Επιτέλους τέλος

Ο τίτλος αναφέρεται σε πάσης λογής σεμινάρια, όπως Π. Ε. Κ και επιμόρφωση υπολογιστών αλλά και στη διαδικασία απονεύρωσης και σφραγίσματος εις διπλούν παρακαλώ. Επίσης στο ότι δώσαμε βαθμούς και ξεμπερδέψαμε και από αυτό. Όμως ο τίτλος θα μπορούσε να ισχύει και από την ανάποδη, κάτι σαν ‘Δυστυχώς τέλος’ και θα αναφερόταν στο ότι πέρασαν οι μέρες που ο Γ. ήταν στη Ρόδο όπως και το Σαβ/κο που κατέβηκα για τα γενέθλιά του. Όπως καταλαβαίνετε πάλι έχουν μαζευτεί ένα σωρό νέα αλλά θα προσπαθήσω να τα πω με συντομία για να μη γράψω πάλι δέκα σελίδες και να μη χρειάζεται η Μ2 σημειωματάριο για να τα σχολιάσει μετά :)
Αυτή τη φορά είχα περισσότερα παραπονάκια όσον αφορά στους βαθμούς αλλά παρά το ότι στην αρχή στενοχωρήθηκα, μετά συνειδητοποίησα ότι το να σε αγαπάνε όλοι για κάτι που δεν είσαι δεν είναι αυτό που θέλω. Προτιμώ να τα έχω καλά με τον εαυτό μου σχετικά με την κρίση μου και τη συμπεριφορά μου παρά να μπω και εγώ όπως πολλοί στο τρυπάκι να κάνω το χατίρι της κάθε μίας που θέλει να παινευτεί για τα δεκάρια του παιδιού της. Κανείς μέχρι στιγμής δεν μου έχει κόψει την καλημέρα και τα παιδιά συνεχίζουν να μου δείχνουν αδυναμία, αν και μερικά με παιδεύουν σταθερά, οπότε τελικά μπορεί και να μου βγει σε καλό αυτή η στάση.
Οι μέρες που ο Γ. ήταν στη Ρόδο κλασσικά πέταξαν. Ήταν όμως γεμάτες και αναπληρώνουν το χρόνο που δεν είμαστε μαζί. Τον περίμενα Κυριακή και ήρθε Παρασκευή πρωί, μου έκανε έκπληξη (που παραλίγο να χαλάσω). Δεν υπάρχει ωραιότερο συναίσθημα από το να ανοίγεις την πόρτα και να τον βλέπεις μπροστά σου. Τα πάντα ακυρώνονται. Μένει μόνο η αίσθηση ότι είστε επιτέλους μαζί.
Νοικιάσαμε αμάξι και γυρίσαμε αρκετά. Αν και η ξενάγηση δεν ξεκίνησε καλά όταν ένας ανεκδιήγητος οδηγός βγήκε από ένα στενάκι με την όπισθεν χωρίς να κοιτάει και χωρίς να σταματήσει στον δρόμο και μας έφαγε τον καθρέφτη. Έβγαλα τον Μαγκάιβερ από μέσα μου και τον κόλλησα με σελοτέιπ και παραδόξως έπιασε. Την πρώτη μέρα που ήταν Σάββατο πήγαμε στον Προφήτη Ηλία, ένα ύψωμα με υπέροχη θέα. Περάσαμε τη Μονή Φουντουκλή, που χρονολογείται από τον 15^ο αιώνα, και καταλήξαμε σε ένα παραδοσιακό ξενοδοχείο χτισμένο από τους Ιταλούς,τον Έλαφο, πανέμορφο, όπου ήπιαμε καφέ και φάγαμε σουφλέ σοκολάτας, χαζεύοντας τη θέα μέσα στο δάσος και από κάτω τη θάλασσα και ακούγοντας ένα CD με διασκευές κομματιών των Beatles. Την επόμενη μέρα πήγαμε στο Ενυδρείο, που είναι κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και είναι σα σπηλιά. Μετά κατευθυνθήκαμε στην περίφημη Παναγία της Τσαμπίκας, πασίγνωστη εδώ και προστάτιδα της γονιμότητας (εξ ου και όλοι και όλες έχουν αυτό το όνομα). Δεν έχουμε περπατήσει τόσο και δε νομίζω να το ξανακάνουμε ποτέ. Όμως η θέα από την κορυφή (βρίσκεται στο δεύτερο ψηλότερο βουνό της Ρόδου) σου κόβει την ανάσα. Άλλα μέρη που είδαμε ήταν το Αρχαίο Στάδιο και ο Ναός του Απόλλωνα και τις Πηγές της Καλλιθέας, όμορφα και τα δύο. Κάναμε την δεύτερη και τελευταία επίσκεψή μας στο καζίνο, όπου η ρουλέτα δεν μας χαμογέλασε (θέμα τύχης) αλλά το μπλακ τζακ μας έφερε στα λεφτά μας (θέμα ταλέντου του παίχτη Γ.) Γελάσαμε τόσο πολύ που σε μια στιγμή νόμιζα ότι θα μας πετάξουν έξω, ήπια cosmopolitan-βυσσινάδα (νέα πατέντα) και λήξαμε τη βραδιά τρώγοντας σουβλάκι στη Ρωξάνη. Πήγαμε και το καθιερωμένο σινεμά, είδαμε το ‘Σημείο Υπεροχής’ που μας άρεσε σ’ όλη τη διάρκεια αλλά μας ξενέρωσε το αμερικάνικο φινάλε. Θυμηθήκαμε και την αγαπημένη ρουτίνα του καφέ-τυρόπιτα ή μπουγάτσα Θεσσαλονίκης τα πρωινά, εξάσκησα τη μαγειρική μου, ευτυχώς χωρίς ολέθριες συνέπειες και είδαμε παλιά επεισόδια ‘Απαράδεκτους’ και της ‘Ελλάδος τα Παιδιά’ όπου πεθάναμε στο γέλιο.
Στην Αθήνα το Σαββατοκύριακο ήταν πολύ λίγο για να κάνω πολλά πράγματα. Είδα τη Μ. και Μ2 μιας και η Α. είχε δυστυχώς μάθημα. Καθήσαμε στη στοά της Κοραή, είπαμε τα νέα μας, εγώ έκανα και τα ψώνια μου μιας και ο Γ. είχε γενέθλια. Το βράδυ ο Γ. είχε κλείσει τραπέζι σε ένα Ιταλικό εστιατόριο, το Genovese, πολύ κυριλέ και ήταν πολύ όμορφα. Το μαγαζί μας άρεσε πολύ, το φαγητό μέτριο. Μπορεί να ήμασταν άτυχοι στις επιλογές μας μιας και τις κάναμε κάπως στη τύχη αφού για να καταλάβουμε τον κατάλογο θα έπρεπε να κουβαλάμε το Ιταλο-Ελληνικό λεξικό σε έκδοση για εκκολαπτόμενους Jamie Oliver. Πετούσα Δευτέρα χαράματα, στο αεροπλάνο ήτανε Λύκειο που ερχόταν Πενταήμερη και δεν έκλεισα μάτι.
Το καλό είναι ότι αυτή τη φορά, παρά το ότι μου κακοφάνηκε πάρα πολύ που άφησα τον Γ., έχω την παρηγοριά ότι σε 9 μέρες θα είμαι πάλι πίσω.
Εν τω μεταξύ σε λίγο καιρό θα ξέρουμε και τα της Εύβοιας, που ακριβώς θα είμαι, για να αρχίσω να συνηθίζω και σ’ αυτήν την ιδέα.
Αυτά τα ολίγα. Τελικά μου έλειψε να γράφω.

Ατάκα

‘See you in anotha life brotha’ Ο αγαπημένος μας Σκοτσέζος Desmond και οι λοιποί αγνοούμενοι επέστρεψαν!!!

Στίχος

‘Θέλω ν’ αλλάξεις το εισιτήριο, να μη πετάξεις χωριστά μου, το αυριανό θα’ ναι μαρτύριο, χωρίς τα μάτια σου μπροστά μου…’ Εισιτήριο-Τσαλιγοπούλου (τώρα που πετάξαμε μαζί μια φορά και μου κρατούσες το χέρι στην απογείωση και την προσγείωση, το να ταξιδεύω μόνη είναι ακόμη πιο δύσκολο, ακόμα κι αν έρχομαι να σε βρω…)

Playlist

Λίγα και καλά αυτή τη φορά, είναι κομμάτια από αυτά που πατάς στο Media Player το κουμπί της επανάληψης έτσι για να τα ακούς συνέχεια.

Μέρες Αργίας-Διάφανα Κρίνα (το είχε εντοπίσει ο Γ., το άκουσα και με έκανε σχεδόν να ανατριχιάσω με τους στίχους του και από τότε συναγωνίζεται το τίτλο της καλύτερης ‘προσευχής’ μαζί με την ‘Σιωπή’ από τα Ξύλινα.

Gas (Μη μου μιλάς για αγάπη) – Matisse / Γαλάνη (γοητευτικό, υπνωτιστικό, υπέροχο)

Ασημένια Σφήκα- Υπόγεια Ρεύματα (κάποιοι το ήξεραν και πριν το Fame Story και είχαν μάθει πόσο ακριβά κοστίζουν τα όνειρα της πόλης)

Αερικό- Παύλος Παυλίδης/ B Movies (γιατί είναι ωραίο να είσαι ξαπλωμένη και να το ακούς κοιτάζοντας το ταβάνι, χάνεσαι…)

ΥΓ: Και μία άσχετη παρατήρηση, που αυτός στον οποίο αναφέρεται δεν πρόκειται να τη διαβάσει (όχι ότι αν τη διάβαζε θα άλλαζε κάτι) αλλά έτσι θέλω να το πω. Μου έχει λείψει να βγάλει ο Φάμελλος ένα κομμάτι που θα με κάνει να αισθανθώ όπως όταν πρωτοάκουσα την Ευτυχία, τον Χαρταετό, τη Μαγική Εικόνα…Ένα κομμάτι με τους στίχους-ποίημα και τη μουσική πραγματική μελωδία…Μετά την Πολιτεία στο Βυθό τον έχασα.. ένα κομμάτι Μανώλη…

Επεράσαμε όμορφα...

Και τώρα επιστροφή στη φύση, στον καθαρό αέρα και στη δουλειά. Η πρώτη μέρα στο σχολείο ήταν τόσο κεφάτη όσο η δουλειά σε καταναγκαστικά έργα, με τους μισούς μαθητές να έχουν φέρει τα βιβλία της Δευτέρας –ενώ ήταν Τρίτη λόγω της γιορτής του Αγίου Ιωάννη που κανείς δεν κατάλαβε πότε έγινε αργία- και τους δασκάλους να χαμογελάνε με το ζόρι, σκεπτόμενοι ότι οι μέρες μέχρι το Πάσχα είναι ακόμα πολλές για να αρχίσουν από τώρα το μέτρημα. Εγώ είχα φτάσει Δευτέρα μεσημέρι, πολύ άνετα σε σχέση με το ταξίδι προς Αθήνα που ήταν μαρτυρικό, και είχα τακτοποιήσει το σπίτι, τις βαλίτσες και όλες τις άλλες εκκρεμότητες, αφήνοντας μόνο το blog για αργότερα, μιας και η συγγραφή του θέλει να είσαι σε ένα συγκεκριμένο mood. Η αλήθεια είναι ότι μου έλειψε το να γράφω εδώ και επίσης φοβάμαι ότι κλασσικά θα είναι μια μάλλον μακροσκελής καταχώριση μιας και οι φετινές γιορτές ήτα πραγματικά γεμάτες.

Ξεκινώντας λίγες μέρες πριν την αναχώρησή μου, να πω ότι το βράδυ της Τρίτης 18/12 ήταν ίσως το χειρότερο της ζωής μου. Λόγω είτε τροφικής δηλητηρίασης είτε ίωσης, έκανα εμετό κάθε ώρα με το ρολόι, μη μπορώντας να κλείσω μάτι και υποφέροντας από τη χειρότερη ζαλάδα που έχω ποτέ βιώσει. Την επόμενη μέρα δίναμε βαθμούς και έτσι σα το ζόμπι, πήγα να βρω φαρμακείο για να μπορέσω να σταθώ, μα η παροιμιώδης ατυχία μου ξαναχτύπησε πάλι καθώς ήταν μέρα απεργίας και το μόνο εφημερεύων φαρμακείο ήταν στην Αρχάγγελο. Μία ώρα μετά, αφού έχω πιει σιρόπια και χαπάκια, καταφέρνω να δώσω βαθμούς και να αποκρούσω ευγενικά μια μητέρα με παράπονο για το βαθμό. Εν τω μεταξύ, τώρα πια η προοπτική του 14ωρου ταξιδιού με το καράβι την επόμενη μέρα, φαίνεται κάπως τρομακτική. Ευτυχώς από την Τετάρτη το απόγευμα ένιωθα καλύτερα αλλά το ταξίδι κατέληξε έτσι όπως το φοβόμουν. Κουνούσε αρκετά το καράβι, ήμουν και εγώ ήδη ζαβλακωμένη, οπότε οι τουαλέτες του πλοίου με φιλοξένησαν για ένα σημαντικό μέρος του ταξιδιού. Βέβαια, όλες οι ταλαιπωρίες σα να σβήστηκαν τη στιγμή που είδα τον Γ. να με περιμένει στο λιμάνι, παρολαυτά ένας 5ωρος ύπνος όσο ο Γ. ήταν στη δουλειά μ’ έκανε να επανέλθω λίγο στα φυσιολογικά μου. Το ίδιο βράδυ πήγαμε με τον Γ. και 2 φίλους του στην Ερέτρια, όπου ένας φίλος τους δουλεύει σε ένα εστιατόριο με τέλεια φαγητά τα οποία δεν μπόρεσα να απολαύσω όπως τους άξιζε με το φόβο μη τα βγάλω στη διάρκεια της νύχτας-το τελευταίο που θέλεις να συμβεί το πρώτο βράδυ με το αγόρι σου μετά από 1 ½ μήνα που έχεις να τον δεις.

Πιστοί στην παράδοση πλέον που θέλει τον έναν από τους δυο μας να αρρωσταίνει όταν είμαστε μαζί, ήρθε η σειρά του Γ. να ταλαιπωρηθεί από την ίωση και έτσι μετά την Κυριακή που περάσαμε μακριά, μιας και εκείνος είχε διάβασμα και εγώ είδα την Μ. και την Α. στο σπίτι της Μ. με τσάι, κουλουράκια και χριστουγεννιάτικα τραγούδια, την Δευτέρα την περάσαμε στο σπίτι και ήταν πολύ όμορφα. Από Τρίτη και μετά άρχισαν οι έξοδοι και σκέφτηκα να τις κατηγοριοποιήσω, αντί να τις πάρω ανά μέρα.

Όπα

Χριστούγεννα στη Νέα Σμύρνη, σε ένα πολύ ωραίο μπαράκι, το Grotto, με ροκ μουσική, πολύ κεφάτη παρέα, πολύ κρασί και χορό όταν έβαλε disco μουσική.

Από Νέα Σμύρνη μ’ άρεσε πολύ και το καφέ PutuMayo, πολύ έθνικ, αλλά και το Jolie στην πλατεία.

Την Παραμονή Πρωτοχρονιάς πήγαμε με τον Γ. και τους φίλους του σε ένα ρεμπετάδικο, σύνορα Νέας Σμύρνης και Αγίου Δημητρίου, τον ‘Αντρέα’, όπου είχε ζωντανή μουσική και καλό κρασί. Ο ένας τραγουδιστής ήταν μορφή, λίγο φάλτσος, λίγο φώναζε αλλά το ζούσε το τραγούδι, άσε που αποδείχτηκε δικό μας παιδί, μιας και στο τέλος που έμεινε μόνος του άρχισε να τραγουδάει Κατσιμιχαίους, Παπάζογλου και άλλα έντεχνα.

Και το κορυφαίο, αυτό που έλεγα από τον Σεπτέμβρη και τελικά νόμιζα ότι δε θα καταφέρω να πάω αλλά τελευταία μέρα κανονίστηκε: Σταυρός του Νότου. Μανώλης Φάμελλος, Στάθης Δρογώσης και ο Μύρωνας Στρατής, μαζί με τη Λουίζα Σοφιανοπούλου τα έδωσαν όλα. Είχα να δω τον Μανώλη live από πέρσι που τραγουδούσε με τον Πλιάτσικα και τον Καζούλη και για άλλη μια φορά βρέθηκα να τραγουδάω δυνατά τον Χαρταετό, το Είναι ωραία να πέφτεις, το Χαμογέλα και όλα τα τραγούδια που ξέρω απ’ έξω και ανακατωτά αλλά ποτέ δε βαριέμαι να ακούω. Ο Σταθάκης απέδειξε τι αγγελική φωνή έχει και τι ωραία που είναι τα τραγούδια του. Ο Μύρωνας έχει πολλή ενέργεια και ροκ φωνή και είπε ωραία το Creep αλλά την επόμενη φορά ας το πει ο Στάθης για να μας κάνει να πέσουμε στα πατώματα. Το πρόγραμμα είναι πολύ χορταστικό, βασικά δεν καταλαβαίνεις πως περνάει η ώρα, αλλά τα αστειάκια μεταξύ τους είναι λίγο μη πρωτότυπα και είναι κρίμα γιατί ο Μανώλης έχει μια πολύ ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ που χάνεται σε προκάτ αστεία. Πάντως στο encore που βγήκε με την κιθάρα του και είπε το Κάπου νυχτώνει ήταν ο Μανώλης που όλοι λατρέψαμε αν και αυτή τη φορά είχε πολύ μεγάλο ανταγωνισμό από τον Γ. που μου σιγοτραγουδούσε αγκαλιά και μιας το επόμενο πρωί έφευγα, οι στίχοι ήταν παραγγελία ‘γύρνα τις ώρες που χάθηκαν απόψε, κοίτα που φεύγεις πως κλαίει το δειλινό…αέρας παίρνει απόψε τη ζωή μου, κλείνω τα μάτια που φεύγεις να μη δω’

Και κουλτούρα έχουμε

Δεν κατάφερα να δω τον 'Χριστουγεννιάτικο Εφιάλτη' αλλά είδα το ‘Ορφανοτροφείο’ στο Έλλη με τον Γ., την Μ2, την Α. και τον Α. και ενώ όλοι μας είχαν πει τα καλύτερα, τελικά εμείς απογοητευτήκαμε, ίσως γιατί είχαμε πάει με τόσες προσδοκίες. Καλή ατμόσφαιρα, ωραίες ερμηνείες αλλά καθόλου πρωτότυπο το τέλος και σίγουρα δεν τρόμαζες ιδιαίτερα.

Το πρωινό της Παρασκευής, βγήκαμε με τα κορίτσια βόλτα στο κέντρο όπου πήγαμε σε όλα τα βιβλιοπωλεία, Ελευθερουδάκης, Παπασωτηρίου και Πρωτοπορία, όπου βρήκα ημερολόγιο της Tate Modern, το βιβλίο που μου είχε κολλήσει να πάρω, ‘Στην Ακτή’ του Ίαν ΜακΓιούαν, το οποίο άρχισα να διαβάζω και θα κάνω σχόλια σε επόμενο post, καθώς και 2 κλασσικά που τα είχαν σε προσφορά, το ‘Θάνατο στη Βενετία’ του Τόμας Μαν και την ‘Νανά’ του Εμίλ Ζολά. Μετά καταλήξαμε στο πιο cosy μικρό καφέ, το Καδράκι, όπου ήπιαμε σοκολάτες και παίξαμε μουσικό trivial.

Φάγαμε και σήμερα

Η περιήγηση σε διάφορες κουζίνες συνεχίστηκε σε κινέζικο, που εμένα μ’ αρέσει πολύ έτσι κι αλλιώς και του άρεσε και του Γ. (2 στα 2, μετά και το Μεξικάνικο). Πήγαμε στο Noodle Bar στη Νέα Σμύρνη και εκτός του ότι ήταν πολύ νόστιμα, ήταν και πολύ φθηνά. Το επιδόρπιο ψητού μήλου με παγωτό καρύδα και μέλι το νιώθω ακόμα στο στόμα μου, τόσο νόστιμο.

Κάντο όπως ο Beckham

Αν θα έπρεπε να διαλέξω την πιο ξεχωριστή εμπειρία των διακοπών θα ήταν σίγουρα το γήπεδο. Ως νέα Πάνθηρας, έπρεπε να πάω να δω τον Πανιώνιο στο ναό της Νέας Σμύρνης και παρότι χάσαμε, δεν το μετανιώνω λεπτό. Κυριακή με αρκετό κρύο, και εγώ κρατώντας τον Γ., φορώντας το σκουφάκι μου και κασκόλ της ομάδας, κάθισα στην κερκίδα. Το ματς είχε απ’ όλα. Βάλαμε γκολ και ένιωσα τον ενθουσιασμό, μας έβαλαν γκολ και είδα τον αιφνιδιασμό των φιλάθλων, διακόπηκε ο αγώνας γιατί βρίζανε τον διαιτητή, ένας παίχτης μας αποβλήθηκε γιατί έριξε μια κουτουλιά σε αντίπαλο και μείναμε χωρίς επίθεση και στο 85 άδειασε το μισό γήπεδο μιας και είχαμε χάσει. Εγώ έβλεπα τα πάντα με ενθουσιασμό μικρού παιδιού, τρέλανα τον Γ. με απορίες του τύπου ‘Τώρα (β’ ημίχρονο) στοχεύουμε σ’ αυτό το τέρμα;’ και γενικά πέρασα ένα πολύ ωραίο απόγευμα.

Ήταν υπέροχα γιατί είδα όλους αυτούς που μου είχαν λείψει τόσο και έκανα πράγματα που ευχαριστήθηκα και όπως κάθε φορά που περνάς καλά, ο χρόνος πέρασε σα βολίδα και βρέθηκα πάλι εδώ, να μετράω μέρες για την επόμενη φορά.

Ατάκα της ημέρας

-Time for first kiss?

-Will you still love me the next morning?

-Forever and ever baby.

Γραμμένο σε χαρτοπετσέτες στο ‘Click’ με τον Adam Sandler που αρχίζω να συμπαθώ ιδιαίτερα.

4 και σήμερα

Πέρασε και το τελευταίο Σαββατοκύριακο πριν την πολυαναμενόμενη επιστροφή στα πάτρια Κορυδαλλιώτικα εδάφη και τώρα πλέον είναι καθαρά η ώρα της αντίστροφης μέτρησης (εξ ου και ο τίτλος που θυμίζει μαθητές πριν τη πενταήμερη). Ευτυχώς, τόσο το σαββατοκύριακο όσο και αυτή η εβδομάδα είναι αρκετά γεμάτα που δεν μου επιτρέπουν να νιώσω ότι οι μέρες περνούν αργά. Είναι γεγονός: Όσο πιο κοντά φτάνεις στο προορισμό σου, τόσο μεγαλύτερη σου φαίνεται η απόσταση που μένει να διανύσεις.

Τις προηγούμενες δύο εβδομάδες ετοιμάζαμε στα σχολεία Χριστουγεννιάτικες κατασκευές για να τις πουλήσουμε στο Bazaar που οργάνωσε ο δήμος μαζί με τα σχολεία και τα έσοδα θα διατεθούν σε φιλανθρωπικά ιδρύματα. Παρόλη τη κούραση των προηγούμενων ημερών, τις αμφιβολίες για την ποιότητα των κατασκευών, μερικές γκρίνιες για την πρόχειρη οργάνωση και τον βροχερό καιρό, τελικά και τα δύο σχολεία πουλήσανε όλες τις κατασκευές τους, το περιοδικό τους και τις κάρτες και μάζεψαν γύρω στα 1500 ευρώ που θα κάνουν τη ζωή κάποιων λίγο καλύτερη. Τα παιδιά δούλεψαν με ενθουσιασμό και πραγματικά χαίρεσαι να τα βλέπεις να μαθαίνουν την αξία του να κάνω κάτι για τον άλλο που με έχει ανάγκη χωρίς προσωπικό όφελος. Όσο για μένα, εφοδίασα το σπίτι με μικρά χριστουγεννιάτικα πραγματάκια που του δίνουν μια πιο ζεστή νότα. Προς το τέλος είχαμε μείνει δυο δασκάλες, η διευθύντρια και καμιά δεκαριά παιδιά και μοιραστήκαμε ζαχαρωτά και ζεστή σοκολάτα πριν τα μαζέψουμε. Οι δάσκαλοι πήγαμε για ένα καφέ και καθώς έμπαινα στην καφετέρια με τη φίλη μου τη Δέσποινα-οπαδό του Παναθηναϊκού- είδαμε στην οθόνη το Πανιώνιος- ΠΑΟ 1-0 και επιτόπου τηλεφώνησα στον Γ. να πανηγυρίσουμε μαζί.

Κυριακή είχαμε πει με την δασκάλα της Γ, την Τ., να πάμε στη γιορτή Γερμανικών ενός φροντιστηρίου μιας και είχαμε πολλούς μαθητές μας που θα έπαιρναν μέρος. Γινόταν σε μια αίθουσα εκδηλώσεων, στην αρχή του χωριού, πάνω στον κεντρικό δρόμο, κανένα 20λεπτο περπάτημα. Η μέρα ήταν πολύ ηλιόλουστη, ιδανική για περπάτημα και δεν κατάλαβα πότε έφτασα, κάτι που δεν ίσχυε την προηγούμενη φορά που είχα κάνει την διαδρομή με τα πόδια, ένα βροχερό πρωινό του Νοέμβρη, παρέα με τον Γ. να βιαζόμαστε να πάμε Ρόδο λόγω Π. Ε. Κ και να μην έχει ούτε ταξί ούτε λεωφορείο. Η γιορτή ήταν καλή, πολύ σύντομη, και έτσι επέστρεψα νωρίς σπίτι. Διάβασα λίγο τις Κυριακάτικες εφημερίδες και μετά με έπιασε μια κρίση καλής νοικοκυράς, για την οποία η μαμά μου θα ήταν περήφανη, και καθάρισα όλο το σπίτι. Μετά από ένα χαλαρωτικό μπάνιο, πήγα στα γενέθλια του Μ. μαθητή μου της Γ τάξης και γιου του σπιτονοικοκύρη μου. Δεν ήταν και άσχημα και ειδικά η υπέροχη τούρτα θα σε αποζημίωνε έτσι κι αλλιώς!

Σήμερα λέω να φτιάξω τη βαλίτσα. Είχα το τελευταίο μάθημα με τον Άγγλο μαθητή μου, ο οποίος μου έφερε ένα χριστουγεννιάτικο φυτό για να με ευχαριστήσει που τον βοηθάω, και έτσι δεν μπορούσα να πάω Ρόδο για κάτι τελευταίες δουλειές. Ες αύριον τα σπουδαία. Στο σχολείο δίνουμε βαθμούς την Τετάρτη, έχουμε τη γιορτή την Πέμπτη και Παρασκευή εκκλησία. Έχω κανονίσει μια βραδιά με πίτσα και dvd με τη Δέσποινα για την Τετάρτη και γενικά όλα πάνε καλά αλλά μέχρι την ώρα που θα δω τον Γ. στο λιμάνι, τίποτα δεν θα είναι όπως πρέπει. Μετά, όλα θα είναι τέλεια.

Playlist:

Amy Winehouse – Back to Black (Υπήρχε και πριν αρχίσουν να την κοπιάρουν όλες οι 15χρονες που δεν είναι ακόμα emo και η φωνή της συνεχίζει να είναι ότι καλύτερο κυκλοφορεί αν δεν την καταστρέψει το αλκοόλ και τα ναρκωτικά)

Franz Ferdinand – This Fire, Jacqueline και Take me out (Οι μουσικοί έρωτες της Αγγλίας κρατάνε για πάντα)

Archive - Fuck you (Τα λόγια είναι περιττά μπροστά στη μεγαλειότητα των στίχων όπως: There’s a space kept in hell with your name on the seat, with a spike and a chair just to make it complete, when you look at yourself do you see what I see, if you do why the fuck are you looking at me? Για αφιερώσεις με πολύ μίσος J )

Leonard Cohen – I am your man (If you want a partner take my hand…here I stand, I am your man - Για εμάς τις τυχερές που τον βρήκαμε και μας αποδεικνύει κάθε μέρα πόσο πολύτιμος είναι)

Shakira – Underneath your clothes (Underneath your clothes there’s an endless story, there’s the man I chose, there’s my territory, and all the things that I deserve, for being such a good girl honey- Η ανταμοιβή των καλών κοριτσιών-stealth)

Και το ‘Λιωμένο Παγωτό’ που είναι παντός καιρού και ακούγεται πολύ ΔΥΝΑΤΑ γιατί είναι ύμνος.

Ατάκα της ημέρας:

‘Life is like anything else’ (Woody Allen ‘Anything Else’)

Στίχος της ημέρας:

It’s always better on holiday, so much better on holiday, that’s why we only work when we need the money (Franz Ferdinand ‘Jacqueline’)