Επεράσαμε όμορφα...

Και τώρα επιστροφή στη φύση, στον καθαρό αέρα και στη δουλειά. Η πρώτη μέρα στο σχολείο ήταν τόσο κεφάτη όσο η δουλειά σε καταναγκαστικά έργα, με τους μισούς μαθητές να έχουν φέρει τα βιβλία της Δευτέρας –ενώ ήταν Τρίτη λόγω της γιορτής του Αγίου Ιωάννη που κανείς δεν κατάλαβε πότε έγινε αργία- και τους δασκάλους να χαμογελάνε με το ζόρι, σκεπτόμενοι ότι οι μέρες μέχρι το Πάσχα είναι ακόμα πολλές για να αρχίσουν από τώρα το μέτρημα. Εγώ είχα φτάσει Δευτέρα μεσημέρι, πολύ άνετα σε σχέση με το ταξίδι προς Αθήνα που ήταν μαρτυρικό, και είχα τακτοποιήσει το σπίτι, τις βαλίτσες και όλες τις άλλες εκκρεμότητες, αφήνοντας μόνο το blog για αργότερα, μιας και η συγγραφή του θέλει να είσαι σε ένα συγκεκριμένο mood. Η αλήθεια είναι ότι μου έλειψε το να γράφω εδώ και επίσης φοβάμαι ότι κλασσικά θα είναι μια μάλλον μακροσκελής καταχώριση μιας και οι φετινές γιορτές ήτα πραγματικά γεμάτες.

Ξεκινώντας λίγες μέρες πριν την αναχώρησή μου, να πω ότι το βράδυ της Τρίτης 18/12 ήταν ίσως το χειρότερο της ζωής μου. Λόγω είτε τροφικής δηλητηρίασης είτε ίωσης, έκανα εμετό κάθε ώρα με το ρολόι, μη μπορώντας να κλείσω μάτι και υποφέροντας από τη χειρότερη ζαλάδα που έχω ποτέ βιώσει. Την επόμενη μέρα δίναμε βαθμούς και έτσι σα το ζόμπι, πήγα να βρω φαρμακείο για να μπορέσω να σταθώ, μα η παροιμιώδης ατυχία μου ξαναχτύπησε πάλι καθώς ήταν μέρα απεργίας και το μόνο εφημερεύων φαρμακείο ήταν στην Αρχάγγελο. Μία ώρα μετά, αφού έχω πιει σιρόπια και χαπάκια, καταφέρνω να δώσω βαθμούς και να αποκρούσω ευγενικά μια μητέρα με παράπονο για το βαθμό. Εν τω μεταξύ, τώρα πια η προοπτική του 14ωρου ταξιδιού με το καράβι την επόμενη μέρα, φαίνεται κάπως τρομακτική. Ευτυχώς από την Τετάρτη το απόγευμα ένιωθα καλύτερα αλλά το ταξίδι κατέληξε έτσι όπως το φοβόμουν. Κουνούσε αρκετά το καράβι, ήμουν και εγώ ήδη ζαβλακωμένη, οπότε οι τουαλέτες του πλοίου με φιλοξένησαν για ένα σημαντικό μέρος του ταξιδιού. Βέβαια, όλες οι ταλαιπωρίες σα να σβήστηκαν τη στιγμή που είδα τον Γ. να με περιμένει στο λιμάνι, παρολαυτά ένας 5ωρος ύπνος όσο ο Γ. ήταν στη δουλειά μ’ έκανε να επανέλθω λίγο στα φυσιολογικά μου. Το ίδιο βράδυ πήγαμε με τον Γ. και 2 φίλους του στην Ερέτρια, όπου ένας φίλος τους δουλεύει σε ένα εστιατόριο με τέλεια φαγητά τα οποία δεν μπόρεσα να απολαύσω όπως τους άξιζε με το φόβο μη τα βγάλω στη διάρκεια της νύχτας-το τελευταίο που θέλεις να συμβεί το πρώτο βράδυ με το αγόρι σου μετά από 1 ½ μήνα που έχεις να τον δεις.

Πιστοί στην παράδοση πλέον που θέλει τον έναν από τους δυο μας να αρρωσταίνει όταν είμαστε μαζί, ήρθε η σειρά του Γ. να ταλαιπωρηθεί από την ίωση και έτσι μετά την Κυριακή που περάσαμε μακριά, μιας και εκείνος είχε διάβασμα και εγώ είδα την Μ. και την Α. στο σπίτι της Μ. με τσάι, κουλουράκια και χριστουγεννιάτικα τραγούδια, την Δευτέρα την περάσαμε στο σπίτι και ήταν πολύ όμορφα. Από Τρίτη και μετά άρχισαν οι έξοδοι και σκέφτηκα να τις κατηγοριοποιήσω, αντί να τις πάρω ανά μέρα.

Όπα

Χριστούγεννα στη Νέα Σμύρνη, σε ένα πολύ ωραίο μπαράκι, το Grotto, με ροκ μουσική, πολύ κεφάτη παρέα, πολύ κρασί και χορό όταν έβαλε disco μουσική.

Από Νέα Σμύρνη μ’ άρεσε πολύ και το καφέ PutuMayo, πολύ έθνικ, αλλά και το Jolie στην πλατεία.

Την Παραμονή Πρωτοχρονιάς πήγαμε με τον Γ. και τους φίλους του σε ένα ρεμπετάδικο, σύνορα Νέας Σμύρνης και Αγίου Δημητρίου, τον ‘Αντρέα’, όπου είχε ζωντανή μουσική και καλό κρασί. Ο ένας τραγουδιστής ήταν μορφή, λίγο φάλτσος, λίγο φώναζε αλλά το ζούσε το τραγούδι, άσε που αποδείχτηκε δικό μας παιδί, μιας και στο τέλος που έμεινε μόνος του άρχισε να τραγουδάει Κατσιμιχαίους, Παπάζογλου και άλλα έντεχνα.

Και το κορυφαίο, αυτό που έλεγα από τον Σεπτέμβρη και τελικά νόμιζα ότι δε θα καταφέρω να πάω αλλά τελευταία μέρα κανονίστηκε: Σταυρός του Νότου. Μανώλης Φάμελλος, Στάθης Δρογώσης και ο Μύρωνας Στρατής, μαζί με τη Λουίζα Σοφιανοπούλου τα έδωσαν όλα. Είχα να δω τον Μανώλη live από πέρσι που τραγουδούσε με τον Πλιάτσικα και τον Καζούλη και για άλλη μια φορά βρέθηκα να τραγουδάω δυνατά τον Χαρταετό, το Είναι ωραία να πέφτεις, το Χαμογέλα και όλα τα τραγούδια που ξέρω απ’ έξω και ανακατωτά αλλά ποτέ δε βαριέμαι να ακούω. Ο Σταθάκης απέδειξε τι αγγελική φωνή έχει και τι ωραία που είναι τα τραγούδια του. Ο Μύρωνας έχει πολλή ενέργεια και ροκ φωνή και είπε ωραία το Creep αλλά την επόμενη φορά ας το πει ο Στάθης για να μας κάνει να πέσουμε στα πατώματα. Το πρόγραμμα είναι πολύ χορταστικό, βασικά δεν καταλαβαίνεις πως περνάει η ώρα, αλλά τα αστειάκια μεταξύ τους είναι λίγο μη πρωτότυπα και είναι κρίμα γιατί ο Μανώλης έχει μια πολύ ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ που χάνεται σε προκάτ αστεία. Πάντως στο encore που βγήκε με την κιθάρα του και είπε το Κάπου νυχτώνει ήταν ο Μανώλης που όλοι λατρέψαμε αν και αυτή τη φορά είχε πολύ μεγάλο ανταγωνισμό από τον Γ. που μου σιγοτραγουδούσε αγκαλιά και μιας το επόμενο πρωί έφευγα, οι στίχοι ήταν παραγγελία ‘γύρνα τις ώρες που χάθηκαν απόψε, κοίτα που φεύγεις πως κλαίει το δειλινό…αέρας παίρνει απόψε τη ζωή μου, κλείνω τα μάτια που φεύγεις να μη δω’

Και κουλτούρα έχουμε

Δεν κατάφερα να δω τον 'Χριστουγεννιάτικο Εφιάλτη' αλλά είδα το ‘Ορφανοτροφείο’ στο Έλλη με τον Γ., την Μ2, την Α. και τον Α. και ενώ όλοι μας είχαν πει τα καλύτερα, τελικά εμείς απογοητευτήκαμε, ίσως γιατί είχαμε πάει με τόσες προσδοκίες. Καλή ατμόσφαιρα, ωραίες ερμηνείες αλλά καθόλου πρωτότυπο το τέλος και σίγουρα δεν τρόμαζες ιδιαίτερα.

Το πρωινό της Παρασκευής, βγήκαμε με τα κορίτσια βόλτα στο κέντρο όπου πήγαμε σε όλα τα βιβλιοπωλεία, Ελευθερουδάκης, Παπασωτηρίου και Πρωτοπορία, όπου βρήκα ημερολόγιο της Tate Modern, το βιβλίο που μου είχε κολλήσει να πάρω, ‘Στην Ακτή’ του Ίαν ΜακΓιούαν, το οποίο άρχισα να διαβάζω και θα κάνω σχόλια σε επόμενο post, καθώς και 2 κλασσικά που τα είχαν σε προσφορά, το ‘Θάνατο στη Βενετία’ του Τόμας Μαν και την ‘Νανά’ του Εμίλ Ζολά. Μετά καταλήξαμε στο πιο cosy μικρό καφέ, το Καδράκι, όπου ήπιαμε σοκολάτες και παίξαμε μουσικό trivial.

Φάγαμε και σήμερα

Η περιήγηση σε διάφορες κουζίνες συνεχίστηκε σε κινέζικο, που εμένα μ’ αρέσει πολύ έτσι κι αλλιώς και του άρεσε και του Γ. (2 στα 2, μετά και το Μεξικάνικο). Πήγαμε στο Noodle Bar στη Νέα Σμύρνη και εκτός του ότι ήταν πολύ νόστιμα, ήταν και πολύ φθηνά. Το επιδόρπιο ψητού μήλου με παγωτό καρύδα και μέλι το νιώθω ακόμα στο στόμα μου, τόσο νόστιμο.

Κάντο όπως ο Beckham

Αν θα έπρεπε να διαλέξω την πιο ξεχωριστή εμπειρία των διακοπών θα ήταν σίγουρα το γήπεδο. Ως νέα Πάνθηρας, έπρεπε να πάω να δω τον Πανιώνιο στο ναό της Νέας Σμύρνης και παρότι χάσαμε, δεν το μετανιώνω λεπτό. Κυριακή με αρκετό κρύο, και εγώ κρατώντας τον Γ., φορώντας το σκουφάκι μου και κασκόλ της ομάδας, κάθισα στην κερκίδα. Το ματς είχε απ’ όλα. Βάλαμε γκολ και ένιωσα τον ενθουσιασμό, μας έβαλαν γκολ και είδα τον αιφνιδιασμό των φιλάθλων, διακόπηκε ο αγώνας γιατί βρίζανε τον διαιτητή, ένας παίχτης μας αποβλήθηκε γιατί έριξε μια κουτουλιά σε αντίπαλο και μείναμε χωρίς επίθεση και στο 85 άδειασε το μισό γήπεδο μιας και είχαμε χάσει. Εγώ έβλεπα τα πάντα με ενθουσιασμό μικρού παιδιού, τρέλανα τον Γ. με απορίες του τύπου ‘Τώρα (β’ ημίχρονο) στοχεύουμε σ’ αυτό το τέρμα;’ και γενικά πέρασα ένα πολύ ωραίο απόγευμα.

Ήταν υπέροχα γιατί είδα όλους αυτούς που μου είχαν λείψει τόσο και έκανα πράγματα που ευχαριστήθηκα και όπως κάθε φορά που περνάς καλά, ο χρόνος πέρασε σα βολίδα και βρέθηκα πάλι εδώ, να μετράω μέρες για την επόμενη φορά.

Ατάκα της ημέρας

-Time for first kiss?

-Will you still love me the next morning?

-Forever and ever baby.

Γραμμένο σε χαρτοπετσέτες στο ‘Click’ με τον Adam Sandler που αρχίζω να συμπαθώ ιδιαίτερα.

Οι αγάπες Stealth

Ακόμα ένα Σαββατοκύριακο που με φέρνει πιο κοντά στην πολυπόθητη ημερομηνία επιστροφής. Τα Χριστούγεννα είναι μια γιορτή που περισσότερο από κάθε άλλη δε θες να την περάσεις μόνος. Είτε είναι οικογένεια, είτε φίλοι, είτε αυτός που αγαπάς που θα σε περιμένει στο λιμάνι, οι μέρες ξαναγίνονται γραμμές που περιμένεις με αγωνία να σβήσεις για να γυρίσεις σ’ αυτούς.

Η ζωή στη Ρόδο έχει αρχίσει να παίρνει ένα ρυθμό. Οι καθημερινές περνούν με το σχολείο, τα διορθώματα, τα σχέδια μαθήματος που αυτή τη περίοδο περιλαμβάνουν Χριστουγεννιάτικες κατασκευές και τραγουδάκια (Jingle bells, jingle bells, jingle all the way, oh what fun it is to ride in one horse open sleigh, heyyyyyyyyyyyyyy) και δύο ιδιαίτερα. Τα βράδια διαβάζω (και συνειδητοποιώ πόσο μου είχε λείψει αυτό) και αυτή τη περίοδο εξερευνώ τον ‘Έρωτα στα χρόνια της χολέρας’ του Μάρκες. Θέλω πολύ να μοιραστώ τις πρώτες μου σκέψεις για το βιβλίο αλλά επειδή είμαι ακόμη στη μέση επιφυλάσσομαι. Όμως επειδή αυτές είναι κάπως θεωρητικές που έχουν να κάνουν με τη φύση του έρωτα και της αγάπης, λέω να πω 2 πράγματα. Ακόμα και όσοι δεν έχουν διαβάσει το βιβλίο έχουν ακούσει ότι πρόκειται για μια επική ιστορία αγάπης που διατρέχει σχεδόν εκατό χρόνια. Φυσικά αυτό είναι μόνο το πρώτο επίπεδο αλλά ας επικεντρωθώ στο πρώτο κομμάτι. Ένα αγόρι δεκαοχτώ χρονών ερωτεύεται κεραυνοβόλα ένα δεκατριάχρονο κορίτσι. Δεν έχουν ανταλλάξει ούτε μια κουβέντα. Γίνεται σκιά της. Εκείνη αρχίζει να τον ερωτεύεται, χωρίς να καταλαβαίνει τι ακριβώς είναι αυτό που νιώθει. Ανταλλάζουν γράμματα και συμβολικά δώρα και αυτή η μυστικότητα φουντώνει τα αισθήματά τους. Ο πατέρας της αντιδρά και την παίρνει μακριά. Οι δυσκολίες και το αίσθημα του ακατόρθωτου, όπως συχνά συμβαίνει, τους πεισμώνουν και κρατιούνται από την ιδέα του άλλου. Περνάνε τρία χρόνια όταν εκείνη επιστρέφει και τότε, στη πρώτη τους συνάντηση, συνειδητοποιεί ότι όλα αυτά που ένιωθε τόσα χρόνια ήταν ένας έρωτας για τον έρωτα. Χωρίζουν. Και εκείνη παντρεύεται. Όχι από τρελό έρωτα. Αλλά αγαπάει τον άντρα της. Ζουν μαζί πενήντα χρόνια, όταν εκείνος πεθαίνει. Και ο πρώτος έρωτας επιστρέφει να την διεκδικήσει. Δεν ξέρω τι θα γίνει και αν τελικά αυτοί οι δύο καταλήξουν μαζί. Αλλά για πρώτη φορά, με ενοχλεί αυτή η ιδέα. Συνειδητοποιώ πόσο τα βιβλία και οι ταινίες μας έχουν μάθει να σκεφτόμαστε με κεφαλαία γράμματα. Να ωραιοποιούμε τις δύσκολες καταστάσεις και να μην δίνουμε αξία σε ότι δεν μας φαίνεται το λιγότερο συγκλονιστικό. Ήταν σαν ένα άρθρο που είχα διαβάσει σε ένα περιοδικό τύπου Cosmopolitan σε μια παραλία των καλοκαιρινών διακοπών. Έλεγε για τους μοιραίους ανθρώπους που κάνουν μια θεαματική είσοδο και κυρίως καταστροφική έξοδο από τη ζωή μας. Και για το πώς τείνουμε να αγνοούμε τους ανθρώπους που δεν τραβάνε τη προσοχή αλλά είναι πάντα εκεί, δίπλα μας. Αναφερόταν στα κορίτσια που ονόμαζε ‘κορίτσια stealth´όπως τα αεροπλάνα που δεν φαίνονται και εισέρχονται αόρατα στη ζώνη του εχθρού. Κατά κάποιο τρόπο πάντα θεωρούσα τον εαυτό μου ‘κορίτσι stealth´. Εκεί όταν το χρειαστείς χωρίς τυμπανοκρουσίες. Για να επανέλθω όμως στο βιβλίο, αν καταλήξει να είναι ένας ύμνος σ’αυτόν τον έρωτα, θα με έχει κάπως απογοητεύσει. Γιατί κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι εύκολο να μείνεις τόσα χρόνια ερωτευμένος με κάποιον όταν δε ζεις μαζί του αλλά τον έχεις στήσει σε ένα βάθρο στο μυαλό σου. Όταν ο έρωτας δεν φθείρεται από καθημερινές προστριβές, από το βάρος της καθημερινότητας, μιας οικογένειας, της φθοράς του χρόνου… όταν δεν μαθαίνεις να δέχεσαι τα ελαττώματα του άλλου και να αγαπάς κάποιες μικρές συνήθειες. Για μένα η ιστορία ενός ζευγαριού που ζει μαζί πενήντα χρόνια και καταφέρνει να αγαπά βαθιά ο ένας τον άλλο είναι αληθινά επική και κάτι που θα έπρεπε να εύχεσαι να ζήσεις.

Επιστρέφοντας στη ζωή στη Ρόδο, η περίοδος αυτή στο σχολείο είναι από τη μια εορταστική και από την άλλη , μιας και τελειώνει το πρώτο τρίμηνο, γεμάτη τελευταία τεστ, διορθώματα και βαθμολογίες. Το να βάλεις βαθμούς τελικά δεν είναι και το πιο απλό πράγμα του κόσμου, μιας υπάρχουν πολλοί άγραφοι κανόνες. Για παράδειγμα στην Γ και Δ, που είναι Α-Β-Γ η βαθμολογία, δεν βάζουμε Γ. Επίσης στη κλίματα του 10 για την Ε και ΣΤ ξεκινάμε από 7. Οπότε κάνεις καινούργια μαθηματικά για να είσαι μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια και ταυτόχρονα όσο γίνεται πιο δίκαιος. Γενικά πιστεύω ότι το κατάφερα εκτός αν ακούσετε στις ειδήσεις λιντσάρισμα καθηγήτριας Αγγλικών σε χωριό της Ρόδου γιατί έβαλε 8 σε μαθήτρια της Ε που η μαμά της την προορίζει για τη σημαία. Το ότι η μαθήτρια έγραψε στο διαγώνισμα 4.5 και στο τεστ 8, δεν νομίζω να μετρήσει ως ελαφρυντικό.

Τα Σαββατοκύριακα είναι χωρισμένα σε αυτά που μένω χουχουλιάζοντας στον καναπέ βλέποντας DVD, διαβάζοντας Κυριακάτικες εφημερίδες και πίνοντας καφέ και σ’ αυτά που βγαίνω. Αυτό το σαββατοκύριακο που διανύουμε ανήκει στη πρώτη κατηγορία μιας και έχω αρπάξει και ένα κρύωμα αλλά επειδή τα δύο προηγούμενα μου έδωσαν την ευκαιρία να δω τη νυχτερινή ζωή της Ρόδου, λέω να σας πω μερικά πράγματα.

4 κορίτσια βγήκαμε στην Παλιά Πόλη και πήγαμε για ένα ποτό στο bar Paffuto, ένα πολύ ωραίο χώρο, κλασσικά γεμάτο αλλά ευτυχώς όχι τόσο που να νιώθεις όπως μέσα στο 222 Ευαγγελισμός-Φιλοσοφική. Μετά καταλήξαμε στο πιο in club της Ρόδου, το Dome, γεμάτο νεαρόκοσμο και κυρίως φοιτητόκοσμο, ωραία μουσική και με μεγάλο χώρο, με 2 μπαρ, καναπέδες-που όμως είναι συνήθως ρεζερβέ- και κενό χώρο για χορό. Ωραία, δε λέω, αλλά για μένα που τα club δεν είναι το φόρτε μου, καταλήγει κάπως βαρετό. Το club θέλει μεγάλη παρέα, να κάνετε καμιά χαζομάρα, να χορεύετε και όχι απλώς να κουνιέστε πέρα δώθε με το ποτό στο χέρι. Την Κυριακή κανονίσαμε με τις 2 κοπέλες να πάμε σινεμά. Ήμασταν ανάμεσα στο Beowulf και το The Heartbreak Kid (7 μέρες φαγούρα, ελληνιστί) και καταλήξαμε στο δεύτερο. Η Ρόδος έχει 2 σινεμά, το ‘Παλλάς’ και το ‘Μετροπόλ’. Μέχρι τώρα είχε τύχει όλες τις ταινίες να τις δω στο Μετροπόλ. Το Παλλάς είναι αρκετά καλό αλλά αυτό που είναι όλα τα λεφτά είναι το καφέ-εστιατόριο Hollywood δίπλα του. Πολύ ωραίος χώρος, με λαχανί και πορτοκαλί πολυθρόνες και καναπεδάκια, ποικιλία καλού και φθηνού φαγητού, γλυκών και καφέδων. Το ιδανικό για πριν ή μετά από μια ταινία. Στη ταινία γέλασα αρκετά, παρόλο που ο Μπεν Στίλερ συνήθως δε μ’ αρέσει, εδώ όμως ήταν αρκετά καλός. Μπορείτε βέβαια να τη δείτε και σε DVD, δεν είναι ανάγκη να τρέξετε σινεμά, όπως ας πούμε πρέπει να τρέξετε στην επανέκδοση του ´Χριστουγεννιάτικου Εφιάλτη´ του Burton σε 3D. Από 13 Δεκεμβρίου. Θα το παίζει και το Village.

Το προηγούμενο Σάββατο είχε ένα καφέ εδώ ροκ βραδιά και επειδή βρέθηκα στο στοιχείο μου και μου έχουν λείψει αυτά τα live, πήγα. Εκεί ήταν και ο διευθυντής μου, που μακάρι να ήταν τέτοιοι άνθρωποι όλοι οι διευθυντές, με τη γυναίκα του και 2 άλλες κοπέλες. Το συγκρότημα ήταν 3 γερόλυκοι του ροκ με 2 ακουστικές κιθάρες και ντραμς και είπαν ωραία τραγουδάκια. Ο κόσμος ήταν λίγος και προς το τέλος μόνο η δική μας παρέα χειροκροτούσε αλλά εμένα μου άρεσε το σκηνικό και ταυτόχρονα μου θύμισε πόσο μου έχει λείψει ο Σταυρός του Νότου, so please Μανώλη και Στάθη μη φύγετε μέχρι να έρθω Αθήνα!!!! Μετά από αυτό όμως ήταν που έκανα την υπέρβαση και άφησα να με πείσουν να πάμε στα μπουζούκια. Το έντεχνο-ροκ παρελθόν μου γύρισε τα μάτια όταν χόρευα στη πίστα ‘Θέλω να τα πιω’ και ‘Για σένα’ αλλά όλα εμπειρίες είναι και τώρα ξέρω πως είναι να είσαι πρώτο τραπέζι πίστα, να πετάς και να σου πετάνε λουλούδια και να πίνεις λίγο ουίσκι με πολύ κόκα κόλα. Το έζησα και αυτό και παρότι νιώθω πολύ πιο άνετα στο Σταυρό του Νότου, δεν τα πέρασα άσχημα. Το μαγαζί λεγόταν Άστρα, εννοείτε δεν ήξερα κανέναν από τους τραγουδιστές αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι οι φωνές όλων ήταν πολύ καλές, καλύτερες από κάποιους που βρίσκονται σε μεγάλες πίστες. Κοιμήθηκα 7 το πρωί, ξύπνησα 2 και 8 μας είχε τραπέζι ο διευθυντής, όπου κάναμε και ένα μίνι συμβούλιο.

Οπότε, κάπως έτσι είναι η ζωή εδώ, με πολλά τηλέφωνα στον Γ. γιατί όσο περνάνε οι μέρες τόσο πιο δύσκολο είναι να είμαι μακριά του, και με τα σχέδια για τα πιο ωραία Χριστούγεννα μέχρι τώρα (ναι, πάλι εξαιτίας του Γ. γιατί τα προηγούμενα χρόνια δυστυχώς δεν υπήρχε στη ζωή μου). Εννοείτε πως ανυπομονώ να κάνουμε πολύ catch up φιλενάδες γιατί όλα, θέλω να τα ξέρω όλα...

Playlist:

Το soundtrack του Moulin Rouge που κατέβασα και είναι σούπερ! The Show must go on και Tango de Roxane απλώς υπέροχα.

Ατάκα της ημέρας:
Non, je ne regrete rien Με Edith Piaf την Marillon-take the Oscar and run- Cotillard