Το Γάλα

Δεν χρειάζεται λογοπαίγνια ούτε έξυπνους τίτλους για να κερδίσει την προσοχή. Ούτε κάποιο εντυπωσιακό, αμερικάνικου στυλ τρέηλερ. Κάποια πράγματα είναι απλά, βασίζονται στα πιο βασικά υλικά για να δώσουν κάτι πολύ ξεχωριστό. Τα υλικά αυτά είναι σενάριο και ερμηνείες. Ναι, η σκηνοθεσία είναι πολύ σημαντική αλλά η ουσία ενός έργου είναι στις λέξεις (σενάριο) και στις σιωπές (ηθοποιοί). Η συγκεκριμένη ταινία λοιπόν, το Γάλα, βασίζεται σε ένα εξαιρετικό θεατρικό του Βασίλη Κατσικονούρη και στην κινηματογραφική της διασκευή ευτύχησε να έχει έναν ταλαντούχο σκηνοθέτη και τρεις υπέροχους ηθοποιούς. Για κάποιον που έχει δει το θεατρικό και -παρότι κινδυνεύω να γίνω άδικη αφού δεν έχω δει την εκδοχή της Άννας Βαγενά αλλά μόνο του Εθνικού 5 χρόνια πριν- ειδικά το ιστορικό πλέον ανέβασμα του Εθνικού, το να πάει να το δει στο σινεμα μπορεί να κρύβει έναν κίνδυνο απογοήτευσης. Όμως το στοίχημα της ταινίας κερδίθηκε και μάλιστα διθυραμβικά. Ο Όμηρος Πουλάκης, ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος και η Ιωάννα Τσιριγούλη (περσινή βραβευμένη στο φεστιβάλ Θεσαλονίκης για τη ¨Χώρα Προέλευσης) μπαίνουν στο πετσί του ρόλου και μεταφέρουν αυτούσιες τις αγωνίες των ηρώων. Τι τύχη από τη μία για αυτούς τους ηθοποιούς, να έχουν ένα τέτοιο σενάριο αλλά από την άλλη, τι τύχη και για την ταινία να τους έχει. Πόσο αξιαγάπητα σπαραχτικός ο Λευτέρης του Αλειφερόπουλου κι ας είχε να αναμετρηθεί κατά κάποιον τρόπο την ερμηνεία ορόσημο του αδικοχαμένου Κωνσταντίνου Παπαχρόνη (φίλου του στην αληθινή ζωή). Πόσο γήινος και συγκρατημένος ο Πουλάκης, τόσο, που η συναισθηματική του έκρηξη στο τέλος, να σε συγκλονίζει. Πόσο ΜΑΝΑ αληθινή η Τσιριγγούλη. Σκεφτόμουν ότι θα μπορούσα να αναλύσω πλάνα, ατάκες, σκηνές, αυτό το φόβο της μάνας μη τη διώξουν, την ανάγκη να αποδείξει ότι εχουν γίνει Έλληνες, τον μεγάλο γιο που τα καταφέρνει, τον μικρό που παρότι ψυχικά άρρωστος κάνει το αυτονόητο, διεκδικεί το δικαίωμα να μην ξεχάσει την πατρίδα του που είναι μέρος της ταυτότητάς του. Αλλά πολλά λόγια δε χρειάζονται. Απλώς, όπως είχα γράψει και στο facebook, ναι,έχουμε κρίση και 9 ευρώ πλέον δεν τα δίνεις, αλλά δείτε τη με κάποιο τρόπο. Ή περιμένετε, όταν βγει σε dvd, εγώ θα την πάρω και ευχαρίστως σας τη δανείζω. Δείτε trailerάκι, για μια μικρή γεύση:

http://www.youtube.com/watch?v=f6jcloU3dTg

Ένα τελευταίο που έχω να καταθέσω σε σχέση με την ταινία, είναι ότι καθώς την έβλεπα και ξαναθυμόμουν τις ατάκες, σε κάποιοες στιγμές, ήταν σαν να άκουγα τόσο ξεκάθαρα τον Κωνσταντίνο Παπαχρόνη στο θέατρο, παρόλα τα χρόνια που έχουν περάσει και αυτό για μένα ήταν ένα δώρο για όσους τον θαύμασαν και τώρα δεν μπορούν να τον ξαναδούν.
Μιας και το Γάλα έχει για ήρωες του μια οικογένεια μεταναστών που ζει στο φόβο, μπορείτε να πάτε στην εξαιρετική παράσταση που επαναλαμβάνεται φέτος στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, Τα Ορφανά του Ντένις Κέλυ, με τον όμηρο Πουλάκη, τον Μιχάλη Οικονόμου και τη Μαρία Κίτσου που δίνουν ρέστα (αλλά ειδικά ο Πουλάκης τα σπάει) και να δείτε την εκδοχή των αυτόχθονων και το φόβο τους για τους μετανάστες. Εργάρα. Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο, περά από το ότι είναι ανατριχιαστικό πως ένα έργο γραμμένο στην Αγγλία πριν μερικά χρόνια, παίζεται στο Νέο Κόσμο και είναι λες και το’γραψε κάτοικος.
Ταινιάκια να δείτε, σας έχω 2 καλά για dvd, το ένα είναι pure fun, Scott Pilgrim vs. The World, θα αρέσει στα αγόρια που παίζουν video games και στα κορίτσια που πιάνουν τις pop αναφορές στον αέρα. Το άλλο, που σας έχω τσακίσει τα νεύρα να σας το λέω αλλά δε μ’ακούτε είναι το 500 days of summer, αληθινή σχέση, γλυκανάλατο όσο πρέπει –όσο γλυκανάλατος γίνεσαι και εσύ όταν ερωτεύεσαι-, κυνικό –όσο κυνικός γίνεσαι όταν σε χωρίζουν-, με υπέροχες εικόνες και τέλειο soundtrack, που χάρη στην Μ2, το έχω και το λιώνω στο αμάξι στις πολλές διαδρομές μου.
Τραγούδια που ακούει η premiere girl στο repeat (είναι λίγο λυπητερά αλλά πανέμορφα): (Η στήλη επανήλθε στο blog γιατί κάποιος που αγαπώ πολύ μίλησε νοσταλγικά για τον καιρό που διάβαζε στο μπλογκ τα προτεινόμενα τραγούδια και τα άκουγε)

Regina Spektor - Hero http://www.youtube.com/watch?v=DOQ3R3MNcv8

Les jours tristes Yann Tirsenn-Neil Hannon http://www.youtube.com/watch?v=CJ57Ej8nAJY

It’s hard, hard when you’re here all alone and everyone else has gone home,
Harder to know right from wrong when all objectivity’s gone
And it’s gone.
But you still carry on, cause you are the only one lfet
And you’ve got to clean all the mess.
You know you’ll end up like the rest
Bitter and twisted- unless
You stay strong and you carry on

Κρύψου-Μποφίλιου http://www.youtube.com/watch?v=Ao4vWzx3vV8 (Θέμης Καραμουρατίδης μουσική, Γεράσιμος Ευαγγελάτος στίχοι, πρόσεχε :
Μέτραγα ανάποδα για χρόνια
Και έφτασα μια μέρα στο μηδέν
Σ’εχασα και δείξε μου συμπόνοια
Που’σουνα για πάντα κι όμως δεν…)

motto της εβδομάδας: «όταν ζητάς μια αγκαλιά» και η εικόνα του Προμηθέα Αλειφερόπουλου με τα χέρια ανοιχτά να περιμένει...

Έκτακτο Παράρτημα

Σήμερα είναι Τρίτη. Έγραφα αυτό το άρθρο χθες το βράδυ..το είχα τελειώσει και πατάω 'δημοσίευση'.Και μου βγάζει 'σφάλμα'. Όσα είχα γράψει ειχαν χαθεί..Ήταν το κερασάκι στην τούρτα σε μία χάλια μέρα..Έκλεισα με δύναμη τον υπολογιστή και πήγα για ύπνο..Σήμερα ξύπνησα πιο ευδιάθετη..Αλλά τώραπου το ξαναγράφω, θα κρατήσω τον τόνο της χθεσινής μου αγανάκτησης και θα διαπιστώσετε ευθύς αμέσως το γιατί..
Τώρα είμαι ήρεμη. Πριν λίγες ώρες ήμουν στα πρόθυρα του εγκεφαλικού, όσο πιθανόν είναι να το πάθει κάποιος στην ηλικία μου. Κοίταζα λοιπόν χθες το χαρτί του μισθού μου. Και τρώω μια φλασιά, λέω το επίδομα του μεταπτυχιακού μου άραγε που να εμφανίζεται μέσα εδώ? Ψάχνω από εδώ, ψάχνω από εκεί, δεν βρίσκω κάτι..επειδή παλιότερα κάποιος μου είχε πει ότι κάποια επιδόματα βρίσκονται μέσα στον βασικό, λέω ας πάρω την φίλη μου την Κ. να τσεκάρω τι παίζει με τον βασικό..τελικά καταλήγουμε ότι δεν είναι στο μισθό..υπήρχε λοιπόν εκεί στις αποδοχές ένα άλλο επίδομα που έλεγε κάτι ΤΕΑΔΥ (άντε να καταλάβεις τώρα τι είναι) και επειδή τα λεφτά ήταν γύρω στα 40 ευρω (τόσο κοστολογείται ένα μεταπτυχιακό στο Δημόσιο) θεώρησα ότι μπορεί να είναι αυτό. Όμως όταν σου μπαίνει η ιδέα, δεν ησυχάζεις..Έτσι, την επόμενη μέρα παίρνω τηλέφωνο στην Πρωτοβάθμια εδώ να δω τι γίνεται και που είναι γραμμένο το επίδομα..Στα παλιά τους τα παπούτσια ίσως, πάντως στο μισθολόγιο όχι καθώς με πληροφόρησαν ότι παρότι υπάρχει στον υπηρεσιακό μου φάκελο το αντίγραφο του μεταπτυχιακού, δεν έχει κατοχυρωθεί μισθολογικά..Με το στόμα ήδη λίγο στραβωμένο από το πρώτο χτύπημα του εγκεφαλικού, λέω με ψυχραιμία 'τι πρέπει να κάνω?'.Με πληροφορούν ότι πρέπει να συμπληρώσω μια αίτηση. Η κοπέλα μάλιστα προσθέτει ότι θα τα πάρω αναδρομικά..Τρέχω σαν τη τρελή στην Χαινά και Αβάντων να προλάβω την Πρωτοβάθμια ανοιχτή, κουβαλάω και όλο το χαρτομάνι, πάω πινγκ πονγκ σε 2-3 γραφεία μέχρι να καταλήξουμε σε ποιο πρέπει να καταθέσω την αίτηση και καθώς την συμπληρώνω βρίζοντας την Πρωτοβάθμια Ρόδου που ποτέ δεν μου είπε ότι χρειάζεται έξτρα αίτηση για να αρχίσεις να πληρώνεσαι το μεταπτυχιακό, μου λέει η καλή κυριούλα 'δεν διακιούστε τα χρήματα των προηγούμενων ετών'. Θα αρχίσετε να πληρώσετε από την στιγμή που κάνατε την αίτηση..Δηλαδή από χθες. Δηλαδη 2 1/2 χρόνια, γύρω στα 1400 ευρώ τα κρατάει η Πρωτοβάθμια για πάρτυ της.Εκεί στράβωσε και η άλλη πλευρά, ένιωσα μια ζαλάδα, μια οργή, ένα 'μπουρλότο'..Όχι,δεν αρκεί λοιπόν να έχεις μεταπτυχιακό, δεν αρκεί να το έχεις καταθέσει επίσημα και να βρίσκεται στο φακελό σου γιατί εσύ μπορεί να μη θέλεις να το πληρώνεσαι βρε παιδί μου, είσαι large τύπος. Πρέπει λοιπόν να κάνεις και άλλη αίτηση και να τους πεις 'βάλτε τα λεφτά βρε ανίκανοι' Υπόψιν λοιπόν νέων συναδέλφων με ΜΑ και γενικά με έξτρα προσόντα..Κυνηγήστε τους για να ταπληρωθείτε..Κάντε αιτήσεις για τα πάντα..και άσχετες..δε πειράζει..το χαρτομάνι ποτέ δεν πείραξε το ελληνικό Δημόσιο..το οποίο όπως έλεγα κοροιδευτικά στον Γ. 'f...ks you all'. Κυριολεκτικά..
Μ'αυτά και με εκείνα, δεν μπορώ πια να μ συμμεριστώ τον τρελό συναδελφο Γ. και να αρχίσω και εγώ να πηγαίνω σχολείο με ροζ, λαχανι, φλούο κίτρινα σε τολμηρούς συνδυασμούς..Ας το παίξουμε τρελοί για να μην μας τρελάνουν πρώτοι! Εν τω μεταξύ με τον Γ. έχουμε πάντα μια αγωνία, θα'ρθει, δεν θα'ρθει, μία τον παίρνουν με απόσπαση στο γραφείο, μία αυτός δεν πάει αν δεν δει γραπτή εντολή, τώραέχει πάλι τα στομαχικά του και δεν έρχεται, τι θα γίνει δεν ξέρω, μόνο του ότι μας βλέπω να πουλάμε τηλεοπτικά δικαιώματα σε λίγο. Σήμερα με επισκέφτηκε και ο σύμβουλός μας, λέγαμε για τα καινούργια βιβλία, του είπα διάφορα, με εκτίμησε για άλλη μια φορά και μου ζήτησε πάλι δειγματική, εγώ είπα μια χαρά αλλά το αφήνω φλου γιατί θυμάστε τα περσινα..Υπόσχομαι στον Γ. ότι δεν θα ξαναπεράσει τα ίδια..
Την εβδομάδα που μας πέρασε είδα τον Γ.περισσότερο και μου καλοφάνηκε πάρα πολύ..Ήρθε με έναν φίλο του την Τσικνοπέμπτη και με πήρανε για Ερέτρια στο εστιατόριο του φιλου του.Περάσαμε σούπερ. Μετά την Παρασκευή πήγαμε Παραμύθι με καφέ για καφέ και κουβέντα και το Σάββατο σινεμά για το Up in the Air. Αυτή η ταινία με έκανε φαν του Clooney και γενικά μ'άρεσε πολύ. Σάββατο συζητούσαμε για Σταυρό του Νότου αλλά δεν μας βγήκε η παρέα αν και ένα ζευγάρι φίλων του προθυμοποιήθηκε να έρθει αλλα τώρα να ήμουν η μόνη φαν που θα τραγουδούσα όλα τα τραγούδια και οι άλλοι τρεις να ήταν ντεμί, δεν με τραβούσε σαν ιδέα..Αλλά δεν το βάζω κάτω..παρότι έμεινε μόνο ένα σαββατοκύριακο..
Αυτά σε γενικές γραμμές..Γράφω ακούγοντας:
Πόσα μου φύλαγες -Ζιώγαλας
Στάσου λίγο-Μερτζάνος (μόνο στο youtube,και ενώ τη πρώτη φορά που το άκουσα είπα τι είναι τώρα αυτό, τώρα έχω κολλήσει)
Φάμελλος-Αγάπη σε μένα (νομίζω ένα από τα καλύτερα τραγούδια του άλμπουμ)
Βασικά θυμάμαι το Σάββατο το βράδυ που ακούγαμε Δίεση (ναι στο δικό μου αμάξι ήμασταν)και έβαλε στη σειρά Φάμελλο, Ζιώγαλα και Πορτοκάλογλου και λέγαμε με τον Γ.ότι αυτό είναι σημάδι..

Ήλθον, είδον και απήλθον…

Σήμερα γράφω γιατί δεν μπορώ να μιλήσω.

(φαρυγγίτιδα ή γερό κρύωμα)

-Έλα, σου έχουμε μια έκπληξη

-Έρχεται από μακριά;

-Όχι και πολύ

-Α, άρα δεν είναι η Ε. (μηνύματα της Μ. και Μ2 το βράδυ πριν εμφανιστώ ξαφνικά)

Η Ε. ήρθε από μακριά γιατί η Ρόδος είναι λίγο η άκρη του κόσμου.

Μπορεί να ήταν σύντομη αλλά σίγουρα άξιζε η επιστροφή στα πάτρια εδάφη των Αθηνών. Ακόμη μια φορά που αποδεικνύεται ότι πρέπει να ακολουθείς μια παρόρμηση που επιμένει, γιατί σημαίνει ότι όχι απλώς σου καρφώθηκε μια ιδέα αλλά ότι πραγματικά το χρειάζεσαι. Διόρθωση: H Ρόδος είναι η άκρη του κόσμου όταν είσαι μακριά από αυτούς που αγαπάς.

Η βόλτα στην Αθήνα εκτός από την κύρια σκοπιμότητά της που ήταν να βρεθώ για λίγο δίπλα σε γονείς, φίλες/φίλους και (κυρίως) ταλαιπωρημένο από δουλειά και διπλωματική αγαπημένο, είχε και τις πολιτιστικές προεκτάσεις της. Ένα σινεμά και ένα θέατρο ήταν οι δόσεις κουλτούρας της πρωτεύουσας στο κορίτσι από το Dogville.

Ξεκινώ από το θέατρο, μιας και ήταν διακαής πόθος (κινηματογράφο διαθέτει η Ρόδος, θέατρο όμως…). ‘Λεωφορείο ο Πόθος’ του Tennessee Williams δια χειρός Άντζελας Μπρούσκου. Η πρώτη παρατήρηση για την παράσταση είναι ότι το έργο που είδαμε δεν ήταν το ‘Λεωφορείο ο Πόθος’ αλλά κάτι σε ‘based on...’ Δεν ήταν μόνο τα σκηνικά, με αναφορές στην σημειολογία της Αμερικάνικης κουλτούρας, ούτε τα ενδιάμεσα hip hop χορευτικά, ούτε οι αυθαίρετες αλλαγές στη φρασεολογία του κειμένου που με κάνουν να το λέω αυτό. Ούτε η εμφάνιση του συγγραφέα ανάμεσα σε κάποιες σκηνές με την μορφή του ηθοποιού που έπαιζε τον ‘Μιτς’ (παρατήρηση: σε κάποιο ανάλογο μεταμοντέρνο ανέβασμα θα ήταν πολύ πιο πρωτοποριακό να βάλεις την ηθοποιό Μπλανς να υποδυθεί τον Williams μιας και αυτή ήταν μια περσόνα του συγγραφέα.) Όλα αυτά λοιπόν θα είχαν ίσως κάποιο νόημα σε αυτό το διαφορετικό διάβασμα του κλασσικού έργου αν οι χαρακτήρες έμεναν ακέραιοι. Εδώ ο ρόλος της Μπλανς κατά την άποψή μου είχε κακοποιηθεί βάναυσα από την σκηνοθετική προσέγγιση. Ήταν μάλλον μια καρικατούρα της Μπλανς και από ότι κατάλαβα αυτό επεδίωκε η Μπρούσκου αλλά το ίδιο το κείμενο την πρόδιδε. Γιατί όσο και να θες να κάνεις καρικατούρα ένα τόσο βαθύ, δουλεμένο και τραγικό χαρακτήρα, δεν καταφέρνεις να περάσεις ελαφριά μονολόγους όπως αυτόν που αναφέρεται στο χαμό του Μπελ Ρεβ ή στην αυτοκτονία του νεαρού ομοφυλόφιλου συζύγου της. Και εκεί ήταν οι μόνες στιγμές που η Όλια Λαζαρίδου ήρθε σε επαφή με την ουσία του χαρακτήρα που υποδυόταν. Ο χαρακτήρας του Στάνλεϊ έμεινε και αυτός σε ένα επιφανειακό επίπεδο φωνών και τσαμπουκά χωρίς να δημιουργεί αυτήν την τόσο χαρακτηριστική αντίθεση με την Μπλανς. Ο Γιάννης Στάνκογλου, ένας από τους βασικούς λόγους που πήγα στη παράσταση καθότι αγαπημένος ηθοποιός και τον παρακολουθώ σε θέατρο-τηλεόραση-σινεμά, δεν με συνεπήρε εκτός από τη σκηνή που φωνάζει μετανοημένος τη Στέλλα. Η Στέλλα ήταν άχρωμη και μόνο ο Μιτς κατάφερε να μείνει πιστός στο χαρακτήρα του κειμένου. Σαν γενικό συμπέρασμα λοιπόν η παράσταση δεν νομίζω ότι ενδείκνυται για όσους δεν έχουν έρθει σε επαφή με το έργο του Williams γιατί η εικόνα που θα σχηματίσουν για αυτό θα είναι εντελώς λανθασμένη. Οι υπόλοιποι μπορούν να το δουν ως ένα πείραμα και να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα.

Από σινεμά έχω τις τρεις πρώτες κριτικές από ταινίες που σε προηγούμενο post είχα πει ότι ήθελα οπωσδήποτε να δω. Ξεκινώ από το Sweeney Todd όπου με χαρά διαπίστωσα ότι ο Tim Burton είχε μείνει πιστός στην σκοτεινιά του έργου, ο Johnny Depp τραγουδά αρκετά καλά αλλά η αποκάλυψη για μένα ήταν η Helena Bonham Carter. Αν δεν είσαι fan των musical ή δεν ξέρεις το έργο, μάλλον θα σε παραξενέψει όλο αυτό το τραγουδιστικό μέρος εν μέσω φόνων, οπότε καλύτερα σπίτι. Συνέχεια με

There will be blood, όπου το one man show του Daniel Day Lewis σε αφήνει άφωνο για άλλη μια φορά. Άξιος συνοδοιπόρος σε αυτό το έπος οικονομικής αναρρίχησης ο φέρελπις Paul Dano (The King, Little Miss Sunshine) που σύντομα θα ακουστεί ακόμα περισσότερο. Στα συν της ταινίας οι επιρροές της από κλασικά αμερικάνικα αριστουργήματα όπως ο Πολίτης Κέην. Όσο για το Oscar του Day Lewis δεν νομίζω ότι είχε κανείς αμφιβολία. (Παρένθεση nο.2: το blog και η συγγραφέας του δηλώνουν ενθουσιασμένοι που η πρόβλεψή-ευχή τους για τον Α’ Γυναικείο βγήκε αληθινή! Marillon Cotillard: το άξιζε και το πήρε). Τέλος, είδα χθες επιτέλους την Εξιλέωση και ενώ μέχρι σχεδόν το τέλος της ταινίας θα έλεγα ‘καλή αλλά προβλέψιμη’, η ανατροπή των τελευταίων λεπτών μαζί με τη συγκινησιακή φόρτιση του φινάλε την ανέβασαν κατηγορία.

Χθες πήγα στο Jumbo μαζί με την φίλη και συνάδελφο Δ. για να πάρουμε αποκριάτικα μιας και την Πέμπτη έχουμε το μεγάλο πάρτυ στο σχολείο. Κατέληξα σε αξεσουάρ μάγισσας (καπέλο, σκουπόξυλο) αλλά με ροζ μαλλιά και μπότες, για να κάνω την διαφορά από τις άλλες μαυροντυμένες μάγισσες που θα κυκλοφορούν. Κλασσικά αγόρασα και ένα σωρό άσχετα μικροπράγματα όπως φακέλους και στυλό με την Pucca, μπαλόνια, μπρελόκ με το αρχικό μου και ένα ελεφαντάκι, τετράδια, αυτοκόλλητα, ένα μπαλάκι με την Ντόρα τη μικρή εξερευνήτρια και 2 Playmobil. Ο παλιμπαιδισμός σε όλο του το μεγαλείο αλλά ποιος είπε ότι αυτό είναι κακό;

Τέλειωσα και τρία βιβλία σε αυτό το διάστημα για τα οποία θα γράψω αναλυτική κριτική σε επόμενο post.

Πριν κλείσω το σημερινό και σαν ένα σχόλιο στο χαμό με το blog www.press-gr.blogspot.com να αναφέρω ότι τελικά το να βρεις μια ψύχραιμη, αντικειμενική φωνή να ενημερωθείς για δυο-τρία πράγματα έχει καταντήσει κυνήγι θησαυρού. Ψάχνεις δεξιά-αριστερά, εφημερίδες, τσίρκο-τηλεόραση, διαδίκτυο. Καλύτερα όμως πλουραλισμός πηγών και ας έχεις περισσότερο ψάξιμο. Για αυτό, οι απόπειρες εναντίων των blogger είναι τουλάχιστον ύποπτες. Και αν όχι οι απόπειρες αυτές καθαυτές, τουλάχιστον η τόσο έγκαιρη αντιμετώπιση-‘εξιχνίαση’ των εκβιασμών μέσω blog-όσφαιρας σε ένα κράτος που δύο μήνες τώρα δεν έχει κουνήσει εκατοστό σε μια άλλη υπόθεση εκβιασμού πολύ μεγαλύτερων διαστάσεων.

Playlist:

Σήμερα δεν έγραψα ακούγοντας μουσική…Αλλά αυτό τον καιρό ακούω Placebo και Pearl Jam. Και για κάποιο λόγο, μου ξανακόλησε το American Pie από τη Madonna...

Ατάκα: Σε μια συνέντευξη, ο Wentworth Miller (Michael Scofield) του Prison Break είχε πει πως θα είχε πολύ πλάκα αν ‘οι κρατούμενοι στο Prison Break έσκαβαν και κατέληγαν να βγουν στο νησί του Lost’. Εν αναμονή των νέων επεισοδίων…

1η ώρα σινεμά

Όλοι όσοι διαβάζετε αυτό το blog ξέρετε την αγάπη μου για τις ταινίες. Όπως και τα κολλήματα που ‘τρώω’ κατά καιρούς με ηθοποιούς. Αν κάποιος μπει στη λίστα μου με τους ‘εκλεκτούς’ πρέπει να προσπαθήσει πολύ για να βγει. Να κάνει πολλές πατάτες ή να με τσαντίσει ως παλιοχαρακτήρας ή μεγάλο ψώνιο (αν και κανονικά δεν πρέπει να συνδέουμε την καλλιτεχνική υπόσταση κάποιου με τον χαρακτήρα αλλά άμα κάτι σε χαλάει, σου χαλάει και την συγκέντρωση στην ερμηνεία) Αν ήμουν σκηνοθέτης ή σεναριογράφος στο Hollywood θα ήθελα στις ταινίες μου να παίζουν (σίγουρα κάποιοι τώρα μου διαφεύγουν αλλά τους βάζω όπως μου’ ρχονται στο μυαλό) οι Russell Crowe, Christian Bale, Joaquin Phoenix, Clive Owen, Kate Blanchett, Nicole Kidman, Lawra Linney, Julianne Moore, Steve Carrell, Javier Barthem, Tony Lieung, Cillian Murhy,Gael Garcia Bernal, Ryan Gosling και ο Heath Ledger. Έβαλα επίτηδες τελευταίο τον Ledger γιατί είναι από τους πιο νέους και τώρα πλέον νεκρός. Όταν διάβασα ότι βρέθηκε νεκρός ένιωσα πολύ περίεργα. Δεν ήμουν fan του με τον τρόπο που είμαι θαυμάστρια του Bale ή του Crowe, αλλά τον θεωρούσα μεγάλο ταλέντο. Πριν το Brokeback Mountain, που δίκαια τον ανέδειξε, εμένα με είχε συγκινήσει απίστευτα στο ‘Χορό των Τεράτων’ ως ο καταπιεσμένος γιος του Billy Bob Thornton που επιζητά την πατρική αγάπη και επιβεβαίωση αλλά δεν την παίρνει ποτέ. Στη σκηνή που αυτοκτονεί μπροστά στον πατέρα του λέγοντας του ότι αυτός πάντα τον αγαπούσε (σε απάντηση του ‘πάντα σε μισούσα’ του πατέρα του) δεν νομίζω να υπάρχει πιο σπαραχτικός ηθοποιός. Μια σκηνή τελικά αρκεί για να μπει κάποιος στη καρδιά σου για πάντα. Το κύκνειο άσμα του είναι ένας ρόλος που μάλλον θα τον έκανε απόλυτο cult είδωλο. Ο Joker του λένε συναγωνίζεται επάξια τον αντίστοιχο –και θρυλικό- του Nickolson αλλά ο Ledger δεν θα είναι εκεί να δει την επιτυχία του.
Παρότι οι λίστες συνήθως είναι το χειρότερό μου, μιας και ποτέ δεν μπορούν να χωρέσουν σε ένα Top 10 αγαπημένα πράγματα, ήθελα να γράψω τις 15 ταινίες που περιμένω εναγωνίως το 2008 είτε γιατί μ’ αρέσουν οι ιστορίες, είτε γιατί παίζουν ηθοποιοί που υποστηρίζω.

The Dark knight
Λόγω cast (Bale, Oldman, Ledger, Gylenhaal) αλλά πλέον και λόγω της ερμηνείας του Heath Legder ως Joker που τον έκανε να κλειστεί για ένα μήνα σε ένα διαμέρισμα, να υποφέρει από αϋπνίες και να αρχίσει τα χάπια, για να βρεθεί νεκρός μάλλον από υπερβολική δόση υπνωτικών.

Sweeney Todd: the demon barber of Fleet Street
Το απόλυτο ‘μαύρο’ μιούζικαλ του Sodheim που γνώρισα μέσω της φίλης μου Nicole, το είδα στο θέατρο, αγάπησα τα τραγούδια και την ιστορία και το σκηνοθετεί ο αγαπημένος μου παραμυθάς Tim Burton. O Johnny Depp είναι το κερασάκι στη τούρτα… Επιτρέπεται να τραγουδάμε μες στο σινεμά;

I’m not there
Θες να γυρίσεις μία μουσική βιογραφία για κάποιον καλλιτέχνη που προφανώς θαυμάζεις πολύ και ταυτόχρονα αποτελεί σημείο αναφοράς στην ιστορία της μουσικής. Είσαι ο Todd Hanes, υπερβολικά ταλαντούχος και πάντα πρωτότυπος. Βάζεις 7 πρόσωπα να υποδυθούν τον καλλιτέχνη σε διάφορες φάσεις της ζωής του, αποτυπώνοντας έτσι τις διαφορετικές περσόνες που ο ίδιος υιοθετούσε κατά καιρούς. Καθοδηγείς την Cate Blanchett στην ερμηνεία που όλοι παραληρούν και κάνεις τον Bob Dylan να σου βγάλει το καπέλο για το πώς τον παρουσιάζεις. Δε θες να δεις αυτή τη ταινία;

The Edge of Heaven
Ο Φατίχ Ακίν έχει κάνει μια ταινία που βρίσκεται στη πρώτη πεντάδα των αγαπημένων μου. Το ‘Μαζί Ποτέ’ είναι η ταινία που μ’ έκανε να κλάψω μετά από ένα πολύ μεγάλο διάστημα που καμιά ταινία δεν με είχε κάνει ούτε να δακρύσω. Επίσης αποδεικνύεται ότι όταν έχεις ένα στιβαρό σενάριο, καλούς ηθοποιούς και ξέρεις τι θέλεις να πεις δεν χρειάζεσαι ούτε τρελά λεφτά ούτε τίποτα για να κάνεις μια καλή ταινία, γι’ αυτό ας σταματήσουν τη γκρίνια οι δικοί μας σκηνοθέτες και ας γράψουν κανένα σενάριο της προκοπής. Η νέα του ταινία έχει πάρει διθυραμβικές κριτικές αλλά έτσι κι αλλιώς μ’ έχει κερδίσει.

Funny Games
O Mikael Haneke κάνει ενοχλητικές ταινίες… Για την συνείδηση σου, για την κοινωνία που ζεις, για τα πιστεύω σου…Καμιά ταινία του δεν είναι παιδική χαρά. Όλες είναι όμως εξαιρετικές. Τα ‘Παράξενα Παιχνίδια’ τον σύστησε στο ευρύ κοινό και τώρα δε μένει παρά να δούμε τι έχει να προσθέσει το αμερικάνικο ριμέικ από τον ίδιο με την φατσούλα του Michael Pitt ως βασανιστή μιας τυπικής μεσοαστικής οικογένειας. (Όσο για τη φατσούλα, όσοι είδατε τις ‘Τελευταίες μέρες’ και τη στοιχειωμένη του ερμηνεία ως Curt Cobaine ξέρετε πόσο παραπλανητική είναι η πρώτη εντύπωση.)

No country for old men
Επειδή είναι Joel και Ethen Cohen και ότι έχουν κάνει μέχρι σήμερα μου έχει αρέσει, ακόμα και τα ‘ελαφρά’ τους. Και επειδή θα σαρώσει σε κάθε λογής βραβεία και ο Javier Bathem γεννήθηκε για το ρόλο του σαδιστή δολοφόνου.

Lust, caution
Ο Ang Lee ξέρει να κάνει κάθε ταινία να αξίζει να τη δεις. Έχει δουλέψει σε Ασία και Αμερική με την ίδια ποιότητα δουλειάς (αν και ‘Ο Ήρωας’ είναι ιδιαίτερα αγαπημένη μου) και τώρα εξερευνά μια σκοτεινή περίοδο στην ιστορία της Κίνας και έχει για πρωταγωνιστή τον ηθοποιό φετίχ της ‘Ερωτικής Επιθυμίας’ και του ‘2046’, Tony Lieung. Και μόνο για την ερμηνεία του απαιτείται επίσκεψη στις αίθουσες.

There will be blood
Άλλη μια ταινία που οφείλει πολλά στον χαμαιλέοντα πρωταγωνιστή της, το τελευταίο πόνημα του-‘Boogie Nights’ και ‘Magnolia’-Paul Thomas Andersonμιλάει για χρήμα, πετρέλαιο και το Αμερικάνικο Όνειρο. O Daniel-έχω μόνιμη θέση στα Oscar-De Lewis ξανά σε μεγάλη ερμηνεία.

Atonement
Βασισμένο σε ένα αγαπημένο και πολυδιαβασμένο –κυρίως βέβαια στη Βρετανία- μυθιστόρημα του Ian MacEwan, η ‘Εξιλέωση’ έχει ένα πρωταγωνιστικό ζευγάρι με φοβερή χημεία, έρωτα, πόλεμο, δράμα και μια μικρή που μπήκε στη πεντάδα των Oscar.

Reservation Road
Joaquin Phoenix, Mark Ruffalo, Jennifer Conneli. Μια ιστορία εκδίκησης και συγχώρεσης που σίγουρα θα γράψει μέσα μας. Έστω κι αν έχουμε δει παρόμοιες.

3:10 to Yuma
Μοιάζει με όνειρο να βλέπεις τους 2 αγαπημένους σου ηθοποιούς να μοιράζονται την οθόνη. Έγινε με την ‘Ένταση’ (Pacino-De Niro), τώρα έρχεται ένα γουέστερν να ενώσει τους κατά την άποψή μου καλύτερους σύγχρονους ηθοποιούς. Bale vs. Crowe και μπόνους ο νεαρός Ben Foster που λένε ότι στιγμές κλέβει την παράσταση… Χλωμό…

Be kind rewind
Αυτή η ταινία δεν ξέρω αν θα βρει το δρόμο της στις ελληνικές αίθουσες αλλά και μόνο η προοπτική ενός one man show από τον Jack Black, ως υπάλληλο βίντεο κλαμπ που με τον συνάδελφο του γυρίζουν ριμέικ ταινιών όπως οι ´Ghostbusters´και ο ‘Σοφέρ της Κυρίας Ντέηζι’ για χάρη μιας ηλικιωμένης πελάτισσας, με κάνει να ελπίζω σε μια εταιρία διανομής που θα πάρει το ρίσκο.

The Argentine/ Guerilla
Ο Steven Sondeberg γυρίζει ταινία για τα τελευταία χρόνια του Che Guevara. Ενδιαφέρον έτσι κι αλλιώς, μετά τα ‘Ημερολόγια Μοτοσικλέτας’, αλλά ένα όνομα κάνει όλη τη διαφορά: Benicio Del Toro στο ρόλο που γεννήθηκε να ενσαρκώσει.

Juno
Μια μικρή ταινία που κλέβει τη παράσταση. Που μιλάνε όλοι για αυτή. Μια νεαρή πρωταγωνίστρια που κουβαλά τη ταινία πάνω της. Ένα σενάριο δροσερό και τολμηρό για το ότι δεν κάνει μελόδραμα ένα υλικό που άλλοι θα έπνιγαν στα δάκρυα. Για πόσες ταινίες το λες αυτό;

Lars and the real girl
Υποψηφιότητα για το βραβείο ‘περίληψη σεναρίου που σε αποτρέπει να δεις την ταινία’, ο Ryan Gosling στο ρόλο ενός εκκεντρικού νεαρού που ερωτεύεται μια πλαστική κούκλα. Αν κάποιος μπορεί να υποστηρίξει αυτό το χαρακτήρα, είναι μόνο ο Gosling. Και στην Ελλάδα ένας από τους 4 πρώτους της λίστας του ΥΓ.

ΥΓ: Αν ήμουν σκηνοθέτης στην Ελλάδα θα’ θελα πολύ να κάνω μια ταινία με τους παρακάτω κυρίους, κάτι σαν τη ‘Συμμορία’ αλλά με τύπους που εκτός από γοητεία έχουν και απίστευτο ταλέντο.
Γιάννης Στάνκογλου
Άρης Σερβετάλης
Αργύρης Ξάφης
Θάνος Σαμαράς
Νίκος Κουρής