Σήμερα είναι Τρίτη. Έγραφα αυτό το άρθρο χθες το βράδυ..το είχα τελειώσει και πατάω 'δημοσίευση'.Και μου βγάζει 'σφάλμα'. Όσα είχα γράψει ειχαν χαθεί..Ήταν το κερασάκι στην τούρτα σε μία χάλια μέρα..Έκλεισα με δύναμη τον υπολογιστή και πήγα για ύπνο..Σήμερα ξύπνησα πιο ευδιάθετη..Αλλά τώραπου το ξαναγράφω, θα κρατήσω τον τόνο της χθεσινής μου αγανάκτησης και θα διαπιστώσετε ευθύς αμέσως το γιατί..
Τώρα είμαι ήρεμη. Πριν λίγες ώρες ήμουν στα πρόθυρα του εγκεφαλικού, όσο πιθανόν είναι να το πάθει κάποιος στην ηλικία μου. Κοίταζα λοιπόν χθες το χαρτί του μισθού μου. Και τρώω μια φλασιά, λέω το επίδομα του μεταπτυχιακού μου άραγε που να εμφανίζεται μέσα εδώ? Ψάχνω από εδώ, ψάχνω από εκεί, δεν βρίσκω κάτι..επειδή παλιότερα κάποιος μου είχε πει ότι κάποια επιδόματα βρίσκονται μέσα στον βασικό, λέω ας πάρω την φίλη μου την Κ. να τσεκάρω τι παίζει με τον βασικό..τελικά καταλήγουμε ότι δεν είναι στο μισθό..υπήρχε λοιπόν εκεί στις αποδοχές ένα άλλο επίδομα που έλεγε κάτι ΤΕΑΔΥ (άντε να καταλάβεις τώρα τι είναι) και επειδή τα λεφτά ήταν γύρω στα 40 ευρω (τόσο κοστολογείται ένα μεταπτυχιακό στο Δημόσιο) θεώρησα ότι μπορεί να είναι αυτό. Όμως όταν σου μπαίνει η ιδέα, δεν ησυχάζεις..Έτσι, την επόμενη μέρα παίρνω τηλέφωνο στην Πρωτοβάθμια εδώ να δω τι γίνεται και που είναι γραμμένο το επίδομα..Στα παλιά τους τα παπούτσια ίσως, πάντως στο μισθολόγιο όχι καθώς με πληροφόρησαν ότι παρότι υπάρχει στον υπηρεσιακό μου φάκελο το αντίγραφο του μεταπτυχιακού, δεν έχει κατοχυρωθεί μισθολογικά..Με το στόμα ήδη λίγο στραβωμένο από το πρώτο χτύπημα του εγκεφαλικού, λέω με ψυχραιμία 'τι πρέπει να κάνω?'.Με πληροφορούν ότι πρέπει να συμπληρώσω μια αίτηση. Η κοπέλα μάλιστα προσθέτει ότι θα τα πάρω αναδρομικά..Τρέχω σαν τη τρελή στην Χαινά και Αβάντων να προλάβω την Πρωτοβάθμια ανοιχτή, κουβαλάω και όλο το χαρτομάνι, πάω πινγκ πονγκ σε 2-3 γραφεία μέχρι να καταλήξουμε σε ποιο πρέπει να καταθέσω την αίτηση και καθώς την συμπληρώνω βρίζοντας την Πρωτοβάθμια Ρόδου που ποτέ δεν μου είπε ότι χρειάζεται έξτρα αίτηση για να αρχίσεις να πληρώνεσαι το μεταπτυχιακό, μου λέει η καλή κυριούλα 'δεν διακιούστε τα χρήματα των προηγούμενων ετών'. Θα αρχίσετε να πληρώσετε από την στιγμή που κάνατε την αίτηση..Δηλαδή από χθες. Δηλαδη 2 1/2 χρόνια, γύρω στα 1400 ευρώ τα κρατάει η Πρωτοβάθμια για πάρτυ της.Εκεί στράβωσε και η άλλη πλευρά, ένιωσα μια ζαλάδα, μια οργή, ένα 'μπουρλότο'..Όχι,δεν αρκεί λοιπόν να έχεις μεταπτυχιακό, δεν αρκεί να το έχεις καταθέσει επίσημα και να βρίσκεται στο φακελό σου γιατί εσύ μπορεί να μη θέλεις να το πληρώνεσαι βρε παιδί μου, είσαι large τύπος. Πρέπει λοιπόν να κάνεις και άλλη αίτηση και να τους πεις 'βάλτε τα λεφτά βρε ανίκανοι' Υπόψιν λοιπόν νέων συναδέλφων με ΜΑ και γενικά με έξτρα προσόντα..Κυνηγήστε τους για να ταπληρωθείτε..Κάντε αιτήσεις για τα πάντα..και άσχετες..δε πειράζει..το χαρτομάνι ποτέ δεν πείραξε το ελληνικό Δημόσιο..το οποίο όπως έλεγα κοροιδευτικά στον Γ. 'f...ks you all'. Κυριολεκτικά..
Μ'αυτά και με εκείνα, δεν μπορώ πια να μ συμμεριστώ τον τρελό συναδελφο Γ. και να αρχίσω και εγώ να πηγαίνω σχολείο με ροζ, λαχανι, φλούο κίτρινα σε τολμηρούς συνδυασμούς..Ας το παίξουμε τρελοί για να μην μας τρελάνουν πρώτοι! Εν τω μεταξύ με τον Γ. έχουμε πάντα μια αγωνία, θα'ρθει, δεν θα'ρθει, μία τον παίρνουν με απόσπαση στο γραφείο, μία αυτός δεν πάει αν δεν δει γραπτή εντολή, τώραέχει πάλι τα στομαχικά του και δεν έρχεται, τι θα γίνει δεν ξέρω, μόνο του ότι μας βλέπω να πουλάμε τηλεοπτικά δικαιώματα σε λίγο. Σήμερα με επισκέφτηκε και ο σύμβουλός μας, λέγαμε για τα καινούργια βιβλία, του είπα διάφορα, με εκτίμησε για άλλη μια φορά και μου ζήτησε πάλι δειγματική, εγώ είπα μια χαρά αλλά το αφήνω φλου γιατί θυμάστε τα περσινα..Υπόσχομαι στον Γ. ότι δεν θα ξαναπεράσει τα ίδια..
Την εβδομάδα που μας πέρασε είδα τον Γ.περισσότερο και μου καλοφάνηκε πάρα πολύ..Ήρθε με έναν φίλο του την Τσικνοπέμπτη και με πήρανε για Ερέτρια στο εστιατόριο του φιλου του.Περάσαμε σούπερ. Μετά την Παρασκευή πήγαμε Παραμύθι με καφέ για καφέ και κουβέντα και το Σάββατο σινεμά για το Up in the Air. Αυτή η ταινία με έκανε φαν του Clooney και γενικά μ'άρεσε πολύ. Σάββατο συζητούσαμε για Σταυρό του Νότου αλλά δεν μας βγήκε η παρέα αν και ένα ζευγάρι φίλων του προθυμοποιήθηκε να έρθει αλλα τώρα να ήμουν η μόνη φαν που θα τραγουδούσα όλα τα τραγούδια και οι άλλοι τρεις να ήταν ντεμί, δεν με τραβούσε σαν ιδέα..Αλλά δεν το βάζω κάτω..παρότι έμεινε μόνο ένα σαββατοκύριακο..
Αυτά σε γενικές γραμμές..Γράφω ακούγοντας:
Πόσα μου φύλαγες -Ζιώγαλας
Στάσου λίγο-Μερτζάνος (μόνο στο youtube,και ενώ τη πρώτη φορά που το άκουσα είπα τι είναι τώρα αυτό, τώρα έχω κολλήσει)
Φάμελλος-Αγάπη σε μένα (νομίζω ένα από τα καλύτερα τραγούδια του άλμπουμ)
Βασικά θυμάμαι το Σάββατο το βράδυ που ακούγαμε Δίεση (ναι στο δικό μου αμάξι ήμασταν)και έβαλε στη σειρά Φάμελλο, Ζιώγαλα και Πορτοκάλογλου και λέγαμε με τον Γ.ότι αυτό είναι σημάδι..
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σχολειο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σχολειο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου 2010
Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2010
Καλώς ήρθες και πάλι τρελό καρναβάλι
Ακούω το Paparazzi της Lady Gaga και αναφέροντας το γλιτώνω από το να σκεφτώ μια εισαγωγή για το πρώτο post μετά από από πολύ καιρό (και πρώτο για το 2010). Νομίζω ότι το blog εγκαινιάστηκε το 2007 και έτσι μπαίνει στον τρίτο χρόνο παρουσίας του στη blogoσφαιρα. Τελευταία το έχω εγκαταλείψει, όχι για κάποιον άλλο λόγο όσο του ότι επειδή βλέπω συχνά τους περισσότερους νιώθω ότι επαναλαμβάνομαι με το να τα γράφω και εδώ. Όμως να που συμβαίνουν πράγματα που πρέπει να πω και μιας που οι υποχρεώσεις όλων μας δεν μας αφήνουν να βλεπόμαστε σε τόσο τακτική βάση, το παλιό καλό blog είναι παρών για να καταγραφούν όλα.
Ας αρχίσω με το λόγο που με ώθησε να γράψω πάλι και αυτός δεν είναι άλλος από τα κωμικοτραγικά που συμβαίνουν στο σχολείο μας και ενέπνευσαν και τον τίτλο αυτού του post. Λοιπόν, λίγο πριν τις γιορτές ήρθε στο σχολείο μας ένας καινούργιος δάσκαλος ο οποίος στάλθηκε για να καλύψει τις υπερωρίες των δασκάλων και έτσι έμπαινε σε κάθε τμήμα από 1-2 ώρες. Ο Γ. είχε μείνει 17 χρόνια στην Αμερική και η απορία όλων μας ήταν 'μα γιατί γύρισε πίσω?'. Αν και είναι από ότι μας είπε ο πέμπτος χρόνος από την επιστροφή του, κατά καιρούς φαινόταν ότι κυριολεκτικά έχει πέσει από τον Άρη. Είχε ένα βλέμμα απορίας που το συναντάς σε ανθρώπους που βρισκονται εκτός πραγματικότητας. Μέχρι ενός σημείου όλα ήταν καλά πάντως. Όμως όπως τελικά πολύ ορθώς λέει ο συνάδελφος Θ. 'άνθρωπος που έρχεται στα μέσα της χρονιάς, δεν έρχεται για καλό'.Κάποια σημάδια φάνηκαν πριν τις γιορτές. Διαπιστώσαμε ότι έχει ένα σύνδρομο του 'κατατρεγμένου' όπως λέω εγώ. Δηλαδή μας έλεγε ιστορίες ότι τον έδιωχναν από τα σχολεία εδώ στην Ελλάδα γιατί είχε πρωτοποριακές μεθόδους διδασκαλίες και συγκρουόταν με το κατεστημένο (διευθυντές, γονείς, Πρωτοβάθμια). Μετά τις γιορτές άρχιζε και ερχόταν ελαφρώς κιτσάτα ντυμένως (έμφαση στο ελαφρώς). Κάτι ζώνες με μεταλλικές αγκράφες τεράστιες με νεκροκεφαλές ή το σήμα των D&G αλλά παλιομοδίτικες, κάτι μακριά παλτά..οκ,δεν κρίνουμε το ντύσιμο του καθενός, απλώς δεν συμβάδιζαν με την ηλικία του (είναι 44, αλλά φαίνεται πολύ μεγαλύτερος..επίσης ανυσηχεί ότι δεν θα βρει γυναίκα και την ψιλοέπεφτε σε όποια του φαινόταν καλή υποψήφια..ρωτούσε συνεχώς αν το μούσι του πήγαινε καλύτερα ή φαίνεται πιο νέος τώρα που το ξύρισε-απάντηση:όχι, ο ίδιος φαίνεσαι!)
Και λίγες μέρες αργότερα,αφού μπήκαμε στο κλίμα, άρχισαν τα όργανα. Ξαφνικά μας σκάει μια ιστορία για ένα σχολείο επαρχικαό που ήταν διορισμένος, που τα παιδιά εκεί ήταν επίπεδο αναμορφωτηρίου και προφανώς αυτός έχασε την υπομονή του, παίζει να έσκασε κανένα χαστούκι και του έκαναν καταγγελία και τον απομάκρυναν από εκει (και που τον έφερεαν??στο δικό μας!). Εκείνος έξαλλος, πάει και κάνει μυνήσεις ακι ασφαλιστικά μέτρα στον Διευθυντή της Πρωτοβάθμιας, στον Προιστάμενο του Γραφείου και στον Σχολικό Σύμβουλο!!!!!!!!Τον βλέπαμε κάθε μέρα σε έξαλλη κατάσταση, να μας λέει ότι τώρα τον παρακαλάνε να τις αποσύρει, ότι όλοι τους είναι μυρμήγκια και αυτός δεινόσαυρος, ότι έχει συστατική επιστολή από τον Πρόεδρο Μπους, ότι κανείς δεν μπορεί να τα βάλει μαζζί του γιατί έχει τις πλάτες της Εκκλησίας, του Μαξιμου, του ΓΕΕΘΑ και του Λευκού Οίκου (και τα τηλέφωνα όλων αυτών στο κινητό του). Έφερε στο σχολείο σχοινί και σαπούνι για να συμβολίσει ότι θα τους κρεμάσει (εκεί σκιαχτήκαμε μερικοί γιατί λέμε μη του τη βαρέσει και κρεμάσει όποιους βρειεύκαιρους-δηλαδή εμάς). Ντύνεται εντελώς αλοπρόσαλα πλέον, παπαγαλί ή πιτσιλωτά κίτρινα σακάκια, παπούτσια από δέρμα κροκόδειλου (ή φιδιού?), ζώνες σταθερή αξία,παλτά με γούνα και καμπόικο καπέλο!!!! Επίσης όπως διαπιστώσαμε είναι σούπερ εθνικόφρων, κουβαλάει στη τσάντα του την Αγία Γραφή από όπυ μας διάβασε ένα απόσπασμα του Ζαχαρίου του Προφήτη με σφαγές μουσουλμάνων και πήρε (?) μπροστά μας τον φίλο του τον Αρχηγό του ΓΕΕΘΑ να του πεί ότι η μεγάλη μάχη στην ξηρά θα γίνει κάπου που είχε πει ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Την επόμενη μέρα έφερε στο σχολείο ένα προσπέκτους του Καίσαρη, μας έδειξε ένα πουμπίνι που υποτίθεται ότι έχει και τα χρυσά δαχτυλίδια που φοράει σε 3 δάχτυλα με πέτρες ζαφείρια και σμαράγδια. Και τώρα λείπει εδώ και 3 μέρες γιατί έχει πρόβλημα με το στομάχι του και έχει κάνει το πρόγραμμα του σχολείου άνω κάτω φέρνοντάς μας στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.
Αυτά από το μέτωπο 'άστον τρελό στη τρέλα του', ενώ άλλα σχολικά νέα είναι ότι θα εκφωνήσω τον λόγο των Τριών Ιεραρχών μεθαύριο στην εκκλησία (καλές εποχές Ρόδου), ξαφνικά έχω γίνει εξπέρ στο να περνάω στο σχολικό Η/Υ πολύπλοκα προγράμματα του ΕΠΑΦΟΣ (αυτά ακούει ο Γ. ακι σκέφτεται 'έλεος')και αρχίζω και κάνω ψιλοπαρέα με μία δασκάλα στο σχολείο, καινούργια,που είναι κοντά στην ηλικία.Βγήκαμε για καφέ στο Κάστρο (το οποίο οι ντόπιοι το λένε τουριστικό για να μην το μπλέκουν με ένα σκυλάδικο λίο έξω από την πόλη.) Επίσης μας βγάλαν στις ειδήσεις γιατί σε κάποιο μαγαζί εδώ συλλάβανε τον ιδιοκτήτη με ναρκωτικά ακι ήτανε και πολλά σελέμπριτι μέσα, είδατε η Χαλκίδα?
Κατά τ'άλλα, διάφορα ωραία και ενδιαφέροντα είναι ότι είδαμε πριν κανένα μήνα με τον Γ. την παράσταση 'Το Κτήνος στο Φεγγάρι' με Τάρλοου, Κουλίεβα, συγκλονιστικοί και οι δύο, άψογη παράσταση, φάγαμε στο κλασσικό και αγαπημ;eνο BarBQ αλλά και στη ζεστη 'Κανέλλα' στο Γκάζι (αγαπάμε Γκάζι πάρα πολύ) και μας άρεσε το τύπου σπιτικό φαί, είδαμε την 'Στρέλα', χωρίς λόγια, από τις πιο όμορφες δημιουργίες(ευχαριστώ Γ. που ήρθες μαζί μου), κάναμε 5 συμμαθητές Δημοτικού ένα reunion τα Χριστούγεννα, πήγα στο Μουσείο Ακρόπολης (σούπερ!), βρεθήκαμε στο σπίτι της Α., παίξαμε Scene it , πήραμε και Oscar!!, είδαμε τέλειες φωτό από το ταξίδι της Μ2 στο Βερολίνο (ζήλεια!!!!) και είδα μετά από καιρό τη Σ. στο Olympico ήπιαμε καφέ ακι τα είπαμε όπως τότε στην Ερέτρια και πολύ μου είχε λείψει!
Τώρα μπορεί να ξεχνάω διάφορα αλλά τα βασικά σας τα είπα. Θέλω σχόλια για το reality που ζω..Και ευχες για το διάβασμα!!!
Φιλιά!
Ας αρχίσω με το λόγο που με ώθησε να γράψω πάλι και αυτός δεν είναι άλλος από τα κωμικοτραγικά που συμβαίνουν στο σχολείο μας και ενέπνευσαν και τον τίτλο αυτού του post. Λοιπόν, λίγο πριν τις γιορτές ήρθε στο σχολείο μας ένας καινούργιος δάσκαλος ο οποίος στάλθηκε για να καλύψει τις υπερωρίες των δασκάλων και έτσι έμπαινε σε κάθε τμήμα από 1-2 ώρες. Ο Γ. είχε μείνει 17 χρόνια στην Αμερική και η απορία όλων μας ήταν 'μα γιατί γύρισε πίσω?'. Αν και είναι από ότι μας είπε ο πέμπτος χρόνος από την επιστροφή του, κατά καιρούς φαινόταν ότι κυριολεκτικά έχει πέσει από τον Άρη. Είχε ένα βλέμμα απορίας που το συναντάς σε ανθρώπους που βρισκονται εκτός πραγματικότητας. Μέχρι ενός σημείου όλα ήταν καλά πάντως. Όμως όπως τελικά πολύ ορθώς λέει ο συνάδελφος Θ. 'άνθρωπος που έρχεται στα μέσα της χρονιάς, δεν έρχεται για καλό'.Κάποια σημάδια φάνηκαν πριν τις γιορτές. Διαπιστώσαμε ότι έχει ένα σύνδρομο του 'κατατρεγμένου' όπως λέω εγώ. Δηλαδή μας έλεγε ιστορίες ότι τον έδιωχναν από τα σχολεία εδώ στην Ελλάδα γιατί είχε πρωτοποριακές μεθόδους διδασκαλίες και συγκρουόταν με το κατεστημένο (διευθυντές, γονείς, Πρωτοβάθμια). Μετά τις γιορτές άρχιζε και ερχόταν ελαφρώς κιτσάτα ντυμένως (έμφαση στο ελαφρώς). Κάτι ζώνες με μεταλλικές αγκράφες τεράστιες με νεκροκεφαλές ή το σήμα των D&G αλλά παλιομοδίτικες, κάτι μακριά παλτά..οκ,δεν κρίνουμε το ντύσιμο του καθενός, απλώς δεν συμβάδιζαν με την ηλικία του (είναι 44, αλλά φαίνεται πολύ μεγαλύτερος..επίσης ανυσηχεί ότι δεν θα βρει γυναίκα και την ψιλοέπεφτε σε όποια του φαινόταν καλή υποψήφια..ρωτούσε συνεχώς αν το μούσι του πήγαινε καλύτερα ή φαίνεται πιο νέος τώρα που το ξύρισε-απάντηση:όχι, ο ίδιος φαίνεσαι!)
Και λίγες μέρες αργότερα,αφού μπήκαμε στο κλίμα, άρχισαν τα όργανα. Ξαφνικά μας σκάει μια ιστορία για ένα σχολείο επαρχικαό που ήταν διορισμένος, που τα παιδιά εκεί ήταν επίπεδο αναμορφωτηρίου και προφανώς αυτός έχασε την υπομονή του, παίζει να έσκασε κανένα χαστούκι και του έκαναν καταγγελία και τον απομάκρυναν από εκει (και που τον έφερεαν??στο δικό μας!). Εκείνος έξαλλος, πάει και κάνει μυνήσεις ακι ασφαλιστικά μέτρα στον Διευθυντή της Πρωτοβάθμιας, στον Προιστάμενο του Γραφείου και στον Σχολικό Σύμβουλο!!!!!!!!Τον βλέπαμε κάθε μέρα σε έξαλλη κατάσταση, να μας λέει ότι τώρα τον παρακαλάνε να τις αποσύρει, ότι όλοι τους είναι μυρμήγκια και αυτός δεινόσαυρος, ότι έχει συστατική επιστολή από τον Πρόεδρο Μπους, ότι κανείς δεν μπορεί να τα βάλει μαζζί του γιατί έχει τις πλάτες της Εκκλησίας, του Μαξιμου, του ΓΕΕΘΑ και του Λευκού Οίκου (και τα τηλέφωνα όλων αυτών στο κινητό του). Έφερε στο σχολείο σχοινί και σαπούνι για να συμβολίσει ότι θα τους κρεμάσει (εκεί σκιαχτήκαμε μερικοί γιατί λέμε μη του τη βαρέσει και κρεμάσει όποιους βρειεύκαιρους-δηλαδή εμάς). Ντύνεται εντελώς αλοπρόσαλα πλέον, παπαγαλί ή πιτσιλωτά κίτρινα σακάκια, παπούτσια από δέρμα κροκόδειλου (ή φιδιού?), ζώνες σταθερή αξία,παλτά με γούνα και καμπόικο καπέλο!!!! Επίσης όπως διαπιστώσαμε είναι σούπερ εθνικόφρων, κουβαλάει στη τσάντα του την Αγία Γραφή από όπυ μας διάβασε ένα απόσπασμα του Ζαχαρίου του Προφήτη με σφαγές μουσουλμάνων και πήρε (?) μπροστά μας τον φίλο του τον Αρχηγό του ΓΕΕΘΑ να του πεί ότι η μεγάλη μάχη στην ξηρά θα γίνει κάπου που είχε πει ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Την επόμενη μέρα έφερε στο σχολείο ένα προσπέκτους του Καίσαρη, μας έδειξε ένα πουμπίνι που υποτίθεται ότι έχει και τα χρυσά δαχτυλίδια που φοράει σε 3 δάχτυλα με πέτρες ζαφείρια και σμαράγδια. Και τώρα λείπει εδώ και 3 μέρες γιατί έχει πρόβλημα με το στομάχι του και έχει κάνει το πρόγραμμα του σχολείου άνω κάτω φέρνοντάς μας στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.
Αυτά από το μέτωπο 'άστον τρελό στη τρέλα του', ενώ άλλα σχολικά νέα είναι ότι θα εκφωνήσω τον λόγο των Τριών Ιεραρχών μεθαύριο στην εκκλησία (καλές εποχές Ρόδου), ξαφνικά έχω γίνει εξπέρ στο να περνάω στο σχολικό Η/Υ πολύπλοκα προγράμματα του ΕΠΑΦΟΣ (αυτά ακούει ο Γ. ακι σκέφτεται 'έλεος')και αρχίζω και κάνω ψιλοπαρέα με μία δασκάλα στο σχολείο, καινούργια,που είναι κοντά στην ηλικία.Βγήκαμε για καφέ στο Κάστρο (το οποίο οι ντόπιοι το λένε τουριστικό για να μην το μπλέκουν με ένα σκυλάδικο λίο έξω από την πόλη.) Επίσης μας βγάλαν στις ειδήσεις γιατί σε κάποιο μαγαζί εδώ συλλάβανε τον ιδιοκτήτη με ναρκωτικά ακι ήτανε και πολλά σελέμπριτι μέσα, είδατε η Χαλκίδα?
Κατά τ'άλλα, διάφορα ωραία και ενδιαφέροντα είναι ότι είδαμε πριν κανένα μήνα με τον Γ. την παράσταση 'Το Κτήνος στο Φεγγάρι' με Τάρλοου, Κουλίεβα, συγκλονιστικοί και οι δύο, άψογη παράσταση, φάγαμε στο κλασσικό και αγαπημ;eνο BarBQ αλλά και στη ζεστη 'Κανέλλα' στο Γκάζι (αγαπάμε Γκάζι πάρα πολύ) και μας άρεσε το τύπου σπιτικό φαί, είδαμε την 'Στρέλα', χωρίς λόγια, από τις πιο όμορφες δημιουργίες(ευχαριστώ Γ. που ήρθες μαζί μου), κάναμε 5 συμμαθητές Δημοτικού ένα reunion τα Χριστούγεννα, πήγα στο Μουσείο Ακρόπολης (σούπερ!), βρεθήκαμε στο σπίτι της Α., παίξαμε Scene it , πήραμε και Oscar!!, είδαμε τέλειες φωτό από το ταξίδι της Μ2 στο Βερολίνο (ζήλεια!!!!) και είδα μετά από καιρό τη Σ. στο Olympico ήπιαμε καφέ ακι τα είπαμε όπως τότε στην Ερέτρια και πολύ μου είχε λείψει!
Τώρα μπορεί να ξεχνάω διάφορα αλλά τα βασικά σας τα είπα. Θέλω σχόλια για το reality που ζω..Και ευχες για το διάβασμα!!!
Φιλιά!
Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου 2008
Ξαφνικά φέτος το καλοκαίρι…
Πέρασε τόσο γρήγορα όσο ήρθε. Ένας μήνας στη Ρόδο και δύο στην αγαπημένη Αθήνα. Και σε λίγες μέρες η Χαλκίδα θα προστεθεί στη λίστα των πόλεων που μ’ έχουν φιλοξενήσει. Όμως τι συγκλονιστικά πράγματα συνέβησαν το φετινό καλοκαίρι;
Ιούνιος Ρόδου
Ο Ιούνιος μπορεί να διεκδικήσει τον τίτλο του πιο γεμάτου μήνα αλλά ταυτόχρονα του πιο διασκεδαστικού. Ήταν επίσης ο μήνας των επισκέψεων. Μ2, Μ, Α. και για ένα 24ωρο η τετράδα βρέθηκε μαζί σε διακοπές. Πριν τα κορίτσια είχε έρθει ο πατέρας, που όταν έφυγε φορτώθηκε δύο βαλίτσες και ένα σακ βουαγιάζ- παρόλα αυτά πάλι δύο τεράστιες βαλίτσες γέμισαν με την οριστική αναχώρησή μου από το νησί των ιπποτών. Δεν ξέρω τι να πρωτοδιαλέξω από τα highlights γι’ αυτό θα παραθέσω διάφορα και εσείς διαλέγετε το καλύτερο: Είδαμε το περίφημο Colorado, ένα κλαμπ με πολύ ωραίες φωνές στο live –αλλά απαίσιο στυλίστα και πολλούς πέφτουλες Άγγλους τουρίστες, οδήγησε η Α. στη Λίνδο, κάναμε μπάνια μέχρι τελικής πτώσεως, φάγαμε σε Κινέζικο αλλά μας βγήκε ξινό λόγω ιπτάμενης κατσαρίδας-τέρατος και τρέχαμε να προλάβουμε το καράβι αλλιώς η Μ2. θα έμενε άλλη μια μέρα μαζί μας (μήπως να το χάναμε τελικά;) Έπρηξα τους πάντες με το γιουβέτσι μου (ένα πολύπλοκο φαγητό έμαθα να μαγειρεύω και εγώ, να μη το διαφημίσω;) και ολοκλήρωσα πανηγυρικά τα μαθήματα με τον Brian με την εκμάθηση της λέξης ‘βρέχει’ που εκείνος πρόφερε ‘βρά-κι’.
Αποχαιρέτησα τα Αφαντόπαιδα, και τώρα που είναι Σεπτέμβριος ξέρω ότι θα μου λείψουν τα πιο πολλά, η γιορτή του τέλους ήταν πολύ ωραία (έχουμε και DVD για απόδειξη) και γενικά η ανάμνηση της Ρόδου είναι πολύ, πολύ γλυκιά, και από το μέρος αλλά κυρίως από τους ανθρώπους.
Σφήνα μέσα στα της Ρόδου είναι το incognito ταξίδι αστραπή στην Αθήνα ένα ζεστό διήμερο στις αρχές του μήνα, όταν ο Γ. ήταν Τρίπολη και ήρθε Αθήνα με άδεια. Επειδή δεν προβλεπόταν να ιδωθούμε ακόμα και μετά την επιστροφή μου, και θα περνούσε πολύς καιρός από το Πάσχα που ήμαστε μαζί, σε μια παρόρμηση της στιγμής πήγα να κλείσω εισιτήρια. Μετά από πολλές διαβουλεύσεις με την γλυκύτατη και εξυπηρετικότατη κοπέλα του ταξιδιωτικού πρακτορείου, έφυγα Σάββατο βράδυ με αεροπλάνο και έφυγα από Πειραιά με καράβι την Κυριακή το μεσημέρι. Μετά από 17 ώρες, ήμουν στη Ρόδο. Αλλά αυτές τις 12 ώρες που ήμουν με τον Γ. δεν τις αλλάζω με τίποτα. Πήραμε και οι δύο δύναμη για τη συνέχεια.
Ιούλιος Καίσαρ
Η επιστροφή στο σπίτι έχει κάθε φορά πολλές πλευρές. Άνοιξε βαλίτσες, τακτοποίησε πράγματα, μάζεψε άλλα που δε σου χρειάζονται τώρα αλλά θα χρειαστούν τον Σεπτέμβρη και πάει λέγοντας. Δες τους φίλους, πείτε τα νέα σας, πήγαινε σε μέρη που έχεις πεθυμήσει (Starbuck´s, Evergreen, Γκάζι, Θησείο), προσπάθησε να χορτάσεις το αγόρι σου που σου έχει λείψει τόσο πολύ… Διαδρομές, πρώτη βόλτα στη παραλία τα Χαλκίδας, παρέα με την Κ. για να καταθέσεις χαρτιά, ένα μπάνιο στην Ανάβυσσο (αλλά έχουμε σχεδόν 30 στη Ρόδο) και δύο διήμερα απόλυτης χαλάρωσης στο Κιάτο. Καλός μήνας.
Κάθε μήνας Αύγουστος
Μήνας-εμπλοκή. Θα μπορούσα να είχα δει τον Γ. περισσότερες φορές αλλά ας όψεται η μαμά πατρίδα. Ήσυχα, αθόρυβα και μάλλον γρήγορα θα έλεγα ότι πέρασε αυτός ο μήνας, με ένα μικρό άγχος μέχρι να βγουν οι τοποθετήσεις αλλά ευτυχώς έμαθα ότι θα είμαι κέντρο Χαλκίδας και ηρέμησα. Κατά τ’ άλλα όλοι έλειπαν σε διακοπές και βαριόμουν μέχρι θανάτου, κανένα καλό τραγούδι δεν άκουσα, εκτός από μία φωτεινή εξαίρεση, το ‘Έλα’ της Ελεονόρας Ζουγανέλη, καμιά επανάληψη της προκοπής δεν έδειξε η τηλεόραση και γενικά χλιαρός μήνας, με φωτεινές εξαιρέσεις τα ρακόμελα της ‘Μορφής’ στα γενέθλιά μου, τις lemon pie του Chocolat και τις εξόδους του Γ. Α! και το coctail night στο Mayo με τα κορίτσια.
Επόμενη ανταπόκριση: Χαλκίδα
Ιούνιος Ρόδου
Ο Ιούνιος μπορεί να διεκδικήσει τον τίτλο του πιο γεμάτου μήνα αλλά ταυτόχρονα του πιο διασκεδαστικού. Ήταν επίσης ο μήνας των επισκέψεων. Μ2, Μ, Α. και για ένα 24ωρο η τετράδα βρέθηκε μαζί σε διακοπές. Πριν τα κορίτσια είχε έρθει ο πατέρας, που όταν έφυγε φορτώθηκε δύο βαλίτσες και ένα σακ βουαγιάζ- παρόλα αυτά πάλι δύο τεράστιες βαλίτσες γέμισαν με την οριστική αναχώρησή μου από το νησί των ιπποτών. Δεν ξέρω τι να πρωτοδιαλέξω από τα highlights γι’ αυτό θα παραθέσω διάφορα και εσείς διαλέγετε το καλύτερο: Είδαμε το περίφημο Colorado, ένα κλαμπ με πολύ ωραίες φωνές στο live –αλλά απαίσιο στυλίστα και πολλούς πέφτουλες Άγγλους τουρίστες, οδήγησε η Α. στη Λίνδο, κάναμε μπάνια μέχρι τελικής πτώσεως, φάγαμε σε Κινέζικο αλλά μας βγήκε ξινό λόγω ιπτάμενης κατσαρίδας-τέρατος και τρέχαμε να προλάβουμε το καράβι αλλιώς η Μ2. θα έμενε άλλη μια μέρα μαζί μας (μήπως να το χάναμε τελικά;) Έπρηξα τους πάντες με το γιουβέτσι μου (ένα πολύπλοκο φαγητό έμαθα να μαγειρεύω και εγώ, να μη το διαφημίσω;) και ολοκλήρωσα πανηγυρικά τα μαθήματα με τον Brian με την εκμάθηση της λέξης ‘βρέχει’ που εκείνος πρόφερε ‘βρά-κι’.
Αποχαιρέτησα τα Αφαντόπαιδα, και τώρα που είναι Σεπτέμβριος ξέρω ότι θα μου λείψουν τα πιο πολλά, η γιορτή του τέλους ήταν πολύ ωραία (έχουμε και DVD για απόδειξη) και γενικά η ανάμνηση της Ρόδου είναι πολύ, πολύ γλυκιά, και από το μέρος αλλά κυρίως από τους ανθρώπους.
Σφήνα μέσα στα της Ρόδου είναι το incognito ταξίδι αστραπή στην Αθήνα ένα ζεστό διήμερο στις αρχές του μήνα, όταν ο Γ. ήταν Τρίπολη και ήρθε Αθήνα με άδεια. Επειδή δεν προβλεπόταν να ιδωθούμε ακόμα και μετά την επιστροφή μου, και θα περνούσε πολύς καιρός από το Πάσχα που ήμαστε μαζί, σε μια παρόρμηση της στιγμής πήγα να κλείσω εισιτήρια. Μετά από πολλές διαβουλεύσεις με την γλυκύτατη και εξυπηρετικότατη κοπέλα του ταξιδιωτικού πρακτορείου, έφυγα Σάββατο βράδυ με αεροπλάνο και έφυγα από Πειραιά με καράβι την Κυριακή το μεσημέρι. Μετά από 17 ώρες, ήμουν στη Ρόδο. Αλλά αυτές τις 12 ώρες που ήμουν με τον Γ. δεν τις αλλάζω με τίποτα. Πήραμε και οι δύο δύναμη για τη συνέχεια.
Ιούλιος Καίσαρ
Η επιστροφή στο σπίτι έχει κάθε φορά πολλές πλευρές. Άνοιξε βαλίτσες, τακτοποίησε πράγματα, μάζεψε άλλα που δε σου χρειάζονται τώρα αλλά θα χρειαστούν τον Σεπτέμβρη και πάει λέγοντας. Δες τους φίλους, πείτε τα νέα σας, πήγαινε σε μέρη που έχεις πεθυμήσει (Starbuck´s, Evergreen, Γκάζι, Θησείο), προσπάθησε να χορτάσεις το αγόρι σου που σου έχει λείψει τόσο πολύ… Διαδρομές, πρώτη βόλτα στη παραλία τα Χαλκίδας, παρέα με την Κ. για να καταθέσεις χαρτιά, ένα μπάνιο στην Ανάβυσσο (αλλά έχουμε σχεδόν 30 στη Ρόδο) και δύο διήμερα απόλυτης χαλάρωσης στο Κιάτο. Καλός μήνας.
Κάθε μήνας Αύγουστος
Μήνας-εμπλοκή. Θα μπορούσα να είχα δει τον Γ. περισσότερες φορές αλλά ας όψεται η μαμά πατρίδα. Ήσυχα, αθόρυβα και μάλλον γρήγορα θα έλεγα ότι πέρασε αυτός ο μήνας, με ένα μικρό άγχος μέχρι να βγουν οι τοποθετήσεις αλλά ευτυχώς έμαθα ότι θα είμαι κέντρο Χαλκίδας και ηρέμησα. Κατά τ’ άλλα όλοι έλειπαν σε διακοπές και βαριόμουν μέχρι θανάτου, κανένα καλό τραγούδι δεν άκουσα, εκτός από μία φωτεινή εξαίρεση, το ‘Έλα’ της Ελεονόρας Ζουγανέλη, καμιά επανάληψη της προκοπής δεν έδειξε η τηλεόραση και γενικά χλιαρός μήνας, με φωτεινές εξαιρέσεις τα ρακόμελα της ‘Μορφής’ στα γενέθλιά μου, τις lemon pie του Chocolat και τις εξόδους του Γ. Α! και το coctail night στο Mayo με τα κορίτσια.
Επόμενη ανταπόκριση: Χαλκίδα
Πέμπτη 5 Ιουνίου 2008
Στην τελική ευθεία
Όσο καλοκαιριάζει, τα νεύρα κουρέλια…Τα παιδιά έχουν αφηνιάσει, έχουν εκτροχιαστεί και σε βλέπουν σαν να τους μιλάς κινέζικα. Εσύ λες, ok δεν παίζει ν’ ανοίξουν βιβλίο, καλά έκανα και έβγαλα την ύλη πριν το τέλος αλλά κάπου εκεί έρχεται η γκρίνια τους ότι αφού τελειώσαμε το βιβλίο γιατί δεν μας αφήνετε να βγούμε και μας βάζετε φωτοτυπίες…Λες, παιδιά μου, δεν είστε σε παιδική χαρά να είστε όλη την ώρα έξω και τότε τα παιδιά μεταφέρουν την παιδική χαρά στην τάξη. Και εσύ δεν αντέχεις άλλο και με το παραμικρό βάζεις τις φωνές και έρχεται η παιδαγωγική και σωριάζεται στα πόδια σου αλλά εσύ την αγνοείς μέσα από τη θολούρα που σου προκαλεί το 18άρι πίεση που έχεις ανεβάσει.
Τα παιδιά παίζουν πολύ άγρια. Κυρίως τα αγόρια. Κλωτσιές, μπουνιές, βρισιές και άρπαγμα με το παραμικρό. Προχθές πήγαμε ένα παιδί της έκτης στο νοσοκομείο γιατί έβγαλε τον καρπό του όταν τσακώθηκε με έναν συμμαθητή του για το μείζον θέμα αν θα ανοίξουν και τα δύο ή μόνο το ένα φύλλο της πόρτας. Την ίδια μέρα ένα αγοράκι της πρώτης γκρεμοτσακίστηκε καθώς έτρεχε στο κυνηγητό μέσα στην τάξη και άνοιξε η μύτη του. Μπήκε στο γραφείο των καθηγητών μες στα αίματα. Σήμερα στην αναδάσωση που συμμετείχαν τα μεγάλα παιδιά, ένα έσπρωξε κάποιο άλλο, εκείνο παραπάτησε και έπεσε στο δρόμο με ένα αυτοκίνητο να σταματάει εκατοστά πριν τον χτυπήσει. Είναι τρομακτικό το πόσο εύκολα μπορεί να γίνει το κακό όσο και να προσέχεις. Γι’ αυτό επιμένω πως το επάγγελμα του εκπαιδευτικού, όταν το κάνεις έχοντας πλήρη συναίσθηση της ευθύνης του, είναι πολύ ψυχοφθόρο, κυρίως στις μέρες μας.
Εν τω μεταξύ, κυρίως φέτος έχω εναρμονιστεί με την ηλικία και των μαθητών μου και είμαι γεμάτη μελανιές. Λίγες γίνονται στο σπίτι, πολλές στο σχολείο, περνώντας από θρανίο σε θρανίο. Δεν προλαβαίνω να φύγει μία, εμφανίζεται η επόμενη, με sos σημεία γόνατα και χέρια.
Αυτές τις μέρες κοιμόμουν σε κάτι ώρες που είχα από την εποχή της Αγγλίας να κοιμηθώ… Ήθελα να φτιάξω portfolios και ενδεικτικά και καρτούλες για όλα τα παιδιά, 160 ζωή να έχουνε τα καμάρια μου. Έτσι, για να με θυμούνται. Οπότε ξεσκόνισα τις καλλιτεχνικές μου ανησυχίες, ο βιβλιοπώλης βαρέθηκε να με βλέπει μπροστά του και το σπίτι γέμισε χαρτόνια. Ανέλαβα να κάνω και το εφφέ στις προσκλήσεις του σχολείου για τη γιορτή, που είναι να τις κάψουμε γύρω γύρω για να φαίνεται σαν παλιό χαρτί-πάπυρος, και ήμουν 2 ώρες με ένα αναπτήρα στο χέρι πάνω απ’ το νεροχύτη (μη πιάσουμε καμιά φωτιά στα καλά καθούμενα)…
Τι άλλο; Έπαθα σοκ με την δολοφονία Σεργιανόπουλου, όπως πολλοί φαντάζομαι. Δεν υπάρχει κάτι να πεις ή να γράψεις γιατί από μόνο του το περιστατικό τα λέει όλα. Μόνο ότι είναι πολύ κρίμα…
Αυτές τις μέρες είναι ο father εδώ, πάμε ανελλιπώς για μπάνια (μετράω ήδη 7), μαυρίζω (yihaaaaaa!!!) και προσπαθώ να απολαύσω τις τελευταίες μέρες μου εδώ μιας και μπήκα ήδη στην τελική ευθεία. Μια ευθεία όμως που θα είναι η καλύτερη μιας και έρχονται επιτέλους τα κορίτσια και έτσι θα σφραγιστεί με τον καλύτερο τρόπο η χρονιά αυτή, μια χρονιά που έκανε τον κύκλο της και στην κατάληξή της μετράει κυρίως θετικά.
ΥΓ: Αυτή η περίοδος μία χρονιά πριν ήταν από τις πιο σαρωτικά ευτυχισμένες. Γνώρισα τον Γ. και εκεί που ήμουν πλέον απογοητευμένη και ίσως έτοιμη να χαμηλώσω τα στάνταρ μου, ήρθε αυτή η σχέση και με έκανε να πιστέψω σ’ ότι πίστευα παλιά. Και επειδή ο πρώτος χρόνος είναι καθοριστικός και σε μας ήταν γεμάτος αντίξοα γεγονότα, είναι ακόμη πιο πολύτιμος.
7/6 πήρα το δίπλωμα
8/6 βγήκαν τα αποτελέσματα του ΑΣΕΠ.
Σάββατο 24 Μαΐου 2008
Οδηγίες Χρήσης Τάξης και άλλα συναφή...
Είχα υποσχεθεί ένα post με όλα τα χρήσιμα πράγματα που μάθαμε στα Π. Ε. Κ και αυτά που έχω συνειδητοποιήσει σ’ αυτόν τον πρώτο χρόνο διδασκαλίας στο Δημόσιο σχολείο. Πράγματα που δεν θα γράψουμε ποτέ στον ΑΣΕΠ αλλά θα τα αντιμετωπίσουμε στη σχολική τάξη.
Επειδή όμως δεν είσαι απλώς εσύ και η τάξη σου αλλά ο διευθυντής και οι άλλοι συνάδελφοι, οι γονείς και ο Προϊστάμενος, πρέπει να έχεις μια σχετική διπλωματία για να μην καταλήξεις τσακωμένος με όλους ή στη μπούκα του κανονιού. Εγώ πιστεύω ότι φέτος στάθηκα αρκετά τυχερή, δεν αντιμετώπισα ακραίες περιπτώσεις όπως:
Περίπτωση 1η: Συνάδελφος σε Λύκειο της Ρόδου προκάλεσε την μήνη της (υπερήλικης και παλαιολιθικών αντιλήψεων) φιλολόγου –Λυκειάρχου επειδή έβαζε στους μαθητές τραγούδια στα οποία συμπλήρωναν τους στίχους. Η Λυκειάρχης πίστευε ότι αυτό δεν ήταν μάθημα, προκαλούσε ‘αναρχία’, ‘θόρυβο’ και ήταν αποτέλεσμα του ότι η συνάδελφος βαριόταν να διδάξει.
Περίπτωση 2η :Σύμφωνα με τον Σχολικό μας σύμβουλο, σε σχολείο της Κόνιτσας (Γυμνάσιο-Λύκειο) το μάθημα δεν ξεκινούσε αν δεν θυμιάτιζαν την τάξη και καμία νεοδιόριστη καθηγήτρια δεν στέριωνε επειδή ο Διευθυντής και η σχολική επιτροπή εισηγούνταν την μετάθεσή της για λόγους ‘ηθικής’: Φορούσε παντελόνι, ο λαιμός ήταν ακάλυπτος, το μαλλί δεν ήταν κότσος.
Περίπτωση 3η: Το Γυμνάσιο της Ανάφης έχει 5 παιδιά. 1 μαθητής στην Α Γυμνασίου και 4 μαθητές στην Γ Γυμνασίου. Ο νεοδιόριστος συνάδελφος αναρωτιόταν αν έπρεπε να σπάσει το τμήμα της Γ σε 2 επίπεδα (αρχάριοι-προχωρημένοι).
Στο Δημοτικό είσαι λίγο δασκάλα, λίγο μαμά. Είναι πολύ εύκολο να σου πουν μυστικά, να σου δείξουν την αγάπη τους, να θαυμάσουν το πιο απλό πράγμα. Για παράδειγμα, με έχουν αποκαλέσει με ειλικρινή θαυμασμό ‘πραγματική ζωγράφο’ επειδή σχεδίαζα στις Χριστουγεννιάτικες κάρτες τους ένα κεφάλι Αϊ Βασίλη και ένα κερί. Η αγάπη που παίρνεις είναι πραγματικά μεγάλη. Και σου δίνει την ευκαιρία να δώσεις και εσύ. Αυτό είναι πολύ σημαντικό και σε γεμίζει πραγματικά. Αλλά το να νοιάζεσαι για τόσα παιδιά μπορεί να είναι και κάπως ψυχοφθόρο. Δεν έχεις μόνο μία τάξη, έχεις 160 παιδιά. Με τα οποία, αν είναι ο χαρακτήρας σου έτσι, δένεσαι γιατί τα βλέπεις 3 ώρες κάθε εβδομάδα. Αγχώνεσαι στα διαλείμματα, προσπαθείς να καταλάβεις τι πάει στραβά και κλαίνε με το παραμικρό, στις εκδρομές είσαι με το ένα μάτι εκεί που παίζουν, χαίρεσαι απίστευτα όταν παριστάνεις λίγο τον κλόουν σε μία δραστηριότητα και τα βλέπεις να γελάνε και να συμμετέχουν, στενοχωριέσαι όταν θα τα αποχαιρετήσεις. Το ένιωσα έντονα το Πάσχα που τα αποχαιρετούσα πριν φύγω για Αθήνα και είχα έναν κόμπο στο λαιμό, κυρίως επειδή ήξερα ότι του χρόνου δεν θα τα έχω. Δεν τους το έχω πει ακόμα και νομίζω πως με μερικά θα μας πάρουν τα ζουμιά. Ας πούμε, χθες, σε μία Γ δημοτικού, μου ζητούσανε να τους αφήσω να βγουν έξω. Και τους έλεγα ‘όχι’. Τότε ένα παιδάκι, για αστείο είπε ‘κυρία αν δεν μας αφήσετε θα είστε κακιά’ και εγώ είπα ‘ναι, είμαι κακιά, λοιπόν’ και τότε πετάχτηκε ο Νίκος, που έχει δηλώσει ότι με αγαπάει, σηκώθηκε όρθιος και είπε ‘Όποιος πει τίποτα κακό για την κυρία μου θα τα έχει βάλει μαζί μου’. Τι μπορεί να πάθεις με τέτοιους ‘σωματοφύλακες’;
Τώρα είναι πάλι περίοδος τεστ και διορθωμάτων και τι βλέπουν τα μάτια σου σε μερικά είναι απίστευτο. Προχτές με είχε πιάσει νευρικό όταν διόρθωνα το τεστ μιας μαθήτριας της Γ δημοτικού, που ζήτημα αν έχει ανοίξει το τρισχαριτωμένο βιβλίο που κάνουμε 2 φορές και έβλεπα τις απαντήσεις της. Παραθέτω μερικές αυτολεξεί.
a) -What´s this? (Δίπλα είχε την εικόνα και η απάντηση έπρεπε να ήταν: This is a giraffe)
-It’s καμηλοπαρδαλί
b) -What are these? Η αντίστοιχη εικόνα έδειχνε τα πουλιά άρα η απάντηση θα ήταν :These are birds)
-These are καναρίνια.
-Have you got a pet? ___Νόου__
-Have you got black hair? __Γές___
Την επόμενη φορά που θα φτιάξετε activity, μην έχετε αυτά στο μυαλό σας. Η ιδανική τάξη του ΑΣΕΠ είναι
the secret combination
and a mystery to you,
use your imagination,
it’s not easy nor it’s true
ΥΓ: Χωρίς καλά καλά να το καταλάβω, συνειδητοποιώ ότι η ώρα που θα φύγω φτάνει ολοταχώς. Ένας μήνας έμεινε. Και η αλήθεια είναι ότι στεναχωριέμαι κάπως. Αλλά ευτυχώς θα έχω τη σπουργιτοπροστάτιδα Μ. και την ευελπιστούμε -να -οδηγείς -το -αμάξι -που -θα -νοικιάσουμε Α. να κάνουν την μετάβαση πολύ, πολύ πιο εύκολη. Είπαμε, τώρα ειδικά που είμαι το κορίτσι του φαντάρου, είναι οι φίλες που έχουν το δύσκολο έργο να μεταδώσουν κέφι για να το δώσω και εγώ με τη σειρά μου στο στρατευμένο νιάτο…
Κυριακή 11 Μαΐου 2008
Η ζωή μετά Πάσχα
Μετά από κάθε επιστροφή στη μεγάλη πόλη, η επιστροφή στη φύση είναι μουντή ακόμα και αν ο καιρός έχει γίνει πλέον καλοκαιρινός. Παρότι σήμερα Κυριακή που τα γράφω αυτά ο καιρός είναι συννεφιασμένος, αποτρέποντας κάθε σκέψη για μια επίσκεψη στην παραλία-όχι για μπάνιο αλλά για να λιαστούμε λίγο-, όλη την προηγούμενη εβδομάδα βάλαμε τα καλοκαιρινά μας. Ευτυχώς δηλαδή μιας και εγώ στη βαλίτσα μου μόνο κοντομάνικα είχα. Στη ντουλάπα μου τώρα υπάρχει ένα ελαφρύ αμάνικο πουλοβεράκι, ένα φουτεράκι και ένα ελαφρύ καλοκαιρινό μπουφανάκι. Γι’ αυτό ελπίζω ο καιρός να είναι ηλιόλουστος από δω και στο εξής, μην αναγκάζομαι να ψωνίζω χειμωνιάτικα τώρα που οι βιτρίνες έχουν γεμίσει αέρινα φουστανάκια σε τόσο ωραία χρώματα. Ο μόνος λόγος να χαιρόμαστε για αυτόν τον καιρό είναι τα ρούχα γιατί στο σχολείο μόνο βασανιστήριο μπορεί να χαρακτηριστεί το μάθημα με 25 παιδιά που έχουν μπει για τα καλά στην άνοιξη και το μόνο που σκέφτονται είναι παιχνίδι, παιχνίδι και πάλι παιχνίδι. Τι να τους πει τώρα η Ιστορία, Γλώσσα, τα Μαθηματικά ή τα Αγγλικά. Οι μισοί δεν κουβαλάνε πλέον τα βιβλία μαζί. Πιο οργανωμένοι είναι οι τουρίστες από τα καμάρια μου. Αλλά δεν μπορείς να τους φωνάξεις κιόλας, παιδιά είναι. Εδώ εμείς το’ χουμε δύσκολο να συγκεντρωθούμε, τι να κάνουν και αυτά που είναι και η ηλικία τους; Εν τω μεταξύ κάτι οι σχολικοί αγώνες, κάτι που αρχίζουν οι προετοιμασίες για τη γιορτή του καλοκαιριού, λίγο που έχουμε και μια μονοήμερη, άντε να τους βάλεις το τελικό διαγώνισμα…Να δω τι θα δουν τα μάτια μου στα γραπτά…
Πριν συνεχίσω τα της Ρόδου, ας κάνω ένα ευχάριστο διάλειμμα να θυμηθώ τα ωραία του Πάσχα. Αρχικά να πω ότι τη δεύτερη εβδομάδα ούτε που την κατάλαβα πως έφυγε. Ήταν και πιο γεμάτη από συναντήσεις, καφέδες, τραπέζια και διάφορα, που η Κυριακή ήρθε και εγώ σκεφτόμουν ότι χρειάζομαι τουλάχιστον ακόμα ένα Σαββατοκύριακο με τον Γ. (μην πω εβδομάδα ή μήνα για να δείξω καλό πρόσωπο σε όλους όσοι μου θυμίζουν πόσο τυχεροί είμαστε εμείς οι εκπαιδευτικοί στο θέμα των διακοπών) για να έχω την δύναμη να γυρίσω στη Ρόδο. Γιατί κάθε φορά είναι όλο και πιο δύσκολη να τον αφήσω. Φαντάζομαι ότι είναι λογικό, όσο περνάει ο καιρός, δένεσαι όλο και περισσότερο και έτσι αφού περνάς κάθε φορά όλο και καλύτερα, δεν μπορείς να ξεκολλήσεις. Τώρα μάλιστα που ο Γ. μπαίνει φαντάρος έχεις μια αγωνία παραπάνω γιατί είναι μια τελείως διαφορετική φάση, έχεις ακούσει ιστορίες από φίλους και γνωστούς για το πόσο δύσκολη περίοδος μπορεί να είναι για ένα ζευγάρι και σκέφτεσαι πως θα το διαχειριστείς που είσαι και μακριά. Δεν έχει σημασία καμιά φορά πόσο πολύ αγαπάς κάποιον ή πόσο σίγουρη αισθάνεσαι για τη σχέση αυτή. Οι ανασφάλειες βρίσκουν πάντα λίγο χώρο και σε κάνουν να φέρεσαι κάπως διαφορετικά. Μετά βέβαια επανέρχεσαι στα κανονικά σου, όταν έρχεται ένα μήνυμα ή ένα τηλέφωνο και σου δείξει ότι τίποτα δεν άλλαξε.
Τι κάναμε το Πάσχα λοιπόν; Φάγαμε πολύ και ευτυχώς που υπάρχει η νηστεία της Μεγάλης Εβδομάδας και σώζει λίγο την κατάσταση. Μετά έρχονται τα παϊδάκια, τα ψητά κατσικάκια, οι μπριζόλες, τα μπάρμπεκιου και τα Τσέχικα εστιατόρια και σε κάνουν κανονικό ‘μπιφτεκάκι’. Πήγαμε στην Ερέτρια (και είδα την διαδρομή που ελπίζω να κάνω κάθε Σαββατοκύριακο από Σεπτέμβριο), στο Λουτράκι –και τις 2 φορές σε φίλους του Γ. και για φαγητό, οπότε τα σχόλια περιττεύουν, περάσαμε άψογα. Στο Λουτράκι μιλούσα με μία κοπέλα που μου έλεγε πόσο με ζηλεύει που δουλεύω στη Ρόδο και του χρόνου στην Εύβοια και γενικά μακριά από Αθήνα. Χαμογελάω κάθε φορά που τα ακούω και σκέφτομαι αμέσως ‘Δεν έχει σχέση. Και δεν έχει ζήσει μόνη της σε χωριό’. Δεν αμφιβάλλω ότι υπάρχουν άνθρωποι που είναι της φύσης και της ηρεμίας. Η Αθήνα τους κουράζει. Η συγκεκριμένη κοπέλα σπούδασε Πάτρα. Δεν πιάνεται για επαρχία όταν είσαι φοιτητής και έχεις γύρω σου όλο φοιτητές. Και σε 2 ώρες μπορείς να είσαι Αθήνα. Αν πας σε ένα χωριό και αφήσεις πίσω σου φίλους, είναι δύσκολο. Αν αφήσεις φίλους και σχέση, ο μόνος τρόπος για να το αντέξεις είναι να ξέρεις ότι το κάνεις προσωρινά. Και εγώ όταν ήμουν Αγγλία, δεν ήθελα να φύγω. Μου έλειπαν οι φίλοι της Ελλάδας, αλλά δύο από τις κολλητές ήταν και αυτές Αγγλία. Και στο Λονδίνο έκανα και παρέες και φιλίες. Μου φαινόταν βλακεία που έβλεπα άλλους Έλληνες να φεύγουν με την πρώτη ευκαιρία για Ελλάδα και που αρχές καλοκαιριού γύρισαν πίσω. Μου φαινόταν ότι δε ζούσαν την μοναδική εμπειρία της Αγγλίας. Αλλά τώρα ξέρω πως αν είχα γνωρίσει τότε τον Γ. θα ήμουν και εγώ μία από εκείνους.
Μέσα στις γιορτές πήγαμε σ’ ένα Τσέχικο εστιατόριο στους Αμπελόκηπους, τη ‘Βοημία’, που έχει πολύ νόστιμο φαγητό, μεγάλες μερίδες και λογικές τιμές, ωραία ατμόσφαιρα οπότε το συστήνω ανεπιφύλακτα. Φάγαμε και στο ‘Τσιφλίκ Μπαχτσέ’ στο Γκάζι με την Κ. και μια φίλη της και μπορώ να πω πολύ καλά λόγια και γι’ αυτό. Είδαμε το ‘21’, μια ταινία με Αμερικάνικα top πανεπιστήμιο και καζίνο που παίζουν μπλακ τζακ. Καλή ήταν αν και εγώ βαρέθηκα λιγάκι προς τη μέση, το cast δεν με ενθουσίασε. Αντίθετα το ´Funny Games´ του Χάνεκε ήταν η ταινιάρα που περίμενα ότι θα ήταν. Όσοι έχουν δει την πρώτη ταινία σίγουρα δεν την έχουν ξεπεράσει οπότε αν δεν είσαι κολλημένος σινεφίλ ή φανατικός του σκηνοθέτη (προσωπικά ανήκω και στις 2 κατηγορίες) δεν χρειάζεται να δεις το αμερικάνικο ριμέικ από τον ίδιο. Αν τώρα δεν έχεις ιδέα, μπες πρώτα λίγο στο site να πάρεις μια ιδέα και αν δεν σε τρομοκρατήσει, go for it. Η Watts είναι εξαιρετική και μπράβο της που είπε ‘ναι’, ο Pitt μπήκε επίσημα στη λίστα με τους σούπερ νέους ηθοποιούς και γενικά όλο το cast δίνει ρέστα. Να βλέπουν κάτι τέτοιες ταινίες και όσοι λένε ότι κάνουν θρίλερ να παίρνουνε κανένα μάθημα.
Πήγαμε και σε ένα πάρτυ, που έγινε σε ένα σπίτι που είναι και εκθεσιακός χώρος, το Ash in Art, και χορέψαμε και λίγο που τους είχα πρήξει όλους, ‘θέλω να χορέψω’ και ‘πάμε κάπου να χορέψω’. Ανακάλυψα και ένα δάσος στη καρδιά της πόλης, στη Καισαριανή, υπέροχο, ήρεμο, ιδανικό για κυριακάτικους περιπάτους.
Εδώ πάμε για βόλτα στη Παλιά Πόλη που και κάθε μέρα να πηγαίνεις δεν τη βαριέσαι ποτέ. Έχουν ήδη έρθει οι τουρίστες, γέμισε πάλι η Ρόδος και μιας και ο Γ. δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει, αυτό που περιμένω με ανυπομονησία πια είναι ο ερχομός των κοριτσιών και η συναυλία του Μανώλη, του Στάθη και του Μύρωνα (δεν τον ξέχασα αυτή τη φορά, Μ2…).
Αυτά για τώρα και μία παράκληση: Send all your love γιατί η φιλενάδα σας τη χρειάζεται…Άντε, γιατί είναι και παραπονιάρα αυτό τον καιρό:)
Playlist
Ότι έχουμε σε Τσαλιγοπούλου, για να συνειδητοποιήσουμε ότι κάποιοι άλλοι ‘τραγουδιστές’ είναι τελικά πολύ μικροί όσο και να προσπαθούν να τους κάνουν μεγάλους.
Στίχοι
The way it’s all a matter of the time
I will not worry for you
You’ll be just fine
Take my thoughts with you
And when you’ll look behind
You will surely see a face that you’ll recognize
You’re not alone
I’ll wait till the end of time
Open your mind
Surely it’s plain to see
You’re not alone
I’ll wait till the end of time for you
Open your mind
Surely there’s time to be with me
It is the distance
that makes life a little hard
To mind that once worth loss
Not so many miles apart
I will not falter though
I’ll hold on to your hope
Save it back where you belong
And see how our love has grown
Olive- You are not alone
(ταιριάζει και σε μένα και στον Γ.)
Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου 2007
4 και σήμερα
Πέρασε και το τελευταίο Σαββατοκύριακο πριν την πολυαναμενόμενη επιστροφή στα πάτρια Κορυδαλλιώτικα εδάφη και τώρα πλέον είναι καθαρά η ώρα της αντίστροφης μέτρησης (εξ ου και ο τίτλος που θυμίζει μαθητές πριν τη πενταήμερη). Ευτυχώς, τόσο το σαββατοκύριακο όσο και αυτή η εβδομάδα είναι αρκετά γεμάτα που δεν μου επιτρέπουν να νιώσω ότι οι μέρες περνούν αργά. Είναι γεγονός: Όσο πιο κοντά φτάνεις στο προορισμό σου, τόσο μεγαλύτερη σου φαίνεται η απόσταση που μένει να διανύσεις.
Τις προηγούμενες δύο εβδομάδες ετοιμάζαμε στα σχολεία Χριστουγεννιάτικες κατασκευές για να τις πουλήσουμε στο Bazaar που οργάνωσε ο δήμος μαζί με τα σχολεία και τα έσοδα θα διατεθούν σε φιλανθρωπικά ιδρύματα. Παρόλη τη κούραση των προηγούμενων ημερών, τις αμφιβολίες για την ποιότητα των κατασκευών, μερικές γκρίνιες για την πρόχειρη οργάνωση και τον βροχερό καιρό, τελικά και τα δύο σχολεία πουλήσανε όλες τις κατασκευές τους, το περιοδικό τους και τις κάρτες και μάζεψαν γύρω στα 1500 ευρώ που θα κάνουν τη ζωή κάποιων λίγο καλύτερη. Τα παιδιά δούλεψαν με ενθουσιασμό και πραγματικά χαίρεσαι να τα βλέπεις να μαθαίνουν την αξία του να κάνω κάτι για τον άλλο που με έχει ανάγκη χωρίς προσωπικό όφελος. Όσο για μένα, εφοδίασα το σπίτι με μικρά χριστουγεννιάτικα πραγματάκια που του δίνουν μια πιο ζεστή νότα. Προς το τέλος είχαμε μείνει δυο δασκάλες, η διευθύντρια και καμιά δεκαριά παιδιά και μοιραστήκαμε ζαχαρωτά και ζεστή σοκολάτα πριν τα μαζέψουμε. Οι δάσκαλοι πήγαμε για ένα καφέ και καθώς έμπαινα στην καφετέρια με τη φίλη μου τη Δέσποινα-οπαδό του Παναθηναϊκού- είδαμε στην οθόνη το Πανιώνιος- ΠΑΟ 1-0 και επιτόπου τηλεφώνησα στον Γ. να πανηγυρίσουμε μαζί.
Κυριακή είχαμε πει με την δασκάλα της Γ, την Τ., να πάμε στη γιορτή Γερμανικών ενός φροντιστηρίου μιας και είχαμε πολλούς μαθητές μας που θα έπαιρναν μέρος. Γινόταν σε μια αίθουσα εκδηλώσεων, στην αρχή του χωριού, πάνω στον κεντρικό δρόμο, κανένα 20λεπτο περπάτημα. Η μέρα ήταν πολύ ηλιόλουστη, ιδανική για περπάτημα και δεν κατάλαβα πότε έφτασα, κάτι που δεν ίσχυε την προηγούμενη φορά που είχα κάνει την διαδρομή με τα πόδια, ένα βροχερό πρωινό του Νοέμβρη, παρέα με τον Γ. να βιαζόμαστε να πάμε Ρόδο λόγω Π. Ε. Κ και να μην έχει ούτε ταξί ούτε λεωφορείο. Η γιορτή ήταν καλή, πολύ σύντομη, και έτσι επέστρεψα νωρίς σπίτι. Διάβασα λίγο τις Κυριακάτικες εφημερίδες και μετά με έπιασε μια κρίση καλής νοικοκυράς, για την οποία η μαμά μου θα ήταν περήφανη, και καθάρισα όλο το σπίτι. Μετά από ένα χαλαρωτικό μπάνιο, πήγα στα γενέθλια του Μ. μαθητή μου της Γ τάξης και γιου του σπιτονοικοκύρη μου. Δεν ήταν και άσχημα και ειδικά η υπέροχη τούρτα θα σε αποζημίωνε έτσι κι αλλιώς!
Σήμερα λέω να φτιάξω τη βαλίτσα. Είχα το τελευταίο μάθημα με τον Άγγλο μαθητή μου, ο οποίος μου έφερε ένα χριστουγεννιάτικο φυτό για να με ευχαριστήσει που τον βοηθάω, και έτσι δεν μπορούσα να πάω Ρόδο για κάτι τελευταίες δουλειές. Ες αύριον τα σπουδαία. Στο σχολείο δίνουμε βαθμούς την Τετάρτη, έχουμε τη γιορτή την Πέμπτη και Παρασκευή εκκλησία. Έχω κανονίσει μια βραδιά με πίτσα και dvd με τη Δέσποινα για την Τετάρτη και γενικά όλα πάνε καλά αλλά μέχρι την ώρα που θα δω τον Γ. στο λιμάνι, τίποτα δεν θα είναι όπως πρέπει. Μετά, όλα θα είναι τέλεια.
‘Life is like anything else’ (Woody Allen ‘Anything Else’)
It’s always better on holiday, so much better on holiday, that’s why we only work when we need the money (Franz Ferdinand ‘Jacqueline’)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)