκα γιατί εκτός του ότι είναι πάρα πολύ ωραίο, μου θυμίζει και την εποχή Γυμνασίου που το άκουγα στις λίστες Top 20 του Kiss FM που τις άκουγα ανελλιπώς και τις ήξερα τόσο καλά όσο τις λίστες ανωμάλων ρημάτων)

Bohemian Rhapsody –The Queen (απλώς κλασσικοί)

I am the Sun; I am the Air- Morrissey (όσοι βλέπατε ‘Μάγισσες’ θα το έχετε ακούσει και σίγουρα θα σας έχει αρέσει- είναι το τραγούδι τίτλων)

You have killed me- Morrissey (αχ, αχ, κομμάτι που είναι τόσο ωραίο και θυμίζει τόσο πολύ Αγγλία)

Kashmir-Led Zeppelin (επίσης κλασσικό)

Perhaps, perhaps, perhaps – Cake (quizas, quizas, quizas…για τους λάτρεις του Gael, M2)

Nessuno mi puo giudicare – Caterina Caselli (la verita mi fa male…)

Στίχος:
Yes, I walk around, somehow, but you have killed me, you have killed me (Morrissey)

Aτάκα:
‘I’m still in if you are still in’ (από την εξαιρετική ταινία Juno, ακολουθεί κριτική σε επόμενο αλλά δείτε τη, είναι τέλεια)

Ήλθον, είδον και απήλθον…

Σήμερα γράφω γιατί δεν μπορώ να μιλήσω.

(φαρυγγίτιδα ή γερό κρύωμα)

-Έλα, σου έχουμε μια έκπληξη

-Έρχεται από μακριά;

-Όχι και πολύ

-Α, άρα δεν είναι η Ε. (μηνύματα της Μ. και Μ2 το βράδυ πριν εμφανιστώ ξαφνικά)

Η Ε. ήρθε από μακριά γιατί η Ρόδος είναι λίγο η άκρη του κόσμου.

Μπορεί να ήταν σύντομη αλλά σίγουρα άξιζε η επιστροφή στα πάτρια εδάφη των Αθηνών. Ακόμη μια φορά που αποδεικνύεται ότι πρέπει να ακολουθείς μια παρόρμηση που επιμένει, γιατί σημαίνει ότι όχι απλώς σου καρφώθηκε μια ιδέα αλλά ότι πραγματικά το χρειάζεσαι. Διόρθωση: H Ρόδος είναι η άκρη του κόσμου όταν είσαι μακριά από αυτούς που αγαπάς.

Η βόλτα στην Αθήνα εκτός από την κύρια σκοπιμότητά της που ήταν να βρεθώ για λίγο δίπλα σε γονείς, φίλες/φίλους και (κυρίως) ταλαιπωρημένο από δουλειά και διπλωματική αγαπημένο, είχε και τις πολιτιστικές προεκτάσεις της. Ένα σινεμά και ένα θέατρο ήταν οι δόσεις κουλτούρας της πρωτεύουσας στο κορίτσι από το Dogville.

Ξεκινώ από το θέατρο, μιας και ήταν διακαής πόθος (κινηματογράφο διαθέτει η Ρόδος, θέατρο όμως…). ‘Λεωφορείο ο Πόθος’ του Tennessee Williams δια χειρός Άντζελας Μπρούσκου. Η πρώτη παρατήρηση για την παράσταση είναι ότι το έργο που είδαμε δεν ήταν το ‘Λεωφορείο ο Πόθος’ αλλά κάτι σε ‘based on...’ Δεν ήταν μόνο τα σκηνικά, με αναφορές στην σημειολογία της Αμερικάνικης κουλτούρας, ούτε τα ενδιάμεσα hip hop χορευτικά, ούτε οι αυθαίρετες αλλαγές στη φρασεολογία του κειμένου που με κάνουν να το λέω αυτό. Ούτε η εμφάνιση του συγγραφέα ανάμεσα σε κάποιες σκηνές με την μορφή του ηθοποιού που έπαιζε τον ‘Μιτς’ (παρατήρηση: σε κάποιο ανάλογο μεταμοντέρνο ανέβασμα θα ήταν πολύ πιο πρωτοποριακό να βάλεις την ηθοποιό Μπλανς να υποδυθεί τον Williams μιας και αυτή ήταν μια περσόνα του συγγραφέα.) Όλα αυτά λοιπόν θα είχαν ίσως κάποιο νόημα σε αυτό το διαφορετικό διάβασμα του κλασσικού έργου αν οι χαρακτήρες έμεναν ακέραιοι. Εδώ ο ρόλος της Μπλανς κατά την άποψή μου είχε κακοποιηθεί βάναυσα από την σκηνοθετική προσέγγιση. Ήταν μάλλον μια καρικατούρα της Μπλανς και από ότι κατάλαβα αυτό επεδίωκε η Μπρούσκου αλλά το ίδιο το κείμενο την πρόδιδε. Γιατί όσο και να θες να κάνεις καρικατούρα ένα τόσο βαθύ, δουλεμένο και τραγικό χαρακτήρα, δεν καταφέρνεις να περάσεις ελαφριά μονολόγους όπως αυτόν που αναφέρεται στο χαμό του Μπελ Ρεβ ή στην αυτοκτονία του νεαρού ομοφυλόφιλου συζύγου της. Και εκεί ήταν οι μόνες στιγμές που η Όλια Λαζαρίδου ήρθε σε επαφή με την ουσία του χαρακτήρα που υποδυόταν. Ο χαρακτήρας του Στάνλεϊ έμεινε και αυτός σε ένα επιφανειακό επίπεδο φωνών και τσαμπουκά χωρίς να δημιουργεί αυτήν την τόσο χαρακτηριστική αντίθεση με την Μπλανς. Ο Γιάννης Στάνκογλου, ένας από τους βασικούς λόγους που πήγα στη παράσταση καθότι αγαπημένος ηθοποιός και τον παρακολουθώ σε θέατρο-τηλεόραση-σινεμά, δεν με συνεπήρε εκτός από τη σκηνή που φωνάζει μετανοημένος τη Στέλλα. Η Στέλλα ήταν άχρωμη και μόνο ο Μιτς κατάφερε να μείνει πιστός στο χαρακτήρα του κειμένου. Σαν γενικό συμπέρασμα λοιπόν η παράσταση δεν νομίζω ότι ενδείκνυται για όσους δεν έχουν έρθει σε επαφή με το έργο του Williams γιατί η εικόνα που θα σχηματίσουν για αυτό θα είναι εντελώς λανθασμένη. Οι υπόλοιποι μπορούν να το δουν ως ένα πείραμα και να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα.

Από σινεμά έχω τις τρεις πρώτες κριτικές από ταινίες που σε προηγούμενο post είχα πει ότι ήθελα οπωσδήποτε να δω. Ξεκινώ από το Sweeney Todd όπου με χαρά διαπίστωσα ότι ο Tim Burton είχε μείνει πιστός στην σκοτεινιά του έργου, ο Johnny Depp τραγουδά αρκετά καλά αλλά η αποκάλυψη για μένα ήταν η Helena Bonham Carter. Αν δεν είσαι fan των musical ή δεν ξέρεις το έργο, μάλλον θα σε παραξενέψει όλο αυτό το τραγουδιστικό μέρος εν μέσω φόνων, οπότε καλύτερα σπίτι. Συνέχεια με

There will be blood, όπου το one man show του Daniel Day Lewis σε αφήνει άφωνο για άλλη μια φορά. Άξιος συνοδοιπόρος σε αυτό το έπος οικονομικής αναρρίχησης ο φέρελπις Paul Dano (The King, Little Miss Sunshine) που σύντομα θα ακουστεί ακόμα περισσότερο. Στα συν της ταινίας οι επιρροές της από κλασικά αμερικάνικα αριστουργήματα όπως ο Πολίτης Κέην. Όσο για το Oscar του Day Lewis δεν νομίζω ότι είχε κανείς αμφιβολία. (Παρένθεση nο.2: το blog και η συγγραφέας του δηλώνουν ενθουσιασμένοι που η πρόβλεψή-ευχή τους για τον Α’ Γυναικείο βγήκε αληθινή! Marillon Cotillard: το άξιζε και το πήρε). Τέλος, είδα χθες επιτέλους την Εξιλέωση και ενώ μέχρι σχεδόν το τέλος της ταινίας θα έλεγα ‘καλή αλλά προβλέψιμη’, η ανατροπή των τελευταίων λεπτών μαζί με τη συγκινησιακή φόρτιση του φινάλε την ανέβασαν κατηγορία.

Χθες πήγα στο Jumbo μαζί με την φίλη και συνάδελφο Δ. για να πάρουμε αποκριάτικα μιας και την Πέμπτη έχουμε το μεγάλο πάρτυ στο σχολείο. Κατέληξα σε αξεσουάρ μάγισσας (καπέλο, σκουπόξυλο) αλλά με ροζ μαλλιά και μπότες, για να κάνω την διαφορά από τις άλλες μαυροντυμένες μάγισσες που θα κυκλοφορούν. Κλασσικά αγόρασα και ένα σωρό άσχετα μικροπράγματα όπως φακέλους και στυλό με την Pucca, μπαλόνια, μπρελόκ με το αρχικό μου και ένα ελεφαντάκι, τετράδια, αυτοκόλλητα, ένα μπαλάκι με την Ντόρα τη μικρή εξερευνήτρια και 2 Playmobil. Ο παλιμπαιδισμός σε όλο του το μεγαλείο αλλά ποιος είπε ότι αυτό είναι κακό;

Τέλειωσα και τρία βιβλία σε αυτό το διάστημα για τα οποία θα γράψω αναλυτική κριτική σε επόμενο post.

Πριν κλείσω το σημερινό και σαν ένα σχόλιο στο χαμό με το blog www.press-gr.blogspot.com να αναφέρω ότι τελικά το να βρεις μια ψύχραιμη, αντικειμενική φωνή να ενημερωθείς για δυο-τρία πράγματα έχει καταντήσει κυνήγι θησαυρού. Ψάχνεις δεξιά-αριστερά, εφημερίδες, τσίρκο-τηλεόραση, διαδίκτυο. Καλύτερα όμως πλουραλισμός πηγών και ας έχεις περισσότερο ψάξιμο. Για αυτό, οι απόπειρες εναντίων των blogger είναι τουλάχιστον ύποπτες. Και αν όχι οι απόπειρες αυτές καθαυτές, τουλάχιστον η τόσο έγκαιρη αντιμετώπιση-‘εξιχνίαση’ των εκβιασμών μέσω blog-όσφαιρας σε ένα κράτος που δύο μήνες τώρα δεν έχει κουνήσει εκατοστό σε μια άλλη υπόθεση εκβιασμού πολύ μεγαλύτερων διαστάσεων.

Playlist:

Σήμερα δεν έγραψα ακούγοντας μουσική…Αλλά αυτό τον καιρό ακούω Placebo και Pearl Jam. Και για κάποιο λόγο, μου ξανακόλησε το American Pie από τη Madonna...

Ατάκα: Σε μια συνέντευξη, ο Wentworth Miller (Michael Scofield) του Prison Break είχε πει πως θα είχε πολύ πλάκα αν ‘οι κρατούμενοι στο Prison Break έσκαβαν και κατέληγαν να βγουν στο νησί του Lost’. Εν αναμονή των νέων επεισοδίων…