Η ζωή μετά Πάσχα

Υπάρχουν πάρα πολλά να γράψω για τις τέλειες μέρες στην Αθήνα, την επιστροφή στην καθημερινότητα του σχολείου, τη διάθεσή μου, το ότι ο Γ. φεύγει φαντάρος και άλλα τόσα που καμιά φορά βραχυκυκλώνω και δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω. Το βασικό είναι ότι αυτή τη φορά μου ‘κακοφάνηκε’ πολύ η επιστροφή. Όχι στη δουλειά μετά τις διακοπές αλλά η παραμονή σε ένα άδειο σπίτι.

Μετά από κάθε επιστροφή στη μεγάλη πόλη, η επιστροφή στη φύση είναι μουντή ακόμα και αν ο καιρός έχει γίνει πλέον καλοκαιρινός. Παρότι σήμερα Κυριακή που τα γράφω αυτά ο καιρός είναι συννεφιασμένος, αποτρέποντας κάθε σκέψη για μια επίσκεψη στην παραλία-όχι για μπάνιο αλλά για να λιαστούμε λίγο-, όλη την προηγούμενη εβδομάδα βάλαμε τα καλοκαιρινά μας. Ευτυχώς δηλαδή μιας και εγώ στη βαλίτσα μου μόνο κοντομάνικα είχα. Στη ντουλάπα μου τώρα υπάρχει ένα ελαφρύ αμάνικο πουλοβεράκι, ένα φουτεράκι και ένα ελαφρύ καλοκαιρινό μπουφανάκι. Γι’ αυτό ελπίζω ο καιρός να είναι ηλιόλουστος από δω και στο εξής, μην αναγκάζομαι να ψωνίζω χειμωνιάτικα τώρα που οι βιτρίνες έχουν γεμίσει αέρινα φουστανάκια σε τόσο ωραία χρώματα. Ο μόνος λόγος να χαιρόμαστε για αυτόν τον καιρό είναι τα ρούχα γιατί στο σχολείο μόνο βασανιστήριο μπορεί να χαρακτηριστεί το μάθημα με 25 παιδιά που έχουν μπει για τα καλά στην άνοιξη και το μόνο που σκέφτονται είναι παιχνίδι, παιχνίδι και πάλι παιχνίδι. Τι να τους πει τώρα η Ιστορία, Γλώσσα, τα Μαθηματικά ή τα Αγγλικά. Οι μισοί δεν κουβαλάνε πλέον τα βιβλία μαζί. Πιο οργανωμένοι είναι οι τουρίστες από τα καμάρια μου. Αλλά δεν μπορείς να τους φωνάξεις κιόλας, παιδιά είναι. Εδώ εμείς το’ χουμε δύσκολο να συγκεντρωθούμε, τι να κάνουν και αυτά που είναι και η ηλικία τους; Εν τω μεταξύ κάτι οι σχολικοί αγώνες, κάτι που αρχίζουν οι προετοιμασίες για τη γιορτή του καλοκαιριού, λίγο που έχουμε και μια μονοήμερη, άντε να τους βάλεις το τελικό διαγώνισμα…Να δω τι θα δουν τα μάτια μου στα γραπτά…

Πριν συνεχίσω τα της Ρόδου, ας κάνω ένα ευχάριστο διάλειμμα να θυμηθώ τα ωραία του Πάσχα. Αρχικά να πω ότι τη δεύτερη εβδομάδα ούτε που την κατάλαβα πως έφυγε. Ήταν και πιο γεμάτη από συναντήσεις, καφέδες, τραπέζια και διάφορα, που η Κυριακή ήρθε και εγώ σκεφτόμουν ότι χρειάζομαι τουλάχιστον ακόμα ένα Σαββατοκύριακο με τον Γ. (μην πω εβδομάδα ή μήνα για να δείξω καλό πρόσωπο σε όλους όσοι μου θυμίζουν πόσο τυχεροί είμαστε εμείς οι εκπαιδευτικοί στο θέμα των διακοπών) για να έχω την δύναμη να γυρίσω στη Ρόδο. Γιατί κάθε φορά είναι όλο και πιο δύσκολη να τον αφήσω. Φαντάζομαι ότι είναι λογικό, όσο περνάει ο καιρός, δένεσαι όλο και περισσότερο και έτσι αφού περνάς κάθε φορά όλο και καλύτερα, δεν μπορείς να ξεκολλήσεις. Τώρα μάλιστα που ο Γ. μπαίνει φαντάρος έχεις μια αγωνία παραπάνω γιατί είναι μια τελείως διαφορετική φάση, έχεις ακούσει ιστορίες από φίλους και γνωστούς για το πόσο δύσκολη περίοδος μπορεί να είναι για ένα ζευγάρι και σκέφτεσαι πως θα το διαχειριστείς που είσαι και μακριά. Δεν έχει σημασία καμιά φορά πόσο πολύ αγαπάς κάποιον ή πόσο σίγουρη αισθάνεσαι για τη σχέση αυτή. Οι ανασφάλειες βρίσκουν πάντα λίγο χώρο και σε κάνουν να φέρεσαι κάπως διαφορετικά. Μετά βέβαια επανέρχεσαι στα κανονικά σου, όταν έρχεται ένα μήνυμα ή ένα τηλέφωνο και σου δείξει ότι τίποτα δεν άλλαξε.

Τι κάναμε το Πάσχα λοιπόν; Φάγαμε πολύ και ευτυχώς που υπάρχει η νηστεία της Μεγάλης Εβδομάδας και σώζει λίγο την κατάσταση. Μετά έρχονται τα παϊδάκια, τα ψητά κατσικάκια, οι μπριζόλες, τα μπάρμπεκιου και τα Τσέχικα εστιατόρια και σε κάνουν κανονικό ‘μπιφτεκάκι’. Πήγαμε στην Ερέτρια (και είδα την διαδρομή που ελπίζω να κάνω κάθε Σαββατοκύριακο από Σεπτέμβριο), στο Λουτράκι –και τις 2 φορές σε φίλους του Γ. και για φαγητό, οπότε τα σχόλια περιττεύουν, περάσαμε άψογα. Στο Λουτράκι μιλούσα με μία κοπέλα που μου έλεγε πόσο με ζηλεύει που δουλεύω στη Ρόδο και του χρόνου στην Εύβοια και γενικά μακριά από Αθήνα. Χαμογελάω κάθε φορά που τα ακούω και σκέφτομαι αμέσως ‘Δεν έχει σχέση. Και δεν έχει ζήσει μόνη της σε χωριό’. Δεν αμφιβάλλω ότι υπάρχουν άνθρωποι που είναι της φύσης και της ηρεμίας. Η Αθήνα τους κουράζει. Η συγκεκριμένη κοπέλα σπούδασε Πάτρα. Δεν πιάνεται για επαρχία όταν είσαι φοιτητής και έχεις γύρω σου όλο φοιτητές. Και σε 2 ώρες μπορείς να είσαι Αθήνα. Αν πας σε ένα χωριό και αφήσεις πίσω σου φίλους, είναι δύσκολο. Αν αφήσεις φίλους και σχέση, ο μόνος τρόπος για να το αντέξεις είναι να ξέρεις ότι το κάνεις προσωρινά. Και εγώ όταν ήμουν Αγγλία, δεν ήθελα να φύγω. Μου έλειπαν οι φίλοι της Ελλάδας, αλλά δύο από τις κολλητές ήταν και αυτές Αγγλία. Και στο Λονδίνο έκανα και παρέες και φιλίες. Μου φαινόταν βλακεία που έβλεπα άλλους Έλληνες να φεύγουν με την πρώτη ευκαιρία για Ελλάδα και που αρχές καλοκαιριού γύρισαν πίσω. Μου φαινόταν ότι δε ζούσαν την μοναδική εμπειρία της Αγγλίας. Αλλά τώρα ξέρω πως αν είχα γνωρίσει τότε τον Γ. θα ήμουν και εγώ μία από εκείνους.

Μέσα στις γιορτές πήγαμε σ’ ένα Τσέχικο εστιατόριο στους Αμπελόκηπους, τη ‘Βοημία’, που έχει πολύ νόστιμο φαγητό, μεγάλες μερίδες και λογικές τιμές, ωραία ατμόσφαιρα οπότε το συστήνω ανεπιφύλακτα. Φάγαμε και στο ‘Τσιφλίκ Μπαχτσέ’ στο Γκάζι με την Κ. και μια φίλη της και μπορώ να πω πολύ καλά λόγια και γι’ αυτό. Είδαμε το ‘21’, μια ταινία με Αμερικάνικα top πανεπιστήμιο και καζίνο που παίζουν μπλακ τζακ. Καλή ήταν αν και εγώ βαρέθηκα λιγάκι προς τη μέση, το cast δεν με ενθουσίασε. Αντίθετα το ´Funny Games´ του Χάνεκε ήταν η ταινιάρα που περίμενα ότι θα ήταν. Όσοι έχουν δει την πρώτη ταινία σίγουρα δεν την έχουν ξεπεράσει οπότε αν δεν είσαι κολλημένος σινεφίλ ή φανατικός του σκηνοθέτη (προσωπικά ανήκω και στις 2 κατηγορίες) δεν χρειάζεται να δεις το αμερικάνικο ριμέικ από τον ίδιο. Αν τώρα δεν έχεις ιδέα, μπες πρώτα λίγο στο site να πάρεις μια ιδέα και αν δεν σε τρομοκρατήσει, go for it. Η Watts είναι εξαιρετική και μπράβο της που είπε ‘ναι’, ο Pitt μπήκε επίσημα στη λίστα με τους σούπερ νέους ηθοποιούς και γενικά όλο το cast δίνει ρέστα. Να βλέπουν κάτι τέτοιες ταινίες και όσοι λένε ότι κάνουν θρίλερ να παίρνουνε κανένα μάθημα.

Πήγαμε και σε ένα πάρτυ, που έγινε σε ένα σπίτι που είναι και εκθεσιακός χώρος, το Ash in Art, και χορέψαμε και λίγο που τους είχα πρήξει όλους, ‘θέλω να χορέψω’ και ‘πάμε κάπου να χορέψω’. Ανακάλυψα και ένα δάσος στη καρδιά της πόλης, στη Καισαριανή, υπέροχο, ήρεμο, ιδανικό για κυριακάτικους περιπάτους.

Εδώ πάμε για βόλτα στη Παλιά Πόλη που και κάθε μέρα να πηγαίνεις δεν τη βαριέσαι ποτέ. Έχουν ήδη έρθει οι τουρίστες, γέμισε πάλι η Ρόδος και μιας και ο Γ. δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει, αυτό που περιμένω με ανυπομονησία πια είναι ο ερχομός των κοριτσιών και η συναυλία του Μανώλη, του Στάθη και του Μύρωνα (δεν τον ξέχασα αυτή τη φορά, Μ2…).

Αυτά για τώρα και μία παράκληση: Send all your love γιατί η φιλενάδα σας τη χρειάζεται…Άντε, γιατί είναι και παραπονιάρα αυτό τον καιρό:)

Playlist

Ότι έχουμε σε Τσαλιγοπούλου, για να συνειδητοποιήσουμε ότι κάποιοι άλλοι ‘τραγουδιστές’ είναι τελικά πολύ μικροί όσο και να προσπαθούν να τους κάνουν μεγάλους.

Στίχοι

The way it’s all a matter of the time

I will not worry for you

You’ll be just fine

Take my thoughts with you

And when you’ll look behind

You will surely see a face that you’ll recognize

You’re not alone

I’ll wait till the end of time

Open your mind

Surely it’s plain to see

You’re not alone

I’ll wait till the end of time for you

Open your mind

Surely there’s time to be with me

It is the distance

that makes life a little hard

To mind that once worth loss

Not so many miles apart

I will not falter though

I’ll hold on to your hope

Save it back where you belong

And see how our love has grown

Olive- You are not alone

(ταιριάζει και σε μένα και στον Γ.)

Επιτέλους τέλος

Ο τίτλος αναφέρεται σε πάσης λογής σεμινάρια, όπως Π. Ε. Κ και επιμόρφωση υπολογιστών αλλά και στη διαδικασία απονεύρωσης και σφραγίσματος εις διπλούν παρακαλώ. Επίσης στο ότι δώσαμε βαθμούς και ξεμπερδέψαμε και από αυτό. Όμως ο τίτλος θα μπορούσε να ισχύει και από την ανάποδη, κάτι σαν ‘Δυστυχώς τέλος’ και θα αναφερόταν στο ότι πέρασαν οι μέρες που ο Γ. ήταν στη Ρόδο όπως και το Σαβ/κο που κατέβηκα για τα γενέθλιά του. Όπως καταλαβαίνετε πάλι έχουν μαζευτεί ένα σωρό νέα αλλά θα προσπαθήσω να τα πω με συντομία για να μη γράψω πάλι δέκα σελίδες και να μη χρειάζεται η Μ2 σημειωματάριο για να τα σχολιάσει μετά :)
Αυτή τη φορά είχα περισσότερα παραπονάκια όσον αφορά στους βαθμούς αλλά παρά το ότι στην αρχή στενοχωρήθηκα, μετά συνειδητοποίησα ότι το να σε αγαπάνε όλοι για κάτι που δεν είσαι δεν είναι αυτό που θέλω. Προτιμώ να τα έχω καλά με τον εαυτό μου σχετικά με την κρίση μου και τη συμπεριφορά μου παρά να μπω και εγώ όπως πολλοί στο τρυπάκι να κάνω το χατίρι της κάθε μίας που θέλει να παινευτεί για τα δεκάρια του παιδιού της. Κανείς μέχρι στιγμής δεν μου έχει κόψει την καλημέρα και τα παιδιά συνεχίζουν να μου δείχνουν αδυναμία, αν και μερικά με παιδεύουν σταθερά, οπότε τελικά μπορεί και να μου βγει σε καλό αυτή η στάση.
Οι μέρες που ο Γ. ήταν στη Ρόδο κλασσικά πέταξαν. Ήταν όμως γεμάτες και αναπληρώνουν το χρόνο που δεν είμαστε μαζί. Τον περίμενα Κυριακή και ήρθε Παρασκευή πρωί, μου έκανε έκπληξη (που παραλίγο να χαλάσω). Δεν υπάρχει ωραιότερο συναίσθημα από το να ανοίγεις την πόρτα και να τον βλέπεις μπροστά σου. Τα πάντα ακυρώνονται. Μένει μόνο η αίσθηση ότι είστε επιτέλους μαζί.
Νοικιάσαμε αμάξι και γυρίσαμε αρκετά. Αν και η ξενάγηση δεν ξεκίνησε καλά όταν ένας ανεκδιήγητος οδηγός βγήκε από ένα στενάκι με την όπισθεν χωρίς να κοιτάει και χωρίς να σταματήσει στον δρόμο και μας έφαγε τον καθρέφτη. Έβγαλα τον Μαγκάιβερ από μέσα μου και τον κόλλησα με σελοτέιπ και παραδόξως έπιασε. Την πρώτη μέρα που ήταν Σάββατο πήγαμε στον Προφήτη Ηλία, ένα ύψωμα με υπέροχη θέα. Περάσαμε τη Μονή Φουντουκλή, που χρονολογείται από τον 15^ο αιώνα, και καταλήξαμε σε ένα παραδοσιακό ξενοδοχείο χτισμένο από τους Ιταλούς,τον Έλαφο, πανέμορφο, όπου ήπιαμε καφέ και φάγαμε σουφλέ σοκολάτας, χαζεύοντας τη θέα μέσα στο δάσος και από κάτω τη θάλασσα και ακούγοντας ένα CD με διασκευές κομματιών των Beatles. Την επόμενη μέρα πήγαμε στο Ενυδρείο, που είναι κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και είναι σα σπηλιά. Μετά κατευθυνθήκαμε στην περίφημη Παναγία της Τσαμπίκας, πασίγνωστη εδώ και προστάτιδα της γονιμότητας (εξ ου και όλοι και όλες έχουν αυτό το όνομα). Δεν έχουμε περπατήσει τόσο και δε νομίζω να το ξανακάνουμε ποτέ. Όμως η θέα από την κορυφή (βρίσκεται στο δεύτερο ψηλότερο βουνό της Ρόδου) σου κόβει την ανάσα. Άλλα μέρη που είδαμε ήταν το Αρχαίο Στάδιο και ο Ναός του Απόλλωνα και τις Πηγές της Καλλιθέας, όμορφα και τα δύο. Κάναμε την δεύτερη και τελευταία επίσκεψή μας στο καζίνο, όπου η ρουλέτα δεν μας χαμογέλασε (θέμα τύχης) αλλά το μπλακ τζακ μας έφερε στα λεφτά μας (θέμα ταλέντου του παίχτη Γ.) Γελάσαμε τόσο πολύ που σε μια στιγμή νόμιζα ότι θα μας πετάξουν έξω, ήπια cosmopolitan-βυσσινάδα (νέα πατέντα) και λήξαμε τη βραδιά τρώγοντας σουβλάκι στη Ρωξάνη. Πήγαμε και το καθιερωμένο σινεμά, είδαμε το ‘Σημείο Υπεροχής’ που μας άρεσε σ’ όλη τη διάρκεια αλλά μας ξενέρωσε το αμερικάνικο φινάλε. Θυμηθήκαμε και την αγαπημένη ρουτίνα του καφέ-τυρόπιτα ή μπουγάτσα Θεσσαλονίκης τα πρωινά, εξάσκησα τη μαγειρική μου, ευτυχώς χωρίς ολέθριες συνέπειες και είδαμε παλιά επεισόδια ‘Απαράδεκτους’ και της ‘Ελλάδος τα Παιδιά’ όπου πεθάναμε στο γέλιο.
Στην Αθήνα το Σαββατοκύριακο ήταν πολύ λίγο για να κάνω πολλά πράγματα. Είδα τη Μ. και Μ2 μιας και η Α. είχε δυστυχώς μάθημα. Καθήσαμε στη στοά της Κοραή, είπαμε τα νέα μας, εγώ έκανα και τα ψώνια μου μιας και ο Γ. είχε γενέθλια. Το βράδυ ο Γ. είχε κλείσει τραπέζι σε ένα Ιταλικό εστιατόριο, το Genovese, πολύ κυριλέ και ήταν πολύ όμορφα. Το μαγαζί μας άρεσε πολύ, το φαγητό μέτριο. Μπορεί να ήμασταν άτυχοι στις επιλογές μας μιας και τις κάναμε κάπως στη τύχη αφού για να καταλάβουμε τον κατάλογο θα έπρεπε να κουβαλάμε το Ιταλο-Ελληνικό λεξικό σε έκδοση για εκκολαπτόμενους Jamie Oliver. Πετούσα Δευτέρα χαράματα, στο αεροπλάνο ήτανε Λύκειο που ερχόταν Πενταήμερη και δεν έκλεισα μάτι.
Το καλό είναι ότι αυτή τη φορά, παρά το ότι μου κακοφάνηκε πάρα πολύ που άφησα τον Γ., έχω την παρηγοριά ότι σε 9 μέρες θα είμαι πάλι πίσω.
Εν τω μεταξύ σε λίγο καιρό θα ξέρουμε και τα της Εύβοιας, που ακριβώς θα είμαι, για να αρχίσω να συνηθίζω και σ’ αυτήν την ιδέα.
Αυτά τα ολίγα. Τελικά μου έλειψε να γράφω.

Ατάκα

‘See you in anotha life brotha’ Ο αγαπημένος μας Σκοτσέζος Desmond και οι λοιποί αγνοούμενοι επέστρεψαν!!!

Στίχος

‘Θέλω ν’ αλλάξεις το εισιτήριο, να μη πετάξεις χωριστά μου, το αυριανό θα’ ναι μαρτύριο, χωρίς τα μάτια σου μπροστά μου…’ Εισιτήριο-Τσαλιγοπούλου (τώρα που πετάξαμε μαζί μια φορά και μου κρατούσες το χέρι στην απογείωση και την προσγείωση, το να ταξιδεύω μόνη είναι ακόμη πιο δύσκολο, ακόμα κι αν έρχομαι να σε βρω…)

Playlist

Λίγα και καλά αυτή τη φορά, είναι κομμάτια από αυτά που πατάς στο Media Player το κουμπί της επανάληψης έτσι για να τα ακούς συνέχεια.

Μέρες Αργίας-Διάφανα Κρίνα (το είχε εντοπίσει ο Γ., το άκουσα και με έκανε σχεδόν να ανατριχιάσω με τους στίχους του και από τότε συναγωνίζεται το τίτλο της καλύτερης ‘προσευχής’ μαζί με την ‘Σιωπή’ από τα Ξύλινα.

Gas (Μη μου μιλάς για αγάπη) – Matisse / Γαλάνη (γοητευτικό, υπνωτιστικό, υπέροχο)

Ασημένια Σφήκα- Υπόγεια Ρεύματα (κάποιοι το ήξεραν και πριν το Fame Story και είχαν μάθει πόσο ακριβά κοστίζουν τα όνειρα της πόλης)

Αερικό- Παύλος Παυλίδης/ B Movies (γιατί είναι ωραίο να είσαι ξαπλωμένη και να το ακούς κοιτάζοντας το ταβάνι, χάνεσαι…)

ΥΓ: Και μία άσχετη παρατήρηση, που αυτός στον οποίο αναφέρεται δεν πρόκειται να τη διαβάσει (όχι ότι αν τη διάβαζε θα άλλαζε κάτι) αλλά έτσι θέλω να το πω. Μου έχει λείψει να βγάλει ο Φάμελλος ένα κομμάτι που θα με κάνει να αισθανθώ όπως όταν πρωτοάκουσα την Ευτυχία, τον Χαρταετό, τη Μαγική Εικόνα…Ένα κομμάτι με τους στίχους-ποίημα και τη μουσική πραγματική μελωδία…Μετά την Πολιτεία στο Βυθό τον έχασα.. ένα κομμάτι Μανώλη…