Η αλήθεια είναι πως φέτος ήταν ένα από τα ωραιότερα καλοκαίρια της ζωής μου. Είχε πολλές διακοπές, πολλή ξεκούραση/χαλάρωση, ένα αυτοκίνητο και μια ευτυχή κατάληξη όσον αφορά στην επαγγελματική τοποθέτηση.
Αυτόν τον Σεπτέμβρη αισθάνομαι σαν να έχω ξεκινήσει σε νέα βάση. Ο Σεπτέμβρης είναι μια μικρή Πρωτοχρονιά, πιο μελαγχολική και με λιγότερη χρυσόσκονη. Βάζεις όμως προτεραιότητες, κάνεις λίστες, μπαίνεις στη διαδικασία για νέα ξεκινήματα. Κάπως έτσι το βιώνω και εγώ.
Είμαι πάλι στη Χαλκίδα, στο ίδιο σχολείο και στο ίδιο σπίτι. Δεν το νιώθω σαν dejá-vú αλλά σαν μια ευχάριστη αίσθηση οικειότητας.
Πρέπει να οργανωθώ και να ξεκινήσω διάβασμα, να βρω κανένα ιδιαίτερο, να γράψω και καμιά ιστορία, να πάω και ένα γυμναστήριο…Και να τα χωρέσω όλα στη βδομάδα για να έχω το σαβ/κο ελεύθερο για βόλτες στην Αθήνα με την αγάπη μου και καφέδες με τους φίλους μου.
Οι διακοπές φέτος ξεκίνησαν με το Μεσολόγγι για το γάμο της φίλης μας Μ3. Ένα πρωινό Παρασκευής λοιπόν, η Μ. , η Α. και εγώ επιβιβαστήκαμε στο αμάξι της Α. και φτάσαμε μετά από 3 ώρες στο Μεσολόγγι. Ήμασταν πολύ χαρούμενες για το ότι θα βλέπαμε τη Μ3 μιας και είχαμε 2 χρόνια να τη δούμε από κοντά. Την είδαμε το ίδιο απόγευμα και το βράδυ σπίτι της για το τραπέζι προ του γάμου. Η Μ3 είναι το πιο γλυκό κορίτσι ever και φαινόταν πάρα πολύ ήρεμη παρά την κοινή αντίληψη περί νυφικού άγχους πριν το γάμο. Το Σάββατο του γάμου ήρθε και η Μ2 που λόγω δουλειάς δεν μπορούσε να μας ακολουθήσει από την Παρασκευή. Η τελετή ήταν πολύ ωραία, η Μ3 κούκλα νύφη και το γλέντι μετά τρικούβερτο. Υπάρχουν και βιντεάκια χορού που μας καίνε όλες! Το μόνο μελανό σημείο ήταν η επίθεση των γιγαντιαίων κουνουπιών που είχε κύριο θέμα την Α. Στη συνέχεια, -βλέπε Κρήτη- ήρθε και η σειρά μου και αν υπολογίσουμε την μόνιμη αλλεργία της Μ. μπορούμε να πούμε ότι αυτό το καλοκαίρι ήταν η χαρά του Zirtec!
Μετά το Μεσολόγγι η Α. και εγώ αποδεχτήκαμε την ευγενική πρόσκληση της Μ. να μας φιλοξενήσει στο πατρικό της στο Ηράκλειο Κρήτης. Η Μ2 δυστυχώς δεν μπορούσε να ακολουθήσει λόγω δουλειάς (πράγμα που αποδεικνύει ότι είναι η μόνη που κάνει μια σοβαρή δουλειά και οι υπόλοιπες κινδυνεύουμε να χαρακτηριστούμε αργόσχολες) Επιλέξαμε ομόφωνα την Α. ως οδηγό μας μιας που το ταξίδι στο Μεσολόγγι μας άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις και δεν το μετανιώσαμε (δεν ξέρω η ίδια βέβαια…) Η Κρήτη είναι πανέμορφη και φυσικά δεν φτάνει μία εβδομάδα να τη γυρίσεις αλλά πήραμε μια καλή γεύση. Highlights: Πλάκα-Σπιναλόγκα, επηρεασμένες από το βιβλίο (Το Νησί, Victoria Hislop) Ελαφονήσι που εμένα δεν μου φάνηκε πολύ κόκκινη η άμμος, η παραλίες Βαθιανού Κάμπος και Κοκκίνι Χάνι με τα κύματα, το Μαράθι που δεν είδαμε τον Μητσοτάκη αλλά πολλές πάπιες (!!), ο κινέζος θείος, η μπογάτσα και τα Χανιά.
Και ενώ μ’ αυτά και μ’ εκείνα πέρασε σχεδόν ο Ιούλιος, ήρθε ο Αύγουστος, πήρε άδεια ο Γ. και επιτέλους τον χόρτασα λιγάκι. Κανονίσαμε και τις διακοπές μας και τέλος Αυγούστου κινήσαμε με το starlet και το GPS-MLS για την Λευκάδα, όπου τα λόγια είναι περιττά. Βασικά, άμα είσαι με τον έρωτά σου, και στο πιο χάλια μέρος να είσαι δεν σε πειράζει αλλά όταν κολυμπάτε στα γαλαζοπράσινα νερά του Ιονίου, με θέα απόκρημνους λευκούς βράχους, ε, είναι όνειρο. Και επειδή ο Γ. είχε την γενική εποπτεία και προγραμματισμό, του αξίζει το βραβείο καλύτερου αγοριού του πλανήτη!
Αυτά λοιπόν είχε να πει το blog στην επιστροφή του μετά τις διακοπές και ακολουθούν το τι άκουγα όσο κατέγραφα τα παραπάνω και μικρά μηνυματάκια…
Προς Μ: Συγχαρητήρια για την είσοδο σου στη δημόσια εκπαίδευση full time. Τώρα θα δεις τα ωραία…
Προς Α: Έσκισες στα γραπτά οπότε μην το σκέφτεσαι… Όσο καθυστερείς τη ρουτίνα του δημοσίου, τόσο καλύτερο για την ψυχική σου υγεία!
Προς Κ: Τα δύσκολα πέρασαν!!
Προς Σ: Επιτέλους Αθήνα! Γεεεεεεεεεεεες!
Προς Χ: ότι λέω και στην Α. αν και νομίζω ότι τώρα έχεις πολύ καλύτερα πράγματα ν ασχοληθείς!
Playlist
Voodoo child και ‘Το Γράμμα’-Φάμελλος σε Σιδηρόπουλο και Γερμανό
Η γη απ’ τα αστέρια-Φώτα που σβήνουν
Ένα τραγούδι για το χειμώνα-Πανούσης
Βάλτο στα πόδια-Πέτα
Στερεότυπα-Γαλάνη
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σχεση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σχεση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2009
Δευτέρα 15 Ιουνίου 2009
Όλα για τη Σκωτία μου
Είναι αφιερωμένο στη Σκωτία αυτό το post αλλά επειδή γράφεται με μουσική υπόκρουση λέω να ξεκινήσω με μία αναφορά στα τραγούδια που με συντροφεύουν.
1)Έβγαλε ένα πολύ ωραίο κομματάκι ο Σταθάκης, "μη το πεις πουθενά" λέγεται αλλά πρέπει να το πούμε γιατί είναι τρυφερό και μελαγχολικό και με τέλειο video clip και γενικά η αγγελική φωνή του σπάνια βρίσκει αντίστοιχο οπότε πάτε μία επίσκεψη στο youtube και ακούστε το.
2)Παπάζογλου το 'Απόψε σιωπηλοί' με τον ωραίο στίχο "κι όταν ξυπνήσω το πρωί να είσαι εκεί, για να μου πεις να μη φοβάμαι" και το 'Εγώ δεν είμαι ποιητής' που απλώς είναι κορυφαίο.
3) Pagan Poetry -Bjork τόσο ταιριαστό στην ατμόσφαιρα νοσταλγίας που μου δημιουργήθηκε γράφοντας αυτό το κείμενο.
4) Five Years - David Bowie τόσο αγγλικό...
5)Ραλλία Χρηστίδου -'Μέρες που δε σου'πα σ'αγαπώ' με τον Σαμπάνη και 'Θα'μαι αυτό που ποτέ μας δε θα'μαστε'
6) Μανώλης-πότε-θα-βγάλεις-καινούργιο-σιντι-Φάμελλος--->'Φέτος δεν κατάλαα καλοκαίρι' (εγώ είμαι σίγουρη ότι θα καταλάβω και θα είναι και τέλειο)
Θα προσπαθήσω να τα βάλω όλα σε μία σειρά. Από Σκωτία μέχρι Χαλκίδα είναι μεγάλη η απόσταση και συνέβησαν τόσα πολλά -καλά βέβαια- που πρέπει να καταγράψω. Μερικά σας τα έχω πει αλλά εδώ θα προσπαθήσω να τα βάλω σε μία σειρά για να είναι η εικόνα όσο πιο λεπομερής γίνεται.
Είναι Παρασκευή 22/ 05, πρωί, 5.45. Εγώ και ο μπαμπάς μου μπαίνουμε στο Χ96 από Πειραιά για το αεροδρόμιο. Αντιμετωπίζω έναν κλασσικό Ελληνάρα οδηγό που βαριέται που ζει. Το παρακάμπτω. Άλλωστε συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια. Και επιπλέον η διάθεση είναι πολύ καλή, πετάμε για Σκωτία. Στην πρώτη στάση ανεβαίνει η Σ. όπου αντιμετωπίζει και εκείνη τα ειρωνικά σχόλια του οδηγού. Έχω αρχίσει να τα παίρνω αλλά η συζήτηση με τη Σ. για καλοκαιρινές διακοπές με κάνει να ξεχαστώ. Στο αεροδρόμιο κάνουμε γρήγορο check in μιας που η British Airways σου δίνει τη δυνατότητα να επιλέξεις online θέσεις και να βγάλεις boarding pass 24 ώρες πριν τη πτήση. Φύγαμε στην ώρα μας -με ακρίβεια λεπτού- και η πτήση κυλησε πολύ ομαλά - με σούπερ χαμογελαστούς αεροσυνοδούς και νοστιμότατο english breakfast. Κύριο χαρακτηριστικό ήταν ότι εγώ και η Σ. γελούσαμε σαν να είμαστε σε casting για διαφήμιση της Crest.Είχαμε και οι δύο ανάγκη την απόδραση από το σχολείο και την εμπειρία μιας ξένης χώρας. Φτάσαμε Λονδίνο, δεύτερο τσεκ ιν, με πιο αυστηρά μέτρα, κάμερες, φωτογραφίες, παπουτσάκια off, και πτήση για Εδινμβούργο.
Edinburgh φτάσαμε 2.30 ώρα Αγγλίας, πήραμε ένα λεωφορείο από το αεροδρόμιο και σε μισή ώρα ήμασταν στο κέντρο της πόλης. Είχαμε μείνει και οι δύο με το στόμα ανοιχτό. Η πόλη είναι πραγματικά παραμυθένια. Τα επιβλητικά κτήρια, το πράσινο, η θάλασσα, όλα τακτοποιημένα, χωρίς φασαρία ή πήξιμο, ήταν ένας συνδυασμός που πιστεύω θα κέρδιζε τον οπιονδήποτε. Να σημειώσω πως αυτή την εποχή γίνονται έργα για το τραμ αλλά καμία σχέση με το χάος της Αθήνας σε περίοδο έργων. Εδώ όλα κυλούν ρολόι. Επίσης παρά την πρόβλεψη του καιρού για βροχές, μας έκαεν μια φοβερή λιακάδα. Και οι οδηγοί των λεωφορείων, σε τεράστια αντίθεση με αρκετούς δικούς μας και δη τον πρωινό, ήταν απίστευτα ευγενικοί και έτοιμοι να σε βοηθήσουν. Η ευχάριστη έκπληξη ήταν το bed and breakfast κατάλυμα που διαλέξαμε να μείνουμε, που είχε πάρει το όνομά του από τον διάσημο Σκωτσέζο ποιητή Robert Burns. Ένα δωμάτιο υπέροχο σε ένα παλιό, παραδοσιακού τύπου σπίτι. Μείναμε μόνο ένα βράδυ, οπότε δεν το εξερευνήσαμε όσο έπρεπε (το σαλόνι με το τζάκι και τους αναπαυτικούς καναπέδες, τον πράσινο κήπο. Με το αφήσαμε τις βαλίτσες στο δωμάτιο, βγήκαμε για το κέντρο για να δούμε όσο πιο πολλά μπορούσαμε. Το καλό με το Εδιμβούργο είναι ότι είναι μικρή πόλη και γυρίζεται περπατώντας. Περπατούσαμε 5.30 ώρες(!) αλλά είδαμε σχεδόν τα πάντα. Highlights: η οδός Royal Mile που συνδέει τα 2 κάστρα, η αγορά με τα μαγαζάκια, το υπέροχο πάρκο που μπορείς να καθίσεις, να χαλαρώσεις, να διαβάσεις ή να κάνεις πικ νικ, μια τέλεια street band όπου Σκωτσέζοι με παραδοσιακή στολή (όχι το kilt αλλά ύφασμα tartan σαν κουβέρτα μακρύ) με τύμπανα και γκάιντες έπαιζαν γνωστα κομμάτια και έκαναν μια απίστευτη διασκευή στο The Last of the Mohicans theme και τέλος οι απίστευτες ποσότητες μπισκότων shortbread που αγοράσαμε! Καθισαμε σε μια παμπ για φαί και εκεί νιώσαμε τα κουράγια μας να μας εγκαταλείπουν αλλά μείναμε έκπληκτες από το γεγονός ότι η ώρα ήταν 10 και ακόμα είχε φως! Αυτό δεν μας εμπόδισε να κοιμηθούμε κατευθείαν με το που ακουμπίσαμε στο μαξιλάρι. Το επόμενο πρωί είχαμε πολύ πρωινό ξύπνημα μαις και θα παίρναμε το πούλμαν για Aviemore, την πόλη από όπυ θα μας παραλάμβαναν οι υπέυθυνοι του σεμιναρίου. Για πρωινό διαλέξαμε scottish breakfast (αυγό, μπέικον,λουκάνικο, ψωμάκι, μανιτάρι, ντομάτα και φασόλια-δεν τα πήραμε-) και φτασαμε τρέχοντας στο σταθμό του λεωφορείου.
Το ταξίδι για Aviemore κράτησε 3.30 ώρες. Όταν φτάσαμε ήταν νωρίς μαις και το πουλμανάκι του σεμιναρίου θα ερχόταν στις 4 και η ώρα ήταν 1 και κάτι. Καθήσαμε για καφέ αλλά μετά από 45 λεπτά μας έδιωξαν διακριτικά (δεν είναι Ελλάδα να κάθεσαι με τς ώρες) και έτσι μετά από μια μικρή βόλτα (είχαμε και τις βαλίτσες) περιμέναμε εξω από το σταθμό παίζοντας χαρτιά. Λίγο πριν τις 4 γνωρίσαμε την πρώτη συμμετέχουσα, μια γυναίκα από Ρουμανία η οποία φαινόταν πολύ καλή αλλά με το ζόρι μπορούσαμε να συννενοηθούμε για τα βασικά μιας και τα Αγγλικά ήταν πολύ χαμηλά. Ήρθε η ώρα να ππάμε στο Badaguish , έτσι λεγόταν η περιοχή που μέναμε, μια δασώδης έκταση με ξύλινα σπίτια. Μέναμε στο Lodge 3 και το δωμάτιο μας με τη Στέλλα ήταν στο δεύτερο πάτωμα, το νούμερο 4. Έμοιαζε με σοφίτα. Το λατρέψαμε αμέσως.
Στο σεμινάριο είμασταν 8 άτομα, 7 γυναίκες και 1 άντρας. 2 Ελληνίδες, 2 Φινλανδέζες, 1 Πορτογαλίδα, 1 Ρουμάνα, 1 Σκωτσέζα και 1 Γερμανός. Παρότι αρχικά δεν είχαμε και την καλύτερη αίσθηση για το αν θα δέσει η ομάδα, η εξέλιξη ξεπέρασε κάθε προσδοκία.Δουλέψαμε πολύ καλά ως ομάδα, γελάσαμε πολύ (δύσκολο αν σκεφτείς τους διαφορετικούς κώδικες κάθε χώρας και το γεγονός ότι συννενοούμασταν σε μία γλώσσα που δεν ήταν η μητρική μας). Αναλυτικά το πρόγραμμα του σεμιναρίου θα έρθει σε νεότερο post έτσι ώστε να πάρετε μια καλή ιδέα όσοι ενδιαφέρονται να κάνουν αίτηση τις επόμενες χρονιές. Πάντως σου έδινε χώρο και χρόνο να δεις λίγο βαθύτερα μέσα σου, να αλλάξεις ιδέες και προκαταλήψεις και να γίνεις λίγο πιο ανοιχτός. Άλλωστε το motto του σεμιναρίου ήταν:
"A mind stretched by experience will never go back to its old dimensions"
Να αναφέρω ότι είδαμε μουσεία, πεδία μάχης, αοιχτό μουσείο στα Highlands, λίμνες, δάση, προστατευόμενες περιοχές-εθνικά πάρκα, αποστακτήριο ουίσκι, κάστρο. πίσης μάθαμε σκωτσέζικους χορούς και τραγούδια και κάναμε κατασκευες. Όχι και άσχημα έτσι?
Στην αρχή οι μέρες κυλούσαν αργά αλλά μετά από την Τρίτη πέταξαν. Το καλύτερο κομμάτι ήταν ότι με την Σ. ταιριάξαμε απίστευτα, γελάσαμε πολύ και δεν χρειάστηκε να διαπραγματευτούμε τίποτα, κολλήσαμε σε όλα. Ετοιμάσαμε και ένα σούπερ ελληνικό γεύμα που τιμήθηκε δεόντως από όλους και εκπροσωπήσαμε τα ελληνικά χρώματα καλύτερα ακόμα και από το Σάκη:)
Μετά ήρθε το Λονδίνο. Ανυπομονούσα πάρα πολύ να δω τον Γ. Αυτό που διαπίστωσα στο ταξίδι στη Σκωτία ήταν ότι ότι πάντα η σκέψη μου γύριζε στον Γ. και ότι καλό ζούσαμε αμέσως σκεφτόμουν πόσο θα ήθελα να ήταν εκείνος δίπλα μου να το ζήσουμε μαζί. Περίμενα πως και πως να έρθει η ώρα να μιλήσουμε και τα λίγα λεπτά δεν ήταν αρκετά. Ευτυχώς α περνούσαεμ το σαββατοκύριακο μαζί. Το Λονδίνο ήταν για μένα μια πολύ οικεία πόλη. Με το που βρέθηκα εκεί ήταν σαν μην είχα φύγει ποτέ. Κυκλοφορούσα άνετα και μόλις μου έφυγε και η αγωνία για το αν θα αρέσει στον Γ. το Λονδίνο πέρασα ακόμα καλύτερα. Νομίζω ότι ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία για τους δυο μας ως ζευγάρι και ανυπομονώ να το ζήσουμε ξανά στις αυγουστιάτικες διακοπές μας.
Και για να κλείσω και να αφήσω λίγο τα του εξωτερικού, να πω ότι η πρώτη μας φίλη από τη σχολή παντρεύεται στο Μεσσολογγι το πρώτο Σάββατο του Ιουλίου και οι 4 (εγώ, η Μ. η Μ2 και η Α)έχουμε ενθουσιαστεί που θα την δούμε μετά από τόσο καιρό και σε μια τόσο ευτυχισμένη της στιγμή.
Όσο για τα επαγγελματικά μου, τέλος σχολικής χρονιάς , καλές οι εντυπώσεις μου γενικά παρά τα μικροπροβλήματα,αλλά το ερώτημα παραμένει.. που θα'μαι του χρόνου? Αύγουστο θα ξέρω σχολείο και περιοχή, ελπίζω και είμαι ψιλοσίγουρη Χαλκίδα αλλά μέχρι να το δω γραμμένο δεν περιμένω τίποτα.
Και ένα ερώτημα που ζητά πλεόν επιτακτικά απάντηση:
Αυτοκίνητο-η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα?????
1)Έβγαλε ένα πολύ ωραίο κομματάκι ο Σταθάκης, "μη το πεις πουθενά" λέγεται αλλά πρέπει να το πούμε γιατί είναι τρυφερό και μελαγχολικό και με τέλειο video clip και γενικά η αγγελική φωνή του σπάνια βρίσκει αντίστοιχο οπότε πάτε μία επίσκεψη στο youtube και ακούστε το.
2)Παπάζογλου το 'Απόψε σιωπηλοί' με τον ωραίο στίχο "κι όταν ξυπνήσω το πρωί να είσαι εκεί, για να μου πεις να μη φοβάμαι" και το 'Εγώ δεν είμαι ποιητής' που απλώς είναι κορυφαίο.
3) Pagan Poetry -Bjork τόσο ταιριαστό στην ατμόσφαιρα νοσταλγίας που μου δημιουργήθηκε γράφοντας αυτό το κείμενο.
4) Five Years - David Bowie τόσο αγγλικό...
5)Ραλλία Χρηστίδου -'Μέρες που δε σου'πα σ'αγαπώ' με τον Σαμπάνη και 'Θα'μαι αυτό που ποτέ μας δε θα'μαστε'
6) Μανώλης-πότε-θα-βγάλεις-καινούργιο-σιντι-Φάμελλος--->'Φέτος δεν κατάλαα καλοκαίρι' (εγώ είμαι σίγουρη ότι θα καταλάβω και θα είναι και τέλειο)
Θα προσπαθήσω να τα βάλω όλα σε μία σειρά. Από Σκωτία μέχρι Χαλκίδα είναι μεγάλη η απόσταση και συνέβησαν τόσα πολλά -καλά βέβαια- που πρέπει να καταγράψω. Μερικά σας τα έχω πει αλλά εδώ θα προσπαθήσω να τα βάλω σε μία σειρά για να είναι η εικόνα όσο πιο λεπομερής γίνεται.
Είναι Παρασκευή 22/ 05, πρωί, 5.45. Εγώ και ο μπαμπάς μου μπαίνουμε στο Χ96 από Πειραιά για το αεροδρόμιο. Αντιμετωπίζω έναν κλασσικό Ελληνάρα οδηγό που βαριέται που ζει. Το παρακάμπτω. Άλλωστε συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια. Και επιπλέον η διάθεση είναι πολύ καλή, πετάμε για Σκωτία. Στην πρώτη στάση ανεβαίνει η Σ. όπου αντιμετωπίζει και εκείνη τα ειρωνικά σχόλια του οδηγού. Έχω αρχίσει να τα παίρνω αλλά η συζήτηση με τη Σ. για καλοκαιρινές διακοπές με κάνει να ξεχαστώ. Στο αεροδρόμιο κάνουμε γρήγορο check in μιας που η British Airways σου δίνει τη δυνατότητα να επιλέξεις online θέσεις και να βγάλεις boarding pass 24 ώρες πριν τη πτήση. Φύγαμε στην ώρα μας -με ακρίβεια λεπτού- και η πτήση κυλησε πολύ ομαλά - με σούπερ χαμογελαστούς αεροσυνοδούς και νοστιμότατο english breakfast. Κύριο χαρακτηριστικό ήταν ότι εγώ και η Σ. γελούσαμε σαν να είμαστε σε casting για διαφήμιση της Crest.Είχαμε και οι δύο ανάγκη την απόδραση από το σχολείο και την εμπειρία μιας ξένης χώρας. Φτάσαμε Λονδίνο, δεύτερο τσεκ ιν, με πιο αυστηρά μέτρα, κάμερες, φωτογραφίες, παπουτσάκια off, και πτήση για Εδινμβούργο.
Edinburgh φτάσαμε 2.30 ώρα Αγγλίας, πήραμε ένα λεωφορείο από το αεροδρόμιο και σε μισή ώρα ήμασταν στο κέντρο της πόλης. Είχαμε μείνει και οι δύο με το στόμα ανοιχτό. Η πόλη είναι πραγματικά παραμυθένια. Τα επιβλητικά κτήρια, το πράσινο, η θάλασσα, όλα τακτοποιημένα, χωρίς φασαρία ή πήξιμο, ήταν ένας συνδυασμός που πιστεύω θα κέρδιζε τον οπιονδήποτε. Να σημειώσω πως αυτή την εποχή γίνονται έργα για το τραμ αλλά καμία σχέση με το χάος της Αθήνας σε περίοδο έργων. Εδώ όλα κυλούν ρολόι. Επίσης παρά την πρόβλεψη του καιρού για βροχές, μας έκαεν μια φοβερή λιακάδα. Και οι οδηγοί των λεωφορείων, σε τεράστια αντίθεση με αρκετούς δικούς μας και δη τον πρωινό, ήταν απίστευτα ευγενικοί και έτοιμοι να σε βοηθήσουν. Η ευχάριστη έκπληξη ήταν το bed and breakfast κατάλυμα που διαλέξαμε να μείνουμε, που είχε πάρει το όνομά του από τον διάσημο Σκωτσέζο ποιητή Robert Burns. Ένα δωμάτιο υπέροχο σε ένα παλιό, παραδοσιακού τύπου σπίτι. Μείναμε μόνο ένα βράδυ, οπότε δεν το εξερευνήσαμε όσο έπρεπε (το σαλόνι με το τζάκι και τους αναπαυτικούς καναπέδες, τον πράσινο κήπο. Με το αφήσαμε τις βαλίτσες στο δωμάτιο, βγήκαμε για το κέντρο για να δούμε όσο πιο πολλά μπορούσαμε. Το καλό με το Εδιμβούργο είναι ότι είναι μικρή πόλη και γυρίζεται περπατώντας. Περπατούσαμε 5.30 ώρες(!) αλλά είδαμε σχεδόν τα πάντα. Highlights: η οδός Royal Mile που συνδέει τα 2 κάστρα, η αγορά με τα μαγαζάκια, το υπέροχο πάρκο που μπορείς να καθίσεις, να χαλαρώσεις, να διαβάσεις ή να κάνεις πικ νικ, μια τέλεια street band όπου Σκωτσέζοι με παραδοσιακή στολή (όχι το kilt αλλά ύφασμα tartan σαν κουβέρτα μακρύ) με τύμπανα και γκάιντες έπαιζαν γνωστα κομμάτια και έκαναν μια απίστευτη διασκευή στο The Last of the Mohicans theme και τέλος οι απίστευτες ποσότητες μπισκότων shortbread που αγοράσαμε! Καθισαμε σε μια παμπ για φαί και εκεί νιώσαμε τα κουράγια μας να μας εγκαταλείπουν αλλά μείναμε έκπληκτες από το γεγονός ότι η ώρα ήταν 10 και ακόμα είχε φως! Αυτό δεν μας εμπόδισε να κοιμηθούμε κατευθείαν με το που ακουμπίσαμε στο μαξιλάρι. Το επόμενο πρωί είχαμε πολύ πρωινό ξύπνημα μαις και θα παίρναμε το πούλμαν για Aviemore, την πόλη από όπυ θα μας παραλάμβαναν οι υπέυθυνοι του σεμιναρίου. Για πρωινό διαλέξαμε scottish breakfast (αυγό, μπέικον,λουκάνικο, ψωμάκι, μανιτάρι, ντομάτα και φασόλια-δεν τα πήραμε-) και φτασαμε τρέχοντας στο σταθμό του λεωφορείου.
Το ταξίδι για Aviemore κράτησε 3.30 ώρες. Όταν φτάσαμε ήταν νωρίς μαις και το πουλμανάκι του σεμιναρίου θα ερχόταν στις 4 και η ώρα ήταν 1 και κάτι. Καθήσαμε για καφέ αλλά μετά από 45 λεπτά μας έδιωξαν διακριτικά (δεν είναι Ελλάδα να κάθεσαι με τς ώρες) και έτσι μετά από μια μικρή βόλτα (είχαμε και τις βαλίτσες) περιμέναμε εξω από το σταθμό παίζοντας χαρτιά. Λίγο πριν τις 4 γνωρίσαμε την πρώτη συμμετέχουσα, μια γυναίκα από Ρουμανία η οποία φαινόταν πολύ καλή αλλά με το ζόρι μπορούσαμε να συννενοηθούμε για τα βασικά μιας και τα Αγγλικά ήταν πολύ χαμηλά. Ήρθε η ώρα να ππάμε στο Badaguish , έτσι λεγόταν η περιοχή που μέναμε, μια δασώδης έκταση με ξύλινα σπίτια. Μέναμε στο Lodge 3 και το δωμάτιο μας με τη Στέλλα ήταν στο δεύτερο πάτωμα, το νούμερο 4. Έμοιαζε με σοφίτα. Το λατρέψαμε αμέσως.
Στο σεμινάριο είμασταν 8 άτομα, 7 γυναίκες και 1 άντρας. 2 Ελληνίδες, 2 Φινλανδέζες, 1 Πορτογαλίδα, 1 Ρουμάνα, 1 Σκωτσέζα και 1 Γερμανός. Παρότι αρχικά δεν είχαμε και την καλύτερη αίσθηση για το αν θα δέσει η ομάδα, η εξέλιξη ξεπέρασε κάθε προσδοκία.Δουλέψαμε πολύ καλά ως ομάδα, γελάσαμε πολύ (δύσκολο αν σκεφτείς τους διαφορετικούς κώδικες κάθε χώρας και το γεγονός ότι συννενοούμασταν σε μία γλώσσα που δεν ήταν η μητρική μας). Αναλυτικά το πρόγραμμα του σεμιναρίου θα έρθει σε νεότερο post έτσι ώστε να πάρετε μια καλή ιδέα όσοι ενδιαφέρονται να κάνουν αίτηση τις επόμενες χρονιές. Πάντως σου έδινε χώρο και χρόνο να δεις λίγο βαθύτερα μέσα σου, να αλλάξεις ιδέες και προκαταλήψεις και να γίνεις λίγο πιο ανοιχτός. Άλλωστε το motto του σεμιναρίου ήταν:
"A mind stretched by experience will never go back to its old dimensions"
Να αναφέρω ότι είδαμε μουσεία, πεδία μάχης, αοιχτό μουσείο στα Highlands, λίμνες, δάση, προστατευόμενες περιοχές-εθνικά πάρκα, αποστακτήριο ουίσκι, κάστρο. πίσης μάθαμε σκωτσέζικους χορούς και τραγούδια και κάναμε κατασκευες. Όχι και άσχημα έτσι?
Στην αρχή οι μέρες κυλούσαν αργά αλλά μετά από την Τρίτη πέταξαν. Το καλύτερο κομμάτι ήταν ότι με την Σ. ταιριάξαμε απίστευτα, γελάσαμε πολύ και δεν χρειάστηκε να διαπραγματευτούμε τίποτα, κολλήσαμε σε όλα. Ετοιμάσαμε και ένα σούπερ ελληνικό γεύμα που τιμήθηκε δεόντως από όλους και εκπροσωπήσαμε τα ελληνικά χρώματα καλύτερα ακόμα και από το Σάκη:)
Μετά ήρθε το Λονδίνο. Ανυπομονούσα πάρα πολύ να δω τον Γ. Αυτό που διαπίστωσα στο ταξίδι στη Σκωτία ήταν ότι ότι πάντα η σκέψη μου γύριζε στον Γ. και ότι καλό ζούσαμε αμέσως σκεφτόμουν πόσο θα ήθελα να ήταν εκείνος δίπλα μου να το ζήσουμε μαζί. Περίμενα πως και πως να έρθει η ώρα να μιλήσουμε και τα λίγα λεπτά δεν ήταν αρκετά. Ευτυχώς α περνούσαεμ το σαββατοκύριακο μαζί. Το Λονδίνο ήταν για μένα μια πολύ οικεία πόλη. Με το που βρέθηκα εκεί ήταν σαν μην είχα φύγει ποτέ. Κυκλοφορούσα άνετα και μόλις μου έφυγε και η αγωνία για το αν θα αρέσει στον Γ. το Λονδίνο πέρασα ακόμα καλύτερα. Νομίζω ότι ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία για τους δυο μας ως ζευγάρι και ανυπομονώ να το ζήσουμε ξανά στις αυγουστιάτικες διακοπές μας.
Και για να κλείσω και να αφήσω λίγο τα του εξωτερικού, να πω ότι η πρώτη μας φίλη από τη σχολή παντρεύεται στο Μεσσολογγι το πρώτο Σάββατο του Ιουλίου και οι 4 (εγώ, η Μ. η Μ2 και η Α)έχουμε ενθουσιαστεί που θα την δούμε μετά από τόσο καιρό και σε μια τόσο ευτυχισμένη της στιγμή.
Όσο για τα επαγγελματικά μου, τέλος σχολικής χρονιάς , καλές οι εντυπώσεις μου γενικά παρά τα μικροπροβλήματα,αλλά το ερώτημα παραμένει.. που θα'μαι του χρόνου? Αύγουστο θα ξέρω σχολείο και περιοχή, ελπίζω και είμαι ψιλοσίγουρη Χαλκίδα αλλά μέχρι να το δω γραμμένο δεν περιμένω τίποτα.
Και ένα ερώτημα που ζητά πλεόν επιτακτικά απάντηση:
Αυτοκίνητο-η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα?????
Κυριακή 11 Μαΐου 2008
Η ζωή μετά Πάσχα
Μετά από κάθε επιστροφή στη μεγάλη πόλη, η επιστροφή στη φύση είναι μουντή ακόμα και αν ο καιρός έχει γίνει πλέον καλοκαιρινός. Παρότι σήμερα Κυριακή που τα γράφω αυτά ο καιρός είναι συννεφιασμένος, αποτρέποντας κάθε σκέψη για μια επίσκεψη στην παραλία-όχι για μπάνιο αλλά για να λιαστούμε λίγο-, όλη την προηγούμενη εβδομάδα βάλαμε τα καλοκαιρινά μας. Ευτυχώς δηλαδή μιας και εγώ στη βαλίτσα μου μόνο κοντομάνικα είχα. Στη ντουλάπα μου τώρα υπάρχει ένα ελαφρύ αμάνικο πουλοβεράκι, ένα φουτεράκι και ένα ελαφρύ καλοκαιρινό μπουφανάκι. Γι’ αυτό ελπίζω ο καιρός να είναι ηλιόλουστος από δω και στο εξής, μην αναγκάζομαι να ψωνίζω χειμωνιάτικα τώρα που οι βιτρίνες έχουν γεμίσει αέρινα φουστανάκια σε τόσο ωραία χρώματα. Ο μόνος λόγος να χαιρόμαστε για αυτόν τον καιρό είναι τα ρούχα γιατί στο σχολείο μόνο βασανιστήριο μπορεί να χαρακτηριστεί το μάθημα με 25 παιδιά που έχουν μπει για τα καλά στην άνοιξη και το μόνο που σκέφτονται είναι παιχνίδι, παιχνίδι και πάλι παιχνίδι. Τι να τους πει τώρα η Ιστορία, Γλώσσα, τα Μαθηματικά ή τα Αγγλικά. Οι μισοί δεν κουβαλάνε πλέον τα βιβλία μαζί. Πιο οργανωμένοι είναι οι τουρίστες από τα καμάρια μου. Αλλά δεν μπορείς να τους φωνάξεις κιόλας, παιδιά είναι. Εδώ εμείς το’ χουμε δύσκολο να συγκεντρωθούμε, τι να κάνουν και αυτά που είναι και η ηλικία τους; Εν τω μεταξύ κάτι οι σχολικοί αγώνες, κάτι που αρχίζουν οι προετοιμασίες για τη γιορτή του καλοκαιριού, λίγο που έχουμε και μια μονοήμερη, άντε να τους βάλεις το τελικό διαγώνισμα…Να δω τι θα δουν τα μάτια μου στα γραπτά…
Πριν συνεχίσω τα της Ρόδου, ας κάνω ένα ευχάριστο διάλειμμα να θυμηθώ τα ωραία του Πάσχα. Αρχικά να πω ότι τη δεύτερη εβδομάδα ούτε που την κατάλαβα πως έφυγε. Ήταν και πιο γεμάτη από συναντήσεις, καφέδες, τραπέζια και διάφορα, που η Κυριακή ήρθε και εγώ σκεφτόμουν ότι χρειάζομαι τουλάχιστον ακόμα ένα Σαββατοκύριακο με τον Γ. (μην πω εβδομάδα ή μήνα για να δείξω καλό πρόσωπο σε όλους όσοι μου θυμίζουν πόσο τυχεροί είμαστε εμείς οι εκπαιδευτικοί στο θέμα των διακοπών) για να έχω την δύναμη να γυρίσω στη Ρόδο. Γιατί κάθε φορά είναι όλο και πιο δύσκολη να τον αφήσω. Φαντάζομαι ότι είναι λογικό, όσο περνάει ο καιρός, δένεσαι όλο και περισσότερο και έτσι αφού περνάς κάθε φορά όλο και καλύτερα, δεν μπορείς να ξεκολλήσεις. Τώρα μάλιστα που ο Γ. μπαίνει φαντάρος έχεις μια αγωνία παραπάνω γιατί είναι μια τελείως διαφορετική φάση, έχεις ακούσει ιστορίες από φίλους και γνωστούς για το πόσο δύσκολη περίοδος μπορεί να είναι για ένα ζευγάρι και σκέφτεσαι πως θα το διαχειριστείς που είσαι και μακριά. Δεν έχει σημασία καμιά φορά πόσο πολύ αγαπάς κάποιον ή πόσο σίγουρη αισθάνεσαι για τη σχέση αυτή. Οι ανασφάλειες βρίσκουν πάντα λίγο χώρο και σε κάνουν να φέρεσαι κάπως διαφορετικά. Μετά βέβαια επανέρχεσαι στα κανονικά σου, όταν έρχεται ένα μήνυμα ή ένα τηλέφωνο και σου δείξει ότι τίποτα δεν άλλαξε.
Τι κάναμε το Πάσχα λοιπόν; Φάγαμε πολύ και ευτυχώς που υπάρχει η νηστεία της Μεγάλης Εβδομάδας και σώζει λίγο την κατάσταση. Μετά έρχονται τα παϊδάκια, τα ψητά κατσικάκια, οι μπριζόλες, τα μπάρμπεκιου και τα Τσέχικα εστιατόρια και σε κάνουν κανονικό ‘μπιφτεκάκι’. Πήγαμε στην Ερέτρια (και είδα την διαδρομή που ελπίζω να κάνω κάθε Σαββατοκύριακο από Σεπτέμβριο), στο Λουτράκι –και τις 2 φορές σε φίλους του Γ. και για φαγητό, οπότε τα σχόλια περιττεύουν, περάσαμε άψογα. Στο Λουτράκι μιλούσα με μία κοπέλα που μου έλεγε πόσο με ζηλεύει που δουλεύω στη Ρόδο και του χρόνου στην Εύβοια και γενικά μακριά από Αθήνα. Χαμογελάω κάθε φορά που τα ακούω και σκέφτομαι αμέσως ‘Δεν έχει σχέση. Και δεν έχει ζήσει μόνη της σε χωριό’. Δεν αμφιβάλλω ότι υπάρχουν άνθρωποι που είναι της φύσης και της ηρεμίας. Η Αθήνα τους κουράζει. Η συγκεκριμένη κοπέλα σπούδασε Πάτρα. Δεν πιάνεται για επαρχία όταν είσαι φοιτητής και έχεις γύρω σου όλο φοιτητές. Και σε 2 ώρες μπορείς να είσαι Αθήνα. Αν πας σε ένα χωριό και αφήσεις πίσω σου φίλους, είναι δύσκολο. Αν αφήσεις φίλους και σχέση, ο μόνος τρόπος για να το αντέξεις είναι να ξέρεις ότι το κάνεις προσωρινά. Και εγώ όταν ήμουν Αγγλία, δεν ήθελα να φύγω. Μου έλειπαν οι φίλοι της Ελλάδας, αλλά δύο από τις κολλητές ήταν και αυτές Αγγλία. Και στο Λονδίνο έκανα και παρέες και φιλίες. Μου φαινόταν βλακεία που έβλεπα άλλους Έλληνες να φεύγουν με την πρώτη ευκαιρία για Ελλάδα και που αρχές καλοκαιριού γύρισαν πίσω. Μου φαινόταν ότι δε ζούσαν την μοναδική εμπειρία της Αγγλίας. Αλλά τώρα ξέρω πως αν είχα γνωρίσει τότε τον Γ. θα ήμουν και εγώ μία από εκείνους.
Μέσα στις γιορτές πήγαμε σ’ ένα Τσέχικο εστιατόριο στους Αμπελόκηπους, τη ‘Βοημία’, που έχει πολύ νόστιμο φαγητό, μεγάλες μερίδες και λογικές τιμές, ωραία ατμόσφαιρα οπότε το συστήνω ανεπιφύλακτα. Φάγαμε και στο ‘Τσιφλίκ Μπαχτσέ’ στο Γκάζι με την Κ. και μια φίλη της και μπορώ να πω πολύ καλά λόγια και γι’ αυτό. Είδαμε το ‘21’, μια ταινία με Αμερικάνικα top πανεπιστήμιο και καζίνο που παίζουν μπλακ τζακ. Καλή ήταν αν και εγώ βαρέθηκα λιγάκι προς τη μέση, το cast δεν με ενθουσίασε. Αντίθετα το ´Funny Games´ του Χάνεκε ήταν η ταινιάρα που περίμενα ότι θα ήταν. Όσοι έχουν δει την πρώτη ταινία σίγουρα δεν την έχουν ξεπεράσει οπότε αν δεν είσαι κολλημένος σινεφίλ ή φανατικός του σκηνοθέτη (προσωπικά ανήκω και στις 2 κατηγορίες) δεν χρειάζεται να δεις το αμερικάνικο ριμέικ από τον ίδιο. Αν τώρα δεν έχεις ιδέα, μπες πρώτα λίγο στο site να πάρεις μια ιδέα και αν δεν σε τρομοκρατήσει, go for it. Η Watts είναι εξαιρετική και μπράβο της που είπε ‘ναι’, ο Pitt μπήκε επίσημα στη λίστα με τους σούπερ νέους ηθοποιούς και γενικά όλο το cast δίνει ρέστα. Να βλέπουν κάτι τέτοιες ταινίες και όσοι λένε ότι κάνουν θρίλερ να παίρνουνε κανένα μάθημα.
Πήγαμε και σε ένα πάρτυ, που έγινε σε ένα σπίτι που είναι και εκθεσιακός χώρος, το Ash in Art, και χορέψαμε και λίγο που τους είχα πρήξει όλους, ‘θέλω να χορέψω’ και ‘πάμε κάπου να χορέψω’. Ανακάλυψα και ένα δάσος στη καρδιά της πόλης, στη Καισαριανή, υπέροχο, ήρεμο, ιδανικό για κυριακάτικους περιπάτους.
Εδώ πάμε για βόλτα στη Παλιά Πόλη που και κάθε μέρα να πηγαίνεις δεν τη βαριέσαι ποτέ. Έχουν ήδη έρθει οι τουρίστες, γέμισε πάλι η Ρόδος και μιας και ο Γ. δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει, αυτό που περιμένω με ανυπομονησία πια είναι ο ερχομός των κοριτσιών και η συναυλία του Μανώλη, του Στάθη και του Μύρωνα (δεν τον ξέχασα αυτή τη φορά, Μ2…).
Αυτά για τώρα και μία παράκληση: Send all your love γιατί η φιλενάδα σας τη χρειάζεται…Άντε, γιατί είναι και παραπονιάρα αυτό τον καιρό:)
Playlist
Ότι έχουμε σε Τσαλιγοπούλου, για να συνειδητοποιήσουμε ότι κάποιοι άλλοι ‘τραγουδιστές’ είναι τελικά πολύ μικροί όσο και να προσπαθούν να τους κάνουν μεγάλους.
Στίχοι
The way it’s all a matter of the time
I will not worry for you
You’ll be just fine
Take my thoughts with you
And when you’ll look behind
You will surely see a face that you’ll recognize
You’re not alone
I’ll wait till the end of time
Open your mind
Surely it’s plain to see
You’re not alone
I’ll wait till the end of time for you
Open your mind
Surely there’s time to be with me
It is the distance
that makes life a little hard
To mind that once worth loss
Not so many miles apart
I will not falter though
I’ll hold on to your hope
Save it back where you belong
And see how our love has grown
Olive- You are not alone
(ταιριάζει και σε μένα και στον Γ.)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)