Όλο αυτό που ποτέ δεν τελειώνει…

Σήμερα επιτέλους μπόρεσα να ξυπνήσω ότι ώρα θέλω. Και μάλιστα με τηλεφώνημα του Γ. που δίνει ένα ξεχωριστό μπόνους στη μέρα (κατά το γνωστό ‘η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται’). Τέλος και με τα Π. Ε. Κ. Αρκετά επιμορφωθήκαμε νομίζω. Σε συνδυασμό με τους υπολογιστές η περίοδος αυτή μας έκανε κατ’ άτι σοφότερους. Το πρακτικό κομμάτι των Π. Ε. Κ ήταν σαφώς καλύτερο και πιο χρήσιμο από την κοψοφλέβικη πρώτη φάση. Εδώ είδαμε καθηγητές στην πράξη σε ρεαλιστικές συνθήκες αλλά δεν θα αναφέρω λεπτομέρειες σ’ αυτό το post γιατί έχω υποσχεθεί ένα αποκλειστικά σε σχέση με το τι μας έμαθαν τα Π. Ε. Κ με τίτλο ‘Τι δε γράψετε ποτέ στον ΑΣΕΠ αλλά θα ζήσετε μόλις τον περάσετε’.

Το καλό σ’ αυτή τη φάση είναι ότι γνώρισα καλύτερα 2 κοπέλες που δουλεύουν στο διπλανό χωριό και με τις καθημερινές διαδρομές βρήκαμε πολλά κοινά. Μάλιστα η μία από αυτές πήρε μετάθεση στην Εύβοια όπως εγώ και έτσι σκοπεύουμε να κρατήσουμε επαφή. Η άλλη κοπέλα μένει εδώ. Ήρθαμε αρκετά κοντά και έτσι σοκαρίστηκα όταν έμαθα ότι Παρασκευή βράδι που κάποια κορίτσια από τα Π. Ε. Κ είχαν βγει για ποτό στη Ρόδο, ένα αυτοκίνητο που έτρεχε χτύπησε ευτυχώς ελαφρά την κοπέλα που κάναμε παρέα. Οι οδηγοί στη Ρόδο δυστυχώς είναι κακοί, όπως και πολλοί Έλληνες γενικά και η διαπίστωση του πόσο εύκολο είναι να πάθεις κακό από τη βλακεία κάποιου είναι πραγματικά τρομακτική.

Την εβδομάδα που μας πέρασε όπως και αυτή που μας έρχεται κάνω και τις επισκέψεις μου στον οδοντίατρο, στον οποίο χτύπησα διάνα, είναι πολύ καλός, σε χαλαρώνει αρκετά, βάζει ωραιότατη μουσική καθώς δουλεύει και έχει σούπερ γκατζετάκια για εργαλεία (απονεύρωση με laser, ακτινογραφία δοντιού επιτόπου) και δε σε πονάει. Δύο σφραγίσματα παρέα με απονευρώσεις είναι το αποτέλεσμα της αναβλητικότητάς μου αλλά ευτυχώς όλα διορθώνονται.

Βαθμούς δίνουμε Τετάρτη στο ένα σχολείο και Παρασκευή στο άλλο, οπότε θα είμαι εκεί να τ’ ακούσω αν κάποιος δυσαρεστηθεί από το βαθμό αλλά το μπλοκάκι και τα τεστ θα είναι και αυτά μαζί μου να με δικαιώσουν και να φανεί η ελαστικότητά μου και σ’ αυτό το τρίμηνο.

Την προηγούμενη Πέμπτη είχαμε μια συνάντηση στο ‘Ακταίον’ στη Ρόδο η ένωση καθηγητών Αγγλικής Δωδεκανήσου σχετικά με μία εκδήλωση που θα γίνει τέλη Μαΐου σχετικά με την ανακύκλωση. Είπαμε να δουλέψουμε με τα παιδιά Πέμπτης και Έκτης project σχετικά με αυτό το θέμα και να τα παρουσιάσουμε εκείνη τη μέρα. Καθώς λοιπόν περίμενα να περάσει η ώρα μιας και ήμουνα από το πρωί στο κέντρο λόγω Π. Ε. Κ πήγα μια βόλτα στο λιμάνι κα την παραλία λίγο πιο πέρα. Ξαφνικά τα φώτα έσβησαν, άλλη μια από τις πολλές διακοπές της ΔΕΗ. Κάθισα σε ένα παγκάκι και έβλεπα το φάρο να αναβοσβήνει σταθερά απέναντί μου. Σκεφτόμουν κυρίως το θέμα της μετάθεσης. Άλλο ένα καινούργιο μέρος. Καινούργιο σπίτι, καινούργιοι συνάδελφοι, μαθητές, άνθρωποι που μπορεί να γίνουν φίλοι σου. Μηδενίζεις το κοντέρ και ξεκινάς πάλι από την αρχή, έχοντας τις σταθερές σου (φίλοι, οικογένεια, η αγάπη σου) λίγο πιο κοντά αλλά όχι εντελώς δίπλα σου. Είναι μια περιπέτεια αλλά αρχίζω σιγά σιγά να νιώθω ότι ίσως να σε κουράσει ‘όλο αυτό που ποτέ δεν τελειώνει’, αυτή η μετακίνηση, τα νέα μέρη που ξέρεις ότι θα τα χάσεις πάλι και αν είσαι από αυτούς που δένονται, κάτι θα τους αφήσεις πίσω σου.

Χρωστάω δύο κριτικές για ταινίες από την περίφημη 15άδα. Αρχίζω με το ‘No Country for Old Men’ που ήταν τυπικά Coen-ικό, που σημαίνει ότι μου άρεσε, και ο Javier Barthem μια χαρά άξιζε το Oscar ως παρανοϊκός δολοφόνος. Αλλά η ταινία που μου έκλεψε την καρδιά ήταν το ‘Juno’. Πέρα από τις κορυφαίες ατάκες, τη φρεσκάδα της Ellen Page και του Michael Cera και την έκπληξη Jennifer Garner, υπήρχε ένα σενάριο που επαναπροσδιορίζει τον όρο του happy ending και σε συγκινεί ειλικρινά. Είναι μια ταινία που είμαι σίγουρη πως θα την κουβαλάω μέσα μου για πολύ καιρό και την προτείνω ανεπιφύλακτα.

Μια και μιλάω για πράγματα που σου κλέβουν την καρδιά και είναι ευχάριστες εκπλήξεις, ακούστε το καινούργιο κομμάτι του Κωνσταντίνου Βήτα ‘Όλο αυτό που ποτέ’ και μετά βγείτε να υποδεχτείτε την άνοιξη με ένα μεγάλο χαμόγελο στο πρόσωπό σας. Σχεδόν τους έμαθα απ’ έξω τους στίχους, σήμερα το άκουσα γύρω στις 10 φορές...Είναι εθιστικό στην απλότητα και την ομορφιά του.

Τώρα πάλι στέκομαι εδώ

και κοιτάζω εσένα να φεύγεις

Αν μπορούσα λέξεις να βρω

Και να σου κρατήσω το χέρι

Μα κοιτάζω αυτό το καιρό

Και θαρρώ πως πάει να βρέξει

Πάνω από ένα δρόμο ανοιχτό

Εκεί που όλοι οι άλλοι έχουν τρέξει

Οι καρδιές μας χτυπούν

Σαν παιδιά που ορίζουν το τέλος

Όλα αυτά που’ χες πει

Τώρα μοιάζουν μ’ ένα έρημο μέρος

Και σα χρόνος γυρνά

Όλο αυτό που ποτέ δεν τελειώνει

Ένα τρένο περνά

Και στο τέλος της γης ξημερώνει

Πάνω στη γραμμή περπατώ

Και κοιτώ το σύρμα να παίζει

Νιώθω πως η αγάπη είναι εδώ

Και δεν είναι πάθος μα στέγη

Που φυλάει 2 ανθρώπους στο φως

Και χωρίς αλήθεια δε φεύγει

Σα μια μηχανή σ’ αγαπώ

Και είδα αυτή τη βίδα που φταίει

Οι καρδιές μας χτυπούν

Σαν παιδιά που ορίζουν το τέλος

Όλα αυτά που’ χες πει

Τώρα μοιάζουν μ’ ένα έρημο μέρος

Και σα χρόνος γυρνά

Όλο αυτό που ποτέ δεν τελειώνει

Ένα τρένο περνά

Και στο τέλος της γης ξημερώνει

Από απόσταση

Κορίτσι από την μεγάλη πόλη που πίστευε πως η αγάπη έχει χαθεί μετακόμισε σε ένα μεγάλο χωριό τη στιγμή που τη βρήκε…Και έτσι ενώ πριν τραγουδούσε το Πρέπει να έρθεις σε έναν άγνωστο έρωτα, βρέθηκε να το παίζει στη διαπασών σκεπτόμενη τον Γ. και αντικατέστησε τους περιπάτους για καφέ στο Θησείο παρέα με την αγία τριάδα των φιλενάδων τη –η οποία τριάδα ως τετράδα μαζί με εκείνη έμοιαζε αμυδρά στο Sex and the City- με υπεραστικά τηλεφωνήματα που πάσχιζαν να χωρέσουν νέα και παλιά.

Entry I

Ταυτόχρονα πρέπει να μπεις στη ζωή των ενηλίκων που ναι μεν έχεις πάρει μια γεύση αλλά δεν είναι το ίδιο. Μόλις κλείσαμε το τηλέφωνο με την Κ. –έτερη διορισμένη δασκάλα αλλά σε απόσταση αναπνοής από την Αθήνα-, έχοντας πει τα νέα μας για τις τάξεις μας, το καινούργιο μας σπίτι, τις νέες παρέες, την Αθήνα που μας λείπει και όλα αυτά και μετά από πέντε δευτερόλεπτα, το τηλέφωνο ξαναχτυπά. Η Κ. με ρωτά ‘Τι θα μαγειρέψεις σήμερα;’ Και νιώθω λες και αυτή η ερώτηση ήρθε από έναν άλλο πλανήτη. Από τον πλανήτη των μαμάδων μας και έχω μια στιγμή ‘νοικοκυράς σε απόγνωση’…όμως την ξεπερνάω σύντομα, μιας και δεν θα μαγειρέψω αλλά θα κάνω μια ομελέτα…Σπέσιαλ μεν, ομελέτα δε…δεν μας λες και Βέφα. Και σίγουρα δεν είναι κάτι που θα έκανε η μαμά μου.

Μιλώντας για την ενήλικη ζωή να πω ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ξεκινήσει εύκολα. Πρέπει να περάσεις τις εξετάσεις σου- τώρα ποιος θα σε βαθμολογήσει είναι άγνωστο αν και υποψιάζομαι ότι είναι πια ο ίδιος σου ο εαυτός. Όσο καλός και να είσαι στη διαχείριση του φοιτητικού σου budget, θα βρεθείς σε πανικό όταν όλα εξαρτώνται από τον πρώτο σου μισθό (ο οποίος επειδή είσαι νεοδιόριστος θα έρθει μετά από δυο μήνες γιατί δεν έχεις ανάγκες, νέο παιδί). Επίσης, κάτι θα χαλάσει…Εμένα ας πούμε μου χάλασε το τηλέφωνο του μπάνιου και όποτε άνοιγα τη βρύση είχα το σιντριβάνι της πλατείας Συντάγματος, και το κινητό μου έκλεισε και αρνήθηκε να ξανανοίξει…Έβγαλε κάτι απειλητικά μηνύματα την ώρα που το φόρτιζα σε στυλ ‘αυτό το κινητό θα αυτοκαταστραφεί σε 5 δευτερόλεπτα αν δεν σταματήσετε τη φόρτιση’ και πριν προλάβω να αντιδράσω, έμεινα χωρίς κινητό.

Στην αρχή είσαι μόνη και νιώθεις ακόμα πιο μόνη. Είσαι πεπεισμένη ότι δε θα βρεις κανέναν να αναπληρώσει το κενό που έχουν αφήσει οι φίλοι σου…Βασικά δε πολυθέλεις κιόλας γιατί κανείς δε θα είναι σαν κι αυτούς…Το έχω ξαναζήσει αυτό το σκηνικό…όταν ήμουν στο Λονδίνο, πάλι μου έλειπαν οι φίλοι μου αλλά δεν σαμποτάριζα τα άτομα που προσπαθούσαν να με πλησιάσουν. Το αποτέλεσμα ήταν να αποκτήσω τρεις πολύ σημαντικές φίλες και αρκετά περισσότερους γνωστούς, που τώρα όμως είναι στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και μ’ αυτούς επιβεβαιώνουμε ότι ζούμε στη γενιά του msn, του facebook και του skype. Κανονίζουμε διακοπές και Σαββατοκύριακα στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη λες και μιλάμε για καφέ στη Νέα Σμύρνη…

Μέσα στην ηλεκτρονική αλληλογραφία έχω και την παραδοσιακή… Η Μ2. μένει πιστή στην αγάπη της για τα γράμματα και τις κάρτες και έτσι όταν έλαβα το πρώτο της γράμμα για τη Ρόδο σε χρωματιστό χαρτί με glitter στυλό, μια βαθιά χαρμολύπη με κατέλαβε καθώς και μια νοσταλγία για τις εποχές της Αγγλίας που το Royal Mail έφερνε κοντά Λονδίνο-Λάνκαστερ.

Με την Μ1. μιλάμε ώρες στο τηλέφωνο για να πούμε τα πάντα και να νιώθουμε ‘σαν να μη πέρασε μια μέρα’…Δεν είναι και άσχημα αλλά κάτι λείπει...Πάντα κάτι ξεχνάς από το τηλέφωνο, πράγματα που τα λες από κοντά…

Για να καλύψω τον αρχικά άπλετο ελεύθερο χρόνο των απογευμάτων, πήρα σβάρνα ότι αμερικάνικο σήριαλ δεν είχα ακόμη δει. Έπαψα να αντιστέκομαι στο Prison Break-και πολύ καλά έκανα, η σκηνή του φινάλε του δεύτερου κύκλου είναι αυτό που λέμε reinventing a season-, είδα και το Sex and the City και είναι μια σκηνή στο τελευταίο επεισόδιο που η Κάρι είναι στο Παρίσι και είναι μόνη, περνάει έξω από ένα καφέ και βλέπει 4 φίλες να τα λένε και την πιάνουν τα κλάματα γιατί της λείπουν οι δικές τις φίλες και ξέρω πως ένιωσε η Κάρι γιατί το νιώθω και εγώ 24/7.

Να μην αρχίσω τώρα για το θέμα ‘σχέση από απόσταση’ γιατί είναι απόψε ένα βράδυ που είναι από τα δύσκολα και θα μου βγουν πολύ απαισιόδοξα πράγματα και αυτό ενάντια στις αρχές μου-το ποτήρι μισογεμάτο πάντα- οπότε θα το αφήσω για ένα άλλο βράδυ…Εν τω μεταξύ γράφοντας τώρα ακούω ένα σωρό ετερόκλητα πράγματα και λέω να τα καταγράψω γιατί σίγουρα κάπως έχουν περάσει σ’ αυτά που διαβάζετε.

Ναυαγός – Ξύλινα Σπαθιά

Θέλω να αφεθώ – Χατζηγιάννης – προ ΟΤΕ εποχή

Fear of the Dark – Iron Maiden

Η Κική κάθε βράδυ – Φοιβουλάκος Δεληβοριάς , με τον θεϊκό στίχο ‘πάω συχνά στα μπου…..α, μη το πεις πουθενά’ που μόνο ο Φοίβος θα μπορούσε να τον τραγουδήσει έτσι.

Κινηματογραφική ατάκα της ημέρας: Το τι αισθάνεσαι δεν έχει σημασία. Τα αισθήματα σου τα ξέρεις εσύ. Το τι κάνεις σε αυτούς που αγαπάς είναι που μετράει (The Last Kiss)

Στίχος της ημέρας: Πως νιώθουμε παράφορα, πως ζούμε έτσι αδιάφορα (Το Γράμμα-Μάλαμας)