Έκτακτο Παράρτημα

Σήμερα είναι Τρίτη. Έγραφα αυτό το άρθρο χθες το βράδυ..το είχα τελειώσει και πατάω 'δημοσίευση'.Και μου βγάζει 'σφάλμα'. Όσα είχα γράψει ειχαν χαθεί..Ήταν το κερασάκι στην τούρτα σε μία χάλια μέρα..Έκλεισα με δύναμη τον υπολογιστή και πήγα για ύπνο..Σήμερα ξύπνησα πιο ευδιάθετη..Αλλά τώραπου το ξαναγράφω, θα κρατήσω τον τόνο της χθεσινής μου αγανάκτησης και θα διαπιστώσετε ευθύς αμέσως το γιατί..
Τώρα είμαι ήρεμη. Πριν λίγες ώρες ήμουν στα πρόθυρα του εγκεφαλικού, όσο πιθανόν είναι να το πάθει κάποιος στην ηλικία μου. Κοίταζα λοιπόν χθες το χαρτί του μισθού μου. Και τρώω μια φλασιά, λέω το επίδομα του μεταπτυχιακού μου άραγε που να εμφανίζεται μέσα εδώ? Ψάχνω από εδώ, ψάχνω από εκεί, δεν βρίσκω κάτι..επειδή παλιότερα κάποιος μου είχε πει ότι κάποια επιδόματα βρίσκονται μέσα στον βασικό, λέω ας πάρω την φίλη μου την Κ. να τσεκάρω τι παίζει με τον βασικό..τελικά καταλήγουμε ότι δεν είναι στο μισθό..υπήρχε λοιπόν εκεί στις αποδοχές ένα άλλο επίδομα που έλεγε κάτι ΤΕΑΔΥ (άντε να καταλάβεις τώρα τι είναι) και επειδή τα λεφτά ήταν γύρω στα 40 ευρω (τόσο κοστολογείται ένα μεταπτυχιακό στο Δημόσιο) θεώρησα ότι μπορεί να είναι αυτό. Όμως όταν σου μπαίνει η ιδέα, δεν ησυχάζεις..Έτσι, την επόμενη μέρα παίρνω τηλέφωνο στην Πρωτοβάθμια εδώ να δω τι γίνεται και που είναι γραμμένο το επίδομα..Στα παλιά τους τα παπούτσια ίσως, πάντως στο μισθολόγιο όχι καθώς με πληροφόρησαν ότι παρότι υπάρχει στον υπηρεσιακό μου φάκελο το αντίγραφο του μεταπτυχιακού, δεν έχει κατοχυρωθεί μισθολογικά..Με το στόμα ήδη λίγο στραβωμένο από το πρώτο χτύπημα του εγκεφαλικού, λέω με ψυχραιμία 'τι πρέπει να κάνω?'.Με πληροφορούν ότι πρέπει να συμπληρώσω μια αίτηση. Η κοπέλα μάλιστα προσθέτει ότι θα τα πάρω αναδρομικά..Τρέχω σαν τη τρελή στην Χαινά και Αβάντων να προλάβω την Πρωτοβάθμια ανοιχτή, κουβαλάω και όλο το χαρτομάνι, πάω πινγκ πονγκ σε 2-3 γραφεία μέχρι να καταλήξουμε σε ποιο πρέπει να καταθέσω την αίτηση και καθώς την συμπληρώνω βρίζοντας την Πρωτοβάθμια Ρόδου που ποτέ δεν μου είπε ότι χρειάζεται έξτρα αίτηση για να αρχίσεις να πληρώνεσαι το μεταπτυχιακό, μου λέει η καλή κυριούλα 'δεν διακιούστε τα χρήματα των προηγούμενων ετών'. Θα αρχίσετε να πληρώσετε από την στιγμή που κάνατε την αίτηση..Δηλαδή από χθες. Δηλαδη 2 1/2 χρόνια, γύρω στα 1400 ευρώ τα κρατάει η Πρωτοβάθμια για πάρτυ της.Εκεί στράβωσε και η άλλη πλευρά, ένιωσα μια ζαλάδα, μια οργή, ένα 'μπουρλότο'..Όχι,δεν αρκεί λοιπόν να έχεις μεταπτυχιακό, δεν αρκεί να το έχεις καταθέσει επίσημα και να βρίσκεται στο φακελό σου γιατί εσύ μπορεί να μη θέλεις να το πληρώνεσαι βρε παιδί μου, είσαι large τύπος. Πρέπει λοιπόν να κάνεις και άλλη αίτηση και να τους πεις 'βάλτε τα λεφτά βρε ανίκανοι' Υπόψιν λοιπόν νέων συναδέλφων με ΜΑ και γενικά με έξτρα προσόντα..Κυνηγήστε τους για να ταπληρωθείτε..Κάντε αιτήσεις για τα πάντα..και άσχετες..δε πειράζει..το χαρτομάνι ποτέ δεν πείραξε το ελληνικό Δημόσιο..το οποίο όπως έλεγα κοροιδευτικά στον Γ. 'f...ks you all'. Κυριολεκτικά..
Μ'αυτά και με εκείνα, δεν μπορώ πια να μ συμμεριστώ τον τρελό συναδελφο Γ. και να αρχίσω και εγώ να πηγαίνω σχολείο με ροζ, λαχανι, φλούο κίτρινα σε τολμηρούς συνδυασμούς..Ας το παίξουμε τρελοί για να μην μας τρελάνουν πρώτοι! Εν τω μεταξύ με τον Γ. έχουμε πάντα μια αγωνία, θα'ρθει, δεν θα'ρθει, μία τον παίρνουν με απόσπαση στο γραφείο, μία αυτός δεν πάει αν δεν δει γραπτή εντολή, τώραέχει πάλι τα στομαχικά του και δεν έρχεται, τι θα γίνει δεν ξέρω, μόνο του ότι μας βλέπω να πουλάμε τηλεοπτικά δικαιώματα σε λίγο. Σήμερα με επισκέφτηκε και ο σύμβουλός μας, λέγαμε για τα καινούργια βιβλία, του είπα διάφορα, με εκτίμησε για άλλη μια φορά και μου ζήτησε πάλι δειγματική, εγώ είπα μια χαρά αλλά το αφήνω φλου γιατί θυμάστε τα περσινα..Υπόσχομαι στον Γ. ότι δεν θα ξαναπεράσει τα ίδια..
Την εβδομάδα που μας πέρασε είδα τον Γ.περισσότερο και μου καλοφάνηκε πάρα πολύ..Ήρθε με έναν φίλο του την Τσικνοπέμπτη και με πήρανε για Ερέτρια στο εστιατόριο του φιλου του.Περάσαμε σούπερ. Μετά την Παρασκευή πήγαμε Παραμύθι με καφέ για καφέ και κουβέντα και το Σάββατο σινεμά για το Up in the Air. Αυτή η ταινία με έκανε φαν του Clooney και γενικά μ'άρεσε πολύ. Σάββατο συζητούσαμε για Σταυρό του Νότου αλλά δεν μας βγήκε η παρέα αν και ένα ζευγάρι φίλων του προθυμοποιήθηκε να έρθει αλλα τώρα να ήμουν η μόνη φαν που θα τραγουδούσα όλα τα τραγούδια και οι άλλοι τρεις να ήταν ντεμί, δεν με τραβούσε σαν ιδέα..Αλλά δεν το βάζω κάτω..παρότι έμεινε μόνο ένα σαββατοκύριακο..
Αυτά σε γενικές γραμμές..Γράφω ακούγοντας:
Πόσα μου φύλαγες -Ζιώγαλας
Στάσου λίγο-Μερτζάνος (μόνο στο youtube,και ενώ τη πρώτη φορά που το άκουσα είπα τι είναι τώρα αυτό, τώρα έχω κολλήσει)
Φάμελλος-Αγάπη σε μένα (νομίζω ένα από τα καλύτερα τραγούδια του άλμπουμ)
Βασικά θυμάμαι το Σάββατο το βράδυ που ακούγαμε Δίεση (ναι στο δικό μου αμάξι ήμασταν)και έβαλε στη σειρά Φάμελλο, Ζιώγαλα και Πορτοκάλογλου και λέγαμε με τον Γ.ότι αυτό είναι σημάδι..

Η καθημερινότητα στο ψυχιατρείο

(κλεμμένο από την ‘Ελληνοφρένεια’)

Γεμάτο Σαββατοκύριακο και γενικά γεμάτες οι μέρες, αυτές που πέρασαν και αυτές που έρχονται. Επίσης πολύ βροχερές. Και κρύες. Ενώ εγώ ετοιμάζομαι να γίνω hacker παρακολουθώντας τα σεμινάρια επιμόρφωσης στις νέες τεχνολογίες στα οποία κληρώθηκα, οι εξελίξεις στο σχολείο είναι καταιγιστικές (καλά, υπερβάλλω λίγο αλλά ένα ενδιαφέρον το έχουν)

Στο σχολείο λοιπόν είμαστε αυτό που λέμε μια ωραία ατμόσφαιρα. Ο παλιός διευθυντής, εμφανώς τσατισμένος που είναι πρώην και όχι νυν, απαξιεί για ότι συμβαίνει στο σχολείο. Οι προσπάθειες της νέας διευθύντριας να συνεργαστεί μαζί του και να του δείξει ότι υπολογίζει σε εκείνον, πέφτουν θριαμβευτικά στο κενό από μέρους του αλλά με ένα τρόπο που κάνει όλες εμάς τις υπόλοιπες να αισθανόμαστε το λιγότερο αμήχανες. Γιατί κυρίως οι παλαιότερες έχουν περάσει τόσα χρόνια μαζί του και τον εκτιμούν αλλά ταυτόχρονα συμπαθούν ήδη την καινούργια, όχι μόνο γιατί είναι πολύ ντόμπρα και ακομπλεξάριστη αλλά γιατί έχει όρεξη, ενέργεια και διάθεση να κάνει το σχολείο καλύτερο. Τα προσχήματα διαλύθηκαν όταν προέκυψε ένα θέμα που είχε ξεκινήσει από την 28 Οκτωβρίου (δηλαδή επί δικαιοδοσίας παλιού διευθυντή). Ενώ ένα κοριτσάκι έπρεπε να είναι παραστάτρια στη σημαία, επειδή ‘είναι ψηλή και δε θα ταίριαζε στο σχήμα της σημαίας’, ο διευθυντής της πρότεινε να είναι διοιμοιρίτισσα και στις τρεις παρελάσεις. (ναι, έχουμε τρεις, ζωή να’χουμε, είναι και η 7 Μάρτη, Ένωση της Δωδεκανήσου) Το κοριτσάκι δέχτηκε, γιατί είναι και κάπως ντροπαλό και όταν σου ‘προτείνει’ κάτι ο διευθυντής, ψαρώνεις και δε φέρνεις αντιρρήσεις. Η αυθαίρετη αυτή τοποθέτηση προκάλεσε την αντίδραση του γυμναστή γιατί δική του δουλειά είναι να διαλέγει διοιμοιρίτες αλλά στο τέλος υποχώρησε. Τώρα όμως η μητέρα του κοριτσιού ήρθε και ζήτησε τα ρέστα και θέλει να μπει η κόρη της στη σημαία όπως δικαιούται, αλλά τώρα έχει πάρει άλλος τη θέση της και άντε να τον βγάλεις. Ο διευθυντής αρνείται την ευθύνη και το κλίμα με την διευθύντρια από ψυχροπολεμικό έγινε διακοπή διπλωματικών σχέσεων. Σε μια έκτακτη συνέλευση που είχαμε, η διευθύντρια ανακοίνωσε ότι τελικά θα φτιαχτεί ένα δεύτερο σχήμα σημαίας για να μπει το κορίτσι και ας είναι και άλλοι να πάρουν τη χαρά της σημαίας και ότι παύει τον πρώην διευθυντή από υποδιευθυντή λόγω της αποστασιοποίησης του από τα θέματα του σχολείου. Τώρα η τάξη που έχει (το ένα από τα δύο τμήματα της Δ’ δημοτικού) μαζί με το άλλο τμήμα έχει αναλάβει τη γιορτή της 25 Μαρτίου αλλά δεν τον βλέπω και πολύ πρόθυμο γι’ αυτό είπα να το αναλάβω εγώ αν δε θέλει να το κάνει. Έτσι κι αλλιώς αυτό το τμήμα που έχει αλλάξει 4 (!!!) δασκάλους από την αρχή της χρονιάς, έχει δεθεί κάπως παραπάνω μαζί μου (σταθερή αξία η κυρία των Αγγλικών από την αρχή της χρονιάς) οπότε με χαρά θα δουλέψουμε μαζί.

Την Παρασκευή έχουμε γενική συνέλευση γονέων και θα είναι και ο σχολικός σύμβουλος. Έχω αναλάβει μια παρουσίαση σχετικά με μαθησιακές δυσκολίες και συγκεκριμένα με ΔΕΠ.Υ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας), θέμα με το οποίο με βοήθησε μια ημερίδα που οργάνωσε το Πανεπιστήμιο Αιγαίου χθες Σάββατο και ήταν πραγματικά εξαιρετική, με ομιλητές που ήξεραν τι παρουσίαζαν και δεν έγιναν καθόλου βαρετοί. Άσε που είχαμε και μια παρουσίαση live ύπνωσης από έναν ψυχίατρο σε μια κοπέλα ως μέθοδο αντιμετώπισης φοβίας. Την παρουσίαση μου την έγραψα σε power point που δεν είχα χρησιμοποιήσει και νόμιζα ότι θα είναι πολύ δύσκολο αλλά μια χαρά πήγε τελικά.

Γενικώς από σεμινάριο σε συνέδριο θα πάει αυτός ο μήνας γιατί εκτός από τους Η/Υ που είναι ένα 6ωρο την εβδομάδα (ευτυχώς εδώ και όχι στη πόλη), κάποια στιγμή θα γίνουν και τα Π. Ε. Κ και επίσης την επόμενη Τρίτη μια παρουσίαση για το μαθητικό-κινηματογραφικό-οικολογικό φεστιβάλ Ecofilm της Ρόδου. Και εκτός από αυτά, είναι και περίοδος τεστ, ετοιμάζω και ένα για κάθε τάξη αν και το διόρθωμα είναι που σε ‘σκοτώνει’ και έχει βλαβερές επιπτώσεις στην υγεία και την ψυχική σου ισορροπία από αυτά που διαβάζεις.

Να γράψω για κάτι που διάβασα την προηγούμενη εβδομάδα και στην αρχή εξοργίστηκα και τώρα απλώς νιώθω θλίψη και εξαιτίας αυτού και ο τίτλος του post. Το 132^ο Δημοτικό σχολείο στη Γκράβα λειτουργούσε ως ένα σχολείο πρότυπο για την εποχή μας. Στο σχολείο αυτό το 70% των μαθητών είναι μετανάστες. Η διευθύντρια και οι δάσκαλοι, εθελοντικά και με δική τους πρωτοβουλία, ανέπτυξαν μια σειρά από προγράμματα με σκοπό την ομαλή ένταξη των παιδιών αυτών και των οικογενειών τους στο νέο περιβάλλον. Διδασκαλία της μητρικής τους γλώσσας παράλληλα με την ελληνική, μαθήματα ελληνικών στους γονείς, έκδοση σχολικών ανακοινώσεων σε τρεις γλώσσες, επιμόρφωση των γονέων…Επίσης το σχολείο είχε αναπτύξει δράσεις όπως παραγωγή κινηματογραφικών ταινιών (Α’ Βραβείο διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας), βραβείο από τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, Προγράμματα για την Υγεία, το περιβάλλον, τα Ναρκωτικά. Και η καθημερινή προσευχή του ‘Πάτερ Ημών’ είχε αντικατασταθεί από το ‘Πρωινό Άστρο’ του Ρίτσου για να μπορούν να συμμετέχουν όλα τα παιδιά. Αισθάνεσαι υπερηφάνεια ως πολίτης και ως εκπαιδευτικός για όλα αυτά. Και όλα αυτά διακόπηκαν από τη στιγμή που η διευθύντρια αντικαταστάθηκε. Όλα επανήλθαν στα ‘φυσιολογικά’ πλαίσια γιατί όπως δήλωσε ο Υφυπουργός Παιδείας Α. Λυκουρέζος (Ο Λυκουρέζος στο Παιδείας-Καλέ δώστε μου μια γωνιά να πάω να κλάψω, που έλεγε και η Ρώπα στο ‘Τι ψυχή…’) «Δεν μπορεί οποιοσδήποτε εκπαιδευτικός να αυθαιρετεί. Εδώ είμαστε για να τηρούμε τους νόμους» Ασχολίαστο.

Αυτά νομίζω. Θέλω να γράφω πιο συχνά αλλά πάντα δεν προλαβαίνω και μαζεύονται χίλια δυο πράγματα. Αυτός ο μήνας ελπίζω να περάσει γρήγορα. Ο Μάρτιος έχει κάτι τετραήμερα θαύμα. Και κυρίως τον ερχομό του Γ. αν όλα πάνε όπως υπολογίζουμε. Στο ενδιάμεσο θα βλέπω ‘Υπέροχα Πλάσματα’ να παίρνω την δόση μου από Αθήνα, ‘Ελληνοφρένεια’ για αντικειμενική ενημέρωση, ‘Μαύρα Μεσάνυχτα’ για να γελάω και να κλέβω ατάκες (Ο Καντίνσκι έγραψε) και ‘Ίχνη’ γιατί δεν έχει καινούργια CSI.

Καλέ Θεούλη

Εμείς είμαστε καλά

Κάνε εσύ καλέ Θεούλη,

Να έχουν όλα τα παιδάκια

Ένα ποταμάκι γάλα,

Μπόλικα αστεράκια,

Μπόλικα τραγούδια.

Κάνε καλέ Θεούλη

Να’ ναι όλοι καλά

Έτσι που και εμείς να μη ντρεπόμαστε

για τη χαρά μας

Τώρα ας μου πει κάποιος πως υπάρχει ωραιότερη παιδική (και ενήλικη) προσευχή από αυτή και πως δεν είναι όλο το πνεύμα του Χριστιανισμού μέσα της.

Δεν γράφω άλλο γι’ αυτό γιατί πάλι μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι…Για Playlist, ατάκα και στίχο αναζητήστε το ποίημα αυτό…

Κάτι χειμωνιάτικα απογεύματα

Μια ειδυλλιακή εικόνα ενός χειμωνιάτικου απογεύματος είναι να είσαι καθισμένος σε μια φλοκάτη, μπροστά από ένα τζάκι, με τις φλόγες του να ζεσταίνουν το χώρο και εσύ να απολαμβάνεις τη θαλπωρή πίνοντας κάτι ζεστό. Ένα τέτοιο απόγευμα ήταν και το σημερινό μόνο που η εικόνα είναι λίγο διαφορετική. Τζάκι δεν υπάρχει, οπότε βολευόμαστε σε μια σόμπα. Τη δουλειά της την κάνει αλλά όσο να’ ναι υπολείπεται σε ατμόσφαιρα. Εγώ κάθομαι στον καναπέ (διότι κάτω είναι άστρωτα) και πίνω καφέ στη κούπα των Starbucks. Δε ένιωθα καθόλου ειδυλλιακά, αντιθέτως είχα μάλλον τις μαύρες μου. Οι μέρες ναι μεν περνάνε γρήγορα αλλά είναι πολλές οι άτιμες. Δεν ξέρω, αλλά οι δύο μήνες που έχω ακόμα μπροστά μου μέχρι να δω τον Γ. (Θεού-και διπλωματικής- θέλοντος) και να κατέβω έστω για 3 μέρες στην Αθήνα, να μιλήσω από κοντά με τα κορίτσια και να δω και ένα θέατρο που θέλω μου φαίνονται πολύ μεγάλο διάστημα. Εν τω μεταξύ οι ώρες δεν περνάνε και πολύ εύκολα εδώ αλλά αυτό δεν το λέω πλέον ως παράπονο κρίνοντας από το 24ωρο του Γ. που δεν τον φτάνει με τίποτα… Και ενώ οι συνθήκες είναι οι καλύτερες για να γράψω, που έχω κολλήσει στον Χαρταετό και δεν έχω προχωρήσει πέρα από ιδέες και προσχέδια, αυτή η έμπνευση δεν έρχεται με τίποτα. Να μην τα ρίχνω όλα στην έμπνευση όμως γιατί το γράψιμο είναι και δουλειά που απαιτεί πειθαρχεία και αποφασιστικότητα. Νομίζω πως περνάω μια φάση τεμπελιάς αλλά υποψιάζομαι ότι είναι κάτι που ο εαυτός μου το βγάζει αυθόρμητα, επειδή από όταν με θυμάμαι πάντα διάβαζα, δούλευα και γενικώς ποτέ δεν άφησα τον χρόνο να περάσει ανεκμετάλλευτος. Οπότε ίσως τώρα να χρειάζεται ένα kit kat. Αλλά μου λείπει αυτή η ευχαρίστηση που έπαιρνα κάθε φορά που μια ιστορία διαμορφωνόταν… Ελπίζω να περάσει αυτή η φάση και να επιστρέψω στον παλιό καλό εαυτό.
Κάτι που συνειδητοποίησα κυρίως στο χρόνο της Αγγλίας και στις εργασίες του μεταπτυχιακού είναι ότι είμαι και εγώ ένα από αυτά τα άτομα που λειτουργούν καλύτερα υπό πίεση. Όποτε δεν είχα πολλά πράγματα να κάνω, οι εργασίες πήγαιναν πίσω, μέχρι να βλέπω το deadline να πλησιάζει επικίνδυνα και έτσι άφηνα τις εξορμήσεις στο Southbank και τον river Thames για να γράψω:
‘Colonial and Gender Stereotypes Addressed under a Postcolonial and Feminist Scope with reference to Wide Sargasso Sea and Love Medicine’
(Μ’ άρεσε πολύ αυτή η εργασία γιατί είναι δύο τ-έ-λ-ε-ι-α βιβλία)
Το καλοκαίρι που είχα την πτυχιακή, ένα απρόσμενα ζεστό καλοκαίρι για τα δεδομένα της Αγγλίας, δούλευα full-time και όταν επέστρεφα στις 6, το τελευταίο που θα περίμενες θα ήταν να έχω όρεξη να γράψω πτυχιακή. Και η αλήθεια είναι ότι τις περισσότερες φορές δεν είχα. Αλλά σκεφτόμουν ότι αν δεν παλουκωνόμουν να γράψω τις 400 λέξεις που είχα βάλει όριο κάθε μέρα, θα κατέληγα να τρέχω μέχρι τελευταία στιγμή και αυτό ήταν το τελευταίο που ήθελα, μιας και είχα αποφασίσει τον τελευταίο μήνα να πάρω την τελευταία και πιο δυνατή δόση από το όνειρο Λονδίνο. Έτσι, με όρεξη ή χωρίς, γράφεις για τον Πάνο Καρνέζη και τον Albert Camus. (πάλι με έσωσε ότι τα βιβλία αυτά είναι κορυφαία και ειδικά ‘Η Πανούκλα’ του Καμύ κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι από αυτά τα βιβλία που σε αλλάζουν μετά την ανάγνωσή τους…ή τουλάχιστον αφήνουν ένα σημάδι μέσα σου)
Για να γεμίσουν οι μέρες μου τώρα, μιας και ο Άγγλος μαθητής μου δεν έχει επιστρέψει ακόμη, δήλωσα συμμετοχή σε κάποια σεμινάρια Η/Υ που είναι ουσιαστικά ένα πρόγραμμα επιμόρφωσης του Υπουργείου που στο τέλος του δίνεις και πιστοποίηση και έτσι παίρνεις και μόρια. Βέβαια είναι με κλήρωση αλλά μου είπαν ότι είναι πολύ πιθανόν να υπάρχουν θέσεις για όλους.

Κατά τα’ άλλα η προηγούμενη εβδομάδα είχε μια μίνι συνέλευση με τον σχολικό σύμβουλο, από την οποία δεν κερδίσαμε τίποτα εκτός από ένα κρύωμα, μιας και την μέρα εκείνη έκανε κατακλυσμό, ένα σινεμά την Κυριακή όπου ελλείψεως άλλης ταινίας που να μην είχε δει κανείς από τους παρευρισκόμενους, είδα το ‘Χαμένο Θησαυρό’ με τον Nickolas Cage, διάβασμα δύο βιβλίων ταυτόχρονα (‘Στην Ακτή’ και ‘Ο Όρμος των Πελεκάνων’-το τελευταίο μιλάει για δουλεία, αποικιοκρατία και είναι πολύ καλογραμμένο και ενδιαφέρον και καλό υλικό για εργασία τύπου PhD γιατί με έχει ξαναπιάσει το ενδιαφέρον) και τέλος είδα επιτέλους την ‘Λάμψη’ του Kumbrick σε DVD και κατάλαβα γιατί όλοι μιλάνε γι’ αυτό, ο ορισμός του θρίλερ αγωνίας και ο ιδανικός πρωταγωνιστής.

Playlist:

Εδώ μωρή θα λέγεσαι Μαρία- Ενδελέχεια (που μαζί με την ‘Αλίκη’ του Δρογώση είναι από τα ελάχιστα τραγούδια που λένε κάτι διαφορετικό από το τρίπτυχο αγάπες-λουλούδια-χωρισμός των υπολοίπων. Αξίζουν μπράβο που κάνουνε τραγούδι μια σύγχρονη κοινωνική κατάσταση)

Just like the movies- Matt Winkworth (τόσες αναμνήσεις από το Βrockley, τόσο ευαίσθητο κομμάτι από ένα ‘χειροποίητο άλμπουμ)

Ride with my best friend και In your room- Depeche Mode (κομματάρες)

Love will tear us apart again – Joy Division (Άραγε είναι σίγουρο ότι η αγάπη θα μας κάνει πάλι κομμάτια ;)

Μη της το πεις – Κώστας Τουρνάς (η απάντηση στο αν η αγάπη θα μας κάνει πάλι κομμάτια…)

Ο στίχος της ημέρας:
‘Πόσο θα αντέξουν ο Μάρκος και ο Τσιτσάνης, δεν έχουνε κάνει ούτε ένα βιντεοκλίπ’
(Πανούσης, αλλά η ‘ανακάλυψη’ της ατάκας και του τραγουδιού ανήκει στον Γ.)

Ατάκα της ημέρας:
‘It’s easier to leave than to be left behind (?)’ (Tο τραγούδι έχει τελεία, εγώ όμως βάζω ένα ερωτηματικό, γιατί δεν έχω αποφασίσει αν όντως ισχύει.

Παράλογο?

Όπως μάλλον μαρτυρά και ο τίτλος, αρχικά είχα σκοπό να ασχοληθώ με διάφορα κακώς κείμενα αλλά στην πορεία, μετά από δύο τηλεφωνήματα, άλλαξα γνώμη και κυρίως διάθεση. Και επίσης σκέφτομαι ότι οι προτεραιότητες της ζωής μας φαίνονται ακόμα και στις πιο μικρές εκφάνσεις της και το να αρχίζω με γκρίνια ένα post δεν είναι κάτι που γενικά με εκφράζει, εκτός αν κάτι πραγματικά εξοργιστικό έχει συμβεί.

Λόγω απόστασης, το τηλέφωνο είναι το κύριο μέσο μεταφοράς ευχάριστων ή δυσάρεστων ειδήσεων και παρότι είναι πολύ πιο άμεσο από ένα email ας πούμε, παρόλα αυτά βάζει κάποια όρια στην εκδήλωση των συναισθημάτων σου. Και ενώ όπως ξέρετε είμαι άτομο που του αρέσει να εκδηλώνει τη χαρά του με χοροπηδητά, αγκαλιές και πολλά πολλά χαμόγελα, όλα χάνονται στη μεταφορά. Η φίλη μου Χ. για παράδειγμα δεν μπορούσε να δει πόσο χάρηκα όταν με πήρε να μου πει ότι την κάλεσαν να δουλέψει σε ολοήμερο, βάζοντας έτσι τον πρώτο λίθο στο οικοδόμημα ‘διορισμός’. Η Χ. ήταν από τα άτομα που ήταν εντελώς άδικα έξω από το σύστημα. Είναι πολύ αφοσιωμένη στη δουλειά της, δούλεψε πολύ αποτελεσματικά σε φροντιστήρια γράφοντας χιλιόμετρα σε τάξη, διάβασε πάρα πολύ για τον ΑΣΕΠ και έγραψε πάρα πολύ καλά, μένοντας έξω για 2 μόρια. Είχε κάνει αιτήσεις για αναπληρώτρια και ωρομίσθια και είχε απογοητευτεί που για άλλη μια χρονιά θα έπρεπε να δουλεύει σε φροντιστήριο και να συνεχίζει να προετοιμάζεται για τον επόμενο ΑΣΕΠ. Οπότε, το ότι την κάλεσαν πέρα από όλα τα θετικά της προϋπηρεσίας και των έξτρα μορίων που συνεπάγεται, είναι και ένα είδος ηθικής δικαίωσης. Βέβαια, 3 μήνες μετά την επίσημη έναρξη της σχολικής χρονιάς, ήδη είχε δουλειά την οποία ευτυχώς θα μπορεί να συνδυάσει (με λίγο σκότωμα βέβαια) με τα νέα της καθήκοντα. Καλή αρχή λοιπόν Χ. και εύχομαι τα ίδια καλά νέα να ακούσουν και οι Μ. και Α. που όχι απλά τους αξίζει να είναι μέσα σε μια τάξη σχολείου αλλά και σε μια τάξη αξίζει να τις έχει καθηγήτριες.

Άλλο ένα τηλέφωνο που μου έφτιαξε το κέφι ήταν του Γ. και σιγά το νέο θα μου πείτε, άμα δεν σου φτιάχνει το κέφι το αγόρι σου ποιος θα στο φτιάχνει, αλλά χθες ήταν μία από αυτές τις περιπτώσεις που μιλάς για σχέδια και στόχους, για γενέθλια και παρουσιάσεις διπλωματικών που θες τον άλλο δίπλα σου, για πιθανές ημερομηνίες που θα κάνεις τη διαδρομή Ρόδο-Αθήνα-Ρόδο και όλα αυτά σε κάνουν πολύ, πάρα πολύ χαρούμενη.

Πίσω στα της ζωής στη Ρόδο, χθες είχαμε την γενική συνέλευση των δασκάλων, νηπιαγωγών και καθηγητών ειδικοτήτων της Α’Βάθμιας (c´est moi). Θα μπορούσα να πω ότι άνετα η Ελληνοφρένεια-η οποία παρεμπιπτόντως τα σπάει κάθε φορά- έβγαζε ένα επεισοδιάκι από αυτό το σκηνικό. Σε πολλά έμοιαζε με τις συνελεύσεις στο Πανεπιστήμιο όπου ξεκινούσαν με τα σοβαρά θέματα που ταλαιπωρούν τους ενδιαφερόμενους για να τα υποβαθμίσουν σε προβλήματα κομματικής φύσης και αλληλοκατηγορίες παρατάξεων. Και όσοι δεν κατηγόρησαν το αντίπαλο κόμμα από αυτό που υποστήριζαν, ανέβηκαν στο βήμα για να μας πουν το προσωπικό τους πρόβλημα. Για να γίνω πιο συγκεκριμένη: Πρόσφατα έγιναν οι κρίσεις των διευθυντών. Εκτός από την πέρα ως πέρα άστοχη χρονική στιγμή, υπήρχαν πολλά παράπονα κομματικών επιλογών, μιας και πολλά από τα μόρια των υποψηφίων βασίζονται σε συνέντευξη. Η διαπίστωση ότι ποτέ σ’ αυτή τη χώρα δεν θα λειτουργήσει κάτι αξιοκρατικά έρχεται να επιβεβαιωθεί πανηγυρικά. Πολλοί διευθυντές αλλάζουν, νέα κενά δημιουργούνται στα ήδη υπάρχοντα και το σχολείο γίνεται για δεύτερη φορά σε διάστημα 3 μηνών (μετά τις εκλογές) άνω κάτω. Από αυτό όμως μέχρι το να ανεβαίνεις στο βήμα και να λες στους υπόλοιπους δασκάλους τον καημό σου και την πίκρα σου που δεν θα είσαι πια διευθυντής και ‘θα πρέπει να ξαναμπείς σε τάξη τώρα στο τέλος της καριέρας σου’ η απόσταση είναι μεγάλη. Και μια προσωπική άποψη: Εμένα μου φαίνεται πολύ ωραίο να κλείσεις την καριέρα σου από εκεί που ξεκίνησες, μια σχολική τάξη, ασκώντας το λειτούργημα του δασκάλου. Αλλά δεν ξέρω, μπορεί τα πολλά χρόνια στη διευθυντική καρέκλα να σου αλλάζουν προοπτική.

Για να μην αφήσω και εμάς όμως απ’ έξω. Αυτή η συνέλευση έχει ένα βιβλίο όπου υπογράφεις ότι προσήλθες. Δεν έχω να πω τίποτα εναντίον αυτών που ήρθαν μόνο για την υπογραφή, το έχω κάνει και εγώ, και όπως αποδείχτηκε δεν έχασαν και τίποτα. Όμως, το να μην έχεις την υπομονή να περιμένεις ένα τέταρτο για να υπογράψεις και να τσακώνεσαι, να φωνάζεις , να σπρώχνεις και να μην δείχνεις τον ελάχιστο σεβασμό στον ομιλητή που βρίσκεται επάνω, είναι το λιγότερο απολίτιστο. Και μετά θυμώνουμε με τους μαθητές μας…

Πολλά με έχουν προβληματίσει απ’ όταν ξεκίνησα να δουλεύω με παιδιά, τόσο στα ιδιαίτερα και στο φροντιστήριο όσο και φέτος στο Δημοτικό, κυρίως σε θέματα συμπεριφοράς. Πολλά μου φαίνονται παράξενα και φυσικά πολύ διαφορετικά απ’ όταν ήμουν εγώ μαθήτρια. Όμως σε πολλά φταίνε οι γονείς, η οποία μερικές φορές μοιάζουν να είναι άλλη φυλή. Τα σκηνικά που ακούω είναι ιστορίες καθημερινής τρέλας. Γονιός που τηλεφωνεί σε δασκάλα 12 η ώρα τη νύχτα να της παραπονεθεί για τα ρούχα που τα παιδιά έπρεπε να φορέσουν στη σχολική γιορτή την επόμενη μέρα. Γονιός που παραπονιέται ότι ο δάσκαλος βάζει πολλές εργασίες για το σπίτι ενώ άλλος στον ίδιο δάσκαλο ότι βάζει πολύ λίγα. Γονείς που κάνουν καυγά γιατί η δασκάλα έβαλε 9 στον έλεγχο και το παιδί της δεν θα είναι σημαιοφόρος του χρόνου. Άλλος που φωνάζει γιατί η κόρη της είναι παραστάτρια στη πίσω γραμμή της σημαίας. Γονείς που είναι έτοιμοι να καταγγείλουν (!!!) το δάσκαλο επειδή μάλωσε –πάντα άδικα- το καμάρι του. Και έτσι τα παιδιά γίνονται κακομαθημένα, βαθμοθήρες και με την αντίληψη ότι έχουν πάντα δίκιο. Και μετά οι γονείς αναρωτιούνται τι δεν πήγε καλά στη ζωή του παιδιού τους.

Δεν λέω ότι εμείς οι δάσκαλοι είμαστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Αλλά πραγματικά ελάχιστοι είναι αυτοί που ηθελημένα θα βλάψουν κάποιο παιδί. Δεν έχουν βεντέτες με τα παιδιά, έλεος, ούτε έχουν όρεξη να κάνουν τη ζωή κανενός δύσκολη. Εγώ πραγματικά πολλές φορές αναρωτιέμαι αν κάνω τη δουλειά μου καλά και όποια μέρα δεν πάει καλά και έχω φωνάξει, θα το πάρω επάνω μου και θα προσπαθήσω την επόμενη φορά να έχω περισσότερη υπομονή και περισσότερες ιδέες. Γιατί δεν έχει νόημα να διδάξεις Αγγλικά, Μαθηματικά ή Ιστορία στα παιδιά αν δεν τους περάσεις ταυτόχρονα μια στάση ζωής ή ένα πρότυπο συμπεριφοράς που θα τα εξοπλίσει για ένα δύσκολο μέλλον.

Eleanor Rigby – The Beatles

Your Ghost – Kristin Hersh

Lonely Day – System of Dawn

The Light Will Stay On– The Walkabouts, τραγούδι που το άκουγα τον πρώτο καιρό στην Αγγλία και πάντα μου φέρνει μια γλυκιά μελαγχολία.

Κινηματογραφική ατάκα της ημέρας: Sometimes the greatest journey is the distance between two people (The Painted Veil) – Το καλύτερο ρομαντικό δράμα μετά το The Notebook με τον πάντα τέλειο Edward Norton.

Στίχος της ημέρας: The show must go on, inside my heart is breaking, my make up maybe flaking, but my smile still stays on (The Queen)