Υποψιάζομαι ότι είναι η τελευταία φορά που γράφω στο πιστό hp laptop που με άντεξε για 8 χρόνια και σε 5 σπίτια, σε άπειρες μετακομίσεις, με 2 format και 1 αλλαγή σκληρού δίσκου. Ο καιρός το προσπέρασε. Η μνήμη του εξασθένισε, η μπαταρία εξαντλήθηκε, η υποδοχή ρεύματος χάλασε, μου φωνάζει ‘γιατί με ταλαιπωρείς, άλλαξέ με’ κάθε φορά που ο ανεμιστήρας του κάνει σαν υδροηλεκτρικό εργοστάσιο. Και ήρθε λοιπόν η ώρα της αλλαγής, τώρα που για αυτή τη χρονιά τουλάχιστον η ιδιοκτήτριά του σταθεροποιήθηκε.
Ήταν μια δύσκολη αρχή η φετινή. Ήρθε σαν συνέχεια ενός αρνητικού κλίματος στο χώρο εργασίας γενικά. Στην Παιδεία αλλά και στη χώρα. Περικοπές, αβεβαιότητα, 30άρια τμήματα, αλλαγές στο πρόγραμμα χωρίς ουσιαστικό σχεδιασμό κ.ο.κ. Μέσα Ιουνίου μαθαίνω ότι πήρα οργανική στη Γυμνού, ένα χωριό πάνω από την Αμάρυνθο, μισή ώρα από Χαλκίδα. Έκανα αίτηση για απόσπαση για να μείνω Χαλκίδα και στην καλύτερη περίπτωση στο σχολείο μου. Ήξερα ότι θα βγουν τέλη Αυγούστου. Αυτό που δεν ήξερα ήταν ότι για να βγάλουν τις αποσπάσεις θα μας έβγαζαν πρώτα την ψυχή. Από 25 Αυγούστου που περίμενα, έμαθα τα μαντάτα στις 3 Σεπτέμβρη. Και τι μαντάτα. Μου έδωσαν μια άκυρη απόσπαση στο σχολείο της Ερέτριας στο οποίο έτσι κι αλλιώς θα συμπλήρωνα 12 ολόκληρες ώρες μιας και στη Γυμνού κάνω 15 ώρες. Άντε, τρέχα να κάνεις ανάκληση απόσπασης, να ψάξεις για σπίτι σε 3 πιθανές περιοχές (special thanks σε Α., φίλο του Γ. για το τρέξιμο, τις γνωριμίες και την καλή διάθεση, και σε Μ2 για το scouting σε Αμάρυνθο.) Τελικά the winner είναι η Γυμνού, με ένα στούντιο (1/3 του πρώην σπιτιού αλλά με υπέροχα έπιπλα και θέα και ντεκόρ) αρκετά οικονομικό –μπαίνουμε σε δύσκολες εποχές. Η απόσταση Κορυδαλλός-Γυμνού είναι 1.30 ώρα σε νορμάλ/καλή κίνηση και αναμένουμε Παρασκευή που θα ξεκινήσω μαζί με τις ορδές των βαρβάρων να δούμε πόσο παραπάνω θα κάνω. Τα σχολεία είναι μικρά, σαφώς λιγότερα παιδιά και αρκετά καλοί συνάδελφοι, η Ερέτρια κατεβάζει τον μέσο όρο ηλικίας αλλά η Γυμνού έχει πιο cool διευθυντή.
Πριν τακτοποιηθώ, τότε που στο μυαλό μου όλα ήταν κουβάρι και έμοιαζαν βουνό, είχα και μία κρίση απαισιοδοξίας. Αυτό που με απασχολούσε ήταν κάτι που νομίζω φαίνεται’ καλύτερα στα Αγγλικά. Για μένα το move on (προχωράω) είναι συνώνυμο με το move closer (πλησιάζω), όπου closer είναι πιο κοντά στο κέντρο μου, την Αθήνα. Έτσι λοιπόν, αυτή η έστω μικρή υπαναχώρηση στο χωριό μου φαινόταν ένα μεγάλο βήμα προς τα πίσω. Έλεγα, το έκανα το αγροτικό μου, πάλι; Παρολαυτά ισχύει το κάθε εμπόδιο για καλό και ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο και στο κάτω κάτω ακόμα κι αν δεν υπάρχει κανένα συμπαντικό σχέδιο, στο χέρι μας είναι να εκμεταλλευτούμε αυτό που μας συμβαίνει και να το κάνουμε να σημαίνει κάτι για εμάς. Και ναι, μπορεί να με κούρασαν κάπως οι μετακινήσεις και πέρυσι που ήμουν στο ίδιο σχολείο και σπίτι να ήμουν πιο τακτοποιημένη, αλλά τελικά υπάρχει ακόμα χώρος μέσα μου για νέα πράγματα. Άλλωστε υπάρχουν πάντα σταθερά πράγματα όπως ότι θα εκφωνήσω τον λόγο της 28ης Οκτωβρίου μπροστά στο χωριό (θυμίζει Αφάντου, I know)
Και πριν κλείσω, επειδή μου έλειψε να γράφω για ταινίες, βιβλία και θέατρα και έχω πάρα πολύ καιρό να το κάνω στο blog, ένα μικρό αφιέρωμα στην προηγούμενη πολιτιστική χρονιά, γράφοντας παρέα με τον πρώτο γαλλικό φουντούκι για το σχολικό έτος ’10-’11.
Είδα:
The Lovely Bones του Mr. Lord of the Rings. Μεταφορά βιβλίου με catchy θέμα όπου όμως μετατράπηκε σε ταξίδι στη χώρα των Θαυμάτων και διασώθηκε από τον κορυφαίο creepy Στάνλευ Τούτσι και την Σαρουάζ-κόλλησα στο επώνυμο, η μικρή της Εξιλέωσης.
Shutter Island του Scorsese, πολύ ωραίο σενάριο και υποβλητική ατμόσφαιρα αλλά δεν το λες και αριστούργημα.
Inception του Nolan. Μια ταινία που την ευχαριστήθηκα πάρα πολύ, δεν με κούρασαν τα εφέ, πιστεύω ότι ήταν εκεί που η ταινία τα χρειαζόταν και δεν ήταν και τόσο δύσκολο να την καταλάβεις αλλά οκ, ας σταματήσουν οι συγκρίσεις με τον Κιούμπρικ γιατί η ταινία δεν είχε τα νοήματα που κουβαλάνε οι ταινίες του master.
An Education Αυτές οι ταινίες είναι η αγαπημένη μου κατηγορία. Μικρές ιστορίες ενηλικίωσης, γερές ερμηνείες, γλυκόπικρο αλλά ρεαλιστικό φινάλε και ναι, είναι Britain’s got talent!
Up in the air Stylish αλλά με καρδιά. Και ο George εδώ με κάνει να τον δω αλλιώς, πέρα από γοητευτικό Mr. Perfect, ως άνθρωπο που μπορεί να σπάσει.
Το κορίτσι με τα Τατουάζ Απλώς όταν έχεις αφιερώσει αμέτρητες ‘εργατοώρες’ να διαβάσεις την τριλογία θα δεις και τις ταινίες, τέρμα. Και οι φιλμικοί Lisbet και Mikael μου άρεσαν εξίσου με τους χάρτινους.
Κυνόδοντας Το ελληνικό καμάρι των φεστιβάλ και των Καννών είναι μια ταινία που οι περισσότεροι δεν θα έβλεπαν ποτέ ούτε θα σκέφτονταν ότι θα γυριζόταν. Κλινικό, ψυχρό αλλά γοητευτικό, με Στέργιογλου να δίνει ρέστα
Στρέλλα Λατρεμένο και instant classic. Ξέρετε όλοι την γνώμη μου, μην τα ξαναλέω
Wonna-see
Αυτές οι ταινίες βγαίνουν μες στο χειμώνα στις αίθουσες (οι ελληνικές) και οι ξένες θα μπουν στο DVD player αφού δεν τις είδα πέρσι.
Μαχαιροβγάλτης του Οικονομίδη (Μετά το Σπιρτόκουτο και την Ψυχή στο στόμα, είμαι αφοσιωμένη φαν)
Χώρα Προέλευσης του Τζουμέρκα που έχει φοβερό καστ, ωραίο θέμα (οικογένεια-πατρίδα) και το τρέιλερ με έπεισε
Την καινούργια του Γιάνναρη, γιατί είναι Γιάνναρης και έχει να κάνει με μετανάστες εν πλω.
Forget me not του Φάγκρα, γιατί είναι γυρισμένη σε ένα σωρό μέρη (μέχρι και την Αλάσκα) και παίζει ο Στάνκογλου (θα αρκούσε απλώς που παίζει ο λατρεμένος)
Soul kitchen Αγαπάμε Φατίχ Ακίν και όλοι λένε ότι είναι feel good
500 days of summer είναι indie με ψυχή
Triage είχα διαβάσει όταν ήμουν Λύκειο το βιβλίο και με είχε συγκλονίσει. Το ότι τον αγαπημένο ήρωα παίζει ο Κόλιν Φάρελ βέβαια δεν με συγκλονίζει εξίσου
Up Για τον παππού σωσία του Χατζηφωτίου. Σοβαρά τώρα, είναι κορυφαίο ενήλικο καρτούν. Αλλά κάποιος Αμερικάνος πρέπει να είδε τον Ζάχο σε τίποτα διακοπές του στην Ελλάδα, τον άκουσε να μιλάει και τσουπ, νάτο το πρώτο σκίτσο.
Πάμε Θέατρο
Το κτήνος στο φεγγάρι
Η μέθοδος Gronholm
Και τα δύο πέντε αστέρια. Χωρίς καμία συζήτηση. Ερμηνείες, κείμενο, σκηνοθεσία για διδασκαλία.
Για την τιμή Κι όμως, ένας ερασιτεχνικός θίασος όταν δουλεύει με μεράκι και έχει ταλέντα, είναι ισάξιος με επαγγελματίες
Φιλαναγνωσία
Το κορίτσι με τα τατουάζ τριλογία που δεν αφήνεις από τα χέρια σου. Πολλά σχολικά πρωινά με μαύρους κύκλους οφείλονται στον Larsson
Στην ακτή Ιαν Μακ Γιούαν. Ένα ζευγάρι που θα μπορούσε να είναι τόσο ευτυχισμένο, το πρώτο τους βράδυ και μια καταστροφή εκ των έσω. Συγκινητικό, λεπτοδουλεμένο, ταυτίζεσαι και συμπάσχεις
Ο Μαύρος Πύργος Η P. D James είναι η νέα Agatha Christie και ο επιθεωρητής Άνταμ Νταγκλίς ο αγαπημένος μου επιθεωρητής. Αν αγαπάς τα αστυνομικά, όποιο δικό της και να πάρεις, δεν θα απογοητευτείς.
Δάσκαλος και μαθητής Antonio Scuratti. Τα μαθήματα Παιδαγωγικής έρχονται από Ιταλία και μιλάνε για ένα μακελειό και έναν καθηγητή επιζόντα που προσπαθεί να κατανοήσει αιτίες και αποτελέσματα.
Υπερσυντέλικος Χωμενίδης στα ελληνικά μυθιστορήματα κλασσική αξία, ευκολοδιάβαστος αλλά όχι χωρίς κρίση και νόημα.
Μύρτος η πρώτη μου επαφή με τον Παύλο Μάτεσι και η μεγαλύτερη έκπληξη του καλοκαιριού. Μαγικός ρεαλισμός και εξαίσιο πορτραίτο της ανθρώπινης αμαρτίας και ματαιότητας και της τιμωρίας της.
Καλή αρχή και για φέτος!
Τρίτη 14 Σεπτεμβρίου 2010
Τετάρτη 21 Απριλίου 2010
Με πιάνει κρίση..
Pain is only a mind game
Το βλέπω γραμμένο μπροστά μου κάθε Τετάρτη, 5-6, στη μπλούζα του Τάσου, Δάσκαλου του tae bo. Είναι αλήθεια ο πόνος μόνο ένα παιχνίδι του μυαλού? Και τότε πως εξηγούνται τα σωματικά του συμπτώματα?
Τέλος πάντων, δεν το είχα σκοπό να πιάσω την φιλοσοφία, απλώς έτυχε γιατί μόλις γύρισα από το γυμναστήριο και το σκεφτόμουν. Έχουν μαζευτεί ένα σωρό πληροφορίες που θα μπορούσα να γράψω σε αυτό το blog αλλά πλέον οι πιο πολλές από αυτές είναι outdated , όπως έλεγαν και στο χωριό μου τη Δομβραίνα. Παλιατζούρες δηλαδή (για εσάς που στα χωριά σας τα Αγγλικά δεν ήταν η μητρική γλώσσα). Γιατί τις άφησες, θα μου πει κάποιος, να παλιώσουν? Γιατί έχεις τόσο καιρό να γράψεις σε αυτό το μικρό, ταπεινό μπλογκάκι που σου κράτησε παρέα τρία χρόνια και που ειδικά τον πρώτο καιρό της απόστασης από αυτούς που αγαπάς σε έφερνε κοντά τους? Ε, τα’ χουμε πει τα βασικά, τώρα με βλέπετε κάθε μέρα, άντε και τα τηλέφωνα, άντε και το chat στο Facebook , ότι καλό ή κακό συμβαίνει έχει κυκλοφορήσει πριν καθίσω να το αποτυπώσω σε κάποιο post. Και επίσης ο υπολογιστής μου δεν βοηθούσε. Πιο αργός και απ’ το θάνατο (αγαπημένη φράση Γ.), με πρόβλημα στην τροφοδοσία του ρεύματος και με μπαταρία που πέθαινε στο μισάωρο, έκανε και τις πιο απλές εργασίες να φαίνονται κουραστικές και περίπλοκες. Και ειλικρινά, όταν στη δουλειά σου εξαντλείς την υπομονή σου, δεν χαραμίζεις ούτε ελάχιστη σε ένα εργαλείο που κανονικά είναι εκεί για να σου κάνει τη ζωή εύκολη. Τώρα όμως η δεύτερη παράμετρος δεν υφίσταται καθώς γράφω πλέον στο ολοκαίνουργιο, shiny Lenovo netbook που αγόρασα προ περικοπής μισθού και επιδομάτων κτλ. Εν τω μεταξύ κάθε μέρα ακούμε και κάτι καινούργιο σχετικά με τα χρήματά μας λόγω κρίσης. Ας πούμε, έλεγα περιχαρής σε μία συνάδελφο ότι μου βγήκε επιστροφή φόρου από την δήλωσή μου και εκείνη μου είπε ότι υπάρχει περίπτωση να μην πάρουμε τις επιστροφές μέχρι το 2013!!!! ΟΚ, δηλαδή να μας τα χρωστάει το κράτος!! Αυτά που του έχουμε προπληρώσει… Σούπερ! Γιατί εγώ μέχρι στιγμής βλέπω μια στάση εκ μέρους του κράτους, ότι εμείς του χρωστάμε… Όταν ήρθε το χαρτί για τη μισθοδοσία του Μαΐου είδαμε ότι μας είχαν κρατήσει την πρώτη δόση από τα αναδρομικά της περικοπής του 18% των επιδομάτων. Και πως ήταν γραμμένο παρακαλώ? Όχι ‘κρατήσεις’, όχι ‘υπέρ πατρίδος’, ούτε καν ‘εισφορά’. Χρέη προς το Δημόσιο. Μάλιστα, ΧΡΕΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ. Τους χρωστάμε κατάλαβες, εδώ ταιριάζει ‘εκεί που μας χρωστούσαμε μας πήραν και το βόδι’. Θα μου πεις, δε σε πειράζει που στα πήρανε, και μάλιστα αναδρομικά, κολλάς στον τίτλο? Ναι, κολλάω , γιατί από εκεί φαίνεται η όλη νοοτροπία του κράτους και με διαολίζει να το κάνουν να φαίνεται λες και είμαστε φοροφυγάδες ή δεν ξέρω κι εγώ τι υποκατηγορία πολιτών.
Με αυτά και με κείνα η απαισιοδοξία έχει χτυπήσει κόκκινο. Όταν νιώθεις ότι δεν θα έχεις λεφτά να κινηθείς, ότι δε ξέρεις τι θα σου ξημερώσει αύριο, όταν αρχίζεις και βλέπεις ότι πρέπει να αποταμιεύεις γιατί τίποτα σε αυτή τη χώρα δεν σου εγγυάται ότι αν αρρωστήσεις για παράδειγμα δε θα πάθεις κάτι χειρότερο με την παρούσα ασφάλεια που σου παρέχει το κράτος, τότε δε μπορεί παρά να νιώθεις ανασφάλεια και αβεβαιότητα. Πέρασα μια τέτοια φάση εκεί κοντά στην ανακοίνωση των μέτρων, με τα 20ευρα για βενζίνη να φεύγουν αέρα, με τα αποτελέσματα του ΙΚΥ που ήταν ένα χαστούκι και με έναν ανησυχητικό πυρετό τη μαμάς που μας τρόμαξε ότι το μικρόβιο εμφανίστηκε ξανά. Ευτυχώς, οι εξετάσεις της βγήκαν καλές και ηρεμήσαμε από εκεί, μετά λες ότι όλοι στο ίδιο καζάνι οικονομικά βράζουμε, σκέφτεσαι ότι άλλη μια χρονιά ίσως δεν είναι και τόσο τραγικό και περνάς χρόνο με την αγάπη σου και αυτό αρκεί, γιατί τίποτα δε συγκρίνεται με την ασφάλεια που νιώθεις όταν έχεις κάποιον να σ’ αγαπάει και να σε νοιάζεται.
Στο σχολείο περάσαμε μια κρίση με τον ‘τρελό-Γ.’ ο οποίος μας πίεζε να υπογράψουμε ένα χαρτί-δήλωση ότι είναι απόλυτα φυσιολογικός, τα παιδιά και οι γονείς τον αγαπάνε, όλοι εμείς συγκλονιστήκαμε από την περιπέτεια του στο Δρομοκαίτειο και δεν πιστεύαμε ότι μπορεί να του συμβεί αυτό, ότι είναι λαμπρός επιστήμων, με ζηλευτή κατάρτιση και τρομερή αίσθηση του χιούμορ. Το υπογράψανε οι μισοί περίπου, εγώ όχι, πρώτον γιατί δεν έχω καμία όρεξη να με καλέσουνε μάρτυρα στα δικαστήρια για τον Γ. και κυρίως γιατί πιστεύω ότι κάτι δεν πάει καλά με τον άνθρωπο οπότε δεν βάζω την υπογραφή μου να ξαναμπεί σε τάξη και να ακούσουμε για τίποτα τρελό μετά από κάνα δίχρονο.
Να πω ότι το διάστημα που περιέγραψα παραπάνω με τη ν πίεση από το σχολείο, το κράτος και το σπίτι, ήρθε στη Χαλκίδα η Ρ. αδελφή του Γ. και πραγματικά περάσαμε σούπερ! Είναι πολύ ωραίο να γυρίζεις από τη δουλειά και να βρίσκεις κάποιον σπίτι, πόσο μάλλον όταν περνάτε τόσο καλά, γελάτε (πέτρα οι κοιλιακοί) και κάνετε βόλτες! Πήγαμε για ποτάκι στην παραλία και για καφέ στο Κάστρο και γυρίσαμε μαζί Αθήνα.
Το σαββατοκύριακο της γιορτής μου το πέρασα υπέροχα! Ήρθα incognito και έκανα ακριβώς ότι ήθελα. Χαλαρό ποτάκι και τάβλι (ανεπίδεκτη μαθήσεως αλλά με πολύ γέλιο όταν τσαντίζω τον δάσκαλο Γ. με την έλλειψη τακτικής μου) την Παρασκευή το βράδυ, χαλαρό ξύπνημα το Σάββατο, έρευνα αγοράς με Γ. Για netbook,καφές και βόλτα στο κέντρο με Κ. φαγητό στο λατρεμένο Barbq, μέσα Σάββατο βράδυ με Γ. Κυριακάτικο ξύπνημα, πρωινό, εφημερίδες, σπιτικό φαί στο σπίτι Γ. και γλυκό με βόλτα στο Θησείο με τις 4fab (με την προσθήκη της Ρ. ως 5ης). Εκεί λοιπόν, στο Chocolat στο Θησείο που έχει τα καλύτερα γλυκά ever (thumbs up για lemon pie και tiramisu) καθίσαμε σ’ ένα τραπέζι όπου δίπλα μας κάθονταν μια παρέα με αντίστοιχα 5 κυρίες γύρω στα 45-50, όπου βλέποντας τα δώρα από τα κορίτσια μας πιάσανε κουβέντα (‘ποια γιορτάζει, χρόνια πολλά, τι ωραίες φίλες που είστε κτλ.) και ήταν όπως είπε η Μ2 ένα flash forward στο μέλλον μας. Είναι όμως πολύ ωραίο να είμαστε μεγάλες και να βρισκόμαστε για καφέ και να είμαστε οι φίλες που είμαστε τώρα (κορίτσια, I love you!) Είχαμε περάσει σούπερ ως παρέα με τα αγόρια μας στην Oriental βραδιά στην ‘Αύρα Βυρηττού’ αλλά και στο σπίτι του Α.
Για τα γενέθλια του ο Γ. μας έβγαλε στο ‘Ελλάδος Εικόνες’ που από ρεμπετάδικο με ωραίο φαγητό και ζωντανή μουσική μετατράπηκε σε κάτι σαν μπουζούκια με γαρύφαλλα αλλά το ευχαριστηθήκαμε με χορό και κέφι! Όπως νομίζω είχαμε περάσει τέλεια παρά το ότι είμαστε μόνο οι δυο μας στην τελευταία παράσταση του Σταυρού του Νότου με Μανώλη, Πορτοκάλογλου και Ζιώγαλα. Αξιοσημείωτη βραδιά ήταν το φαγητό με την ξαδέλφη Τζο στο βραζιλιάνικο bistro ‘Κίτρινος Σκίουρος’ με τις τέλειες καιπιρίνιες κι το εγγυημένο fun με το supergirl Τζο! Αναμένουμε τώρα ένα θέατρο με τον Γ. και την Κ. την ‘Μέθοδο Gronholm’ στο θέατρο Τέχνης που το έχω κλείσει από τον Απρίλιο για τις 15 Μαΐου(!!!)
Μια που ο χρόνος μου πλέον είναι αρκετός, εκτός από το gym και το ιδιαίτερο, προχωράμε ακάθεκτοι για το ταινιάκι με το ένα τμήμα της Ε και εγώ διαβάζω πολλά βιβλία. Αφού ξεκοκάλισα την τριλογία Millennium και είδα και τις 2 πρώτες ταινίες, τώρα διαβάζω τον ‘Δήμιο του Έρωτα ‘ του Yalom που μου φαίνεται θα είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από το Όταν έκλαψε ο Νίτσε. Και βλέπω Lost και ΔΕΝ θέλω να τελειώσει (Team Jack)!!
Το βλέπω γραμμένο μπροστά μου κάθε Τετάρτη, 5-6, στη μπλούζα του Τάσου, Δάσκαλου του tae bo. Είναι αλήθεια ο πόνος μόνο ένα παιχνίδι του μυαλού? Και τότε πως εξηγούνται τα σωματικά του συμπτώματα?
Τέλος πάντων, δεν το είχα σκοπό να πιάσω την φιλοσοφία, απλώς έτυχε γιατί μόλις γύρισα από το γυμναστήριο και το σκεφτόμουν. Έχουν μαζευτεί ένα σωρό πληροφορίες που θα μπορούσα να γράψω σε αυτό το blog αλλά πλέον οι πιο πολλές από αυτές είναι outdated , όπως έλεγαν και στο χωριό μου τη Δομβραίνα. Παλιατζούρες δηλαδή (για εσάς που στα χωριά σας τα Αγγλικά δεν ήταν η μητρική γλώσσα). Γιατί τις άφησες, θα μου πει κάποιος, να παλιώσουν? Γιατί έχεις τόσο καιρό να γράψεις σε αυτό το μικρό, ταπεινό μπλογκάκι που σου κράτησε παρέα τρία χρόνια και που ειδικά τον πρώτο καιρό της απόστασης από αυτούς που αγαπάς σε έφερνε κοντά τους? Ε, τα’ χουμε πει τα βασικά, τώρα με βλέπετε κάθε μέρα, άντε και τα τηλέφωνα, άντε και το chat στο Facebook , ότι καλό ή κακό συμβαίνει έχει κυκλοφορήσει πριν καθίσω να το αποτυπώσω σε κάποιο post. Και επίσης ο υπολογιστής μου δεν βοηθούσε. Πιο αργός και απ’ το θάνατο (αγαπημένη φράση Γ.), με πρόβλημα στην τροφοδοσία του ρεύματος και με μπαταρία που πέθαινε στο μισάωρο, έκανε και τις πιο απλές εργασίες να φαίνονται κουραστικές και περίπλοκες. Και ειλικρινά, όταν στη δουλειά σου εξαντλείς την υπομονή σου, δεν χαραμίζεις ούτε ελάχιστη σε ένα εργαλείο που κανονικά είναι εκεί για να σου κάνει τη ζωή εύκολη. Τώρα όμως η δεύτερη παράμετρος δεν υφίσταται καθώς γράφω πλέον στο ολοκαίνουργιο, shiny Lenovo netbook που αγόρασα προ περικοπής μισθού και επιδομάτων κτλ. Εν τω μεταξύ κάθε μέρα ακούμε και κάτι καινούργιο σχετικά με τα χρήματά μας λόγω κρίσης. Ας πούμε, έλεγα περιχαρής σε μία συνάδελφο ότι μου βγήκε επιστροφή φόρου από την δήλωσή μου και εκείνη μου είπε ότι υπάρχει περίπτωση να μην πάρουμε τις επιστροφές μέχρι το 2013!!!! ΟΚ, δηλαδή να μας τα χρωστάει το κράτος!! Αυτά που του έχουμε προπληρώσει… Σούπερ! Γιατί εγώ μέχρι στιγμής βλέπω μια στάση εκ μέρους του κράτους, ότι εμείς του χρωστάμε… Όταν ήρθε το χαρτί για τη μισθοδοσία του Μαΐου είδαμε ότι μας είχαν κρατήσει την πρώτη δόση από τα αναδρομικά της περικοπής του 18% των επιδομάτων. Και πως ήταν γραμμένο παρακαλώ? Όχι ‘κρατήσεις’, όχι ‘υπέρ πατρίδος’, ούτε καν ‘εισφορά’. Χρέη προς το Δημόσιο. Μάλιστα, ΧΡΕΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ. Τους χρωστάμε κατάλαβες, εδώ ταιριάζει ‘εκεί που μας χρωστούσαμε μας πήραν και το βόδι’. Θα μου πεις, δε σε πειράζει που στα πήρανε, και μάλιστα αναδρομικά, κολλάς στον τίτλο? Ναι, κολλάω , γιατί από εκεί φαίνεται η όλη νοοτροπία του κράτους και με διαολίζει να το κάνουν να φαίνεται λες και είμαστε φοροφυγάδες ή δεν ξέρω κι εγώ τι υποκατηγορία πολιτών.
Με αυτά και με κείνα η απαισιοδοξία έχει χτυπήσει κόκκινο. Όταν νιώθεις ότι δεν θα έχεις λεφτά να κινηθείς, ότι δε ξέρεις τι θα σου ξημερώσει αύριο, όταν αρχίζεις και βλέπεις ότι πρέπει να αποταμιεύεις γιατί τίποτα σε αυτή τη χώρα δεν σου εγγυάται ότι αν αρρωστήσεις για παράδειγμα δε θα πάθεις κάτι χειρότερο με την παρούσα ασφάλεια που σου παρέχει το κράτος, τότε δε μπορεί παρά να νιώθεις ανασφάλεια και αβεβαιότητα. Πέρασα μια τέτοια φάση εκεί κοντά στην ανακοίνωση των μέτρων, με τα 20ευρα για βενζίνη να φεύγουν αέρα, με τα αποτελέσματα του ΙΚΥ που ήταν ένα χαστούκι και με έναν ανησυχητικό πυρετό τη μαμάς που μας τρόμαξε ότι το μικρόβιο εμφανίστηκε ξανά. Ευτυχώς, οι εξετάσεις της βγήκαν καλές και ηρεμήσαμε από εκεί, μετά λες ότι όλοι στο ίδιο καζάνι οικονομικά βράζουμε, σκέφτεσαι ότι άλλη μια χρονιά ίσως δεν είναι και τόσο τραγικό και περνάς χρόνο με την αγάπη σου και αυτό αρκεί, γιατί τίποτα δε συγκρίνεται με την ασφάλεια που νιώθεις όταν έχεις κάποιον να σ’ αγαπάει και να σε νοιάζεται.
Στο σχολείο περάσαμε μια κρίση με τον ‘τρελό-Γ.’ ο οποίος μας πίεζε να υπογράψουμε ένα χαρτί-δήλωση ότι είναι απόλυτα φυσιολογικός, τα παιδιά και οι γονείς τον αγαπάνε, όλοι εμείς συγκλονιστήκαμε από την περιπέτεια του στο Δρομοκαίτειο και δεν πιστεύαμε ότι μπορεί να του συμβεί αυτό, ότι είναι λαμπρός επιστήμων, με ζηλευτή κατάρτιση και τρομερή αίσθηση του χιούμορ. Το υπογράψανε οι μισοί περίπου, εγώ όχι, πρώτον γιατί δεν έχω καμία όρεξη να με καλέσουνε μάρτυρα στα δικαστήρια για τον Γ. και κυρίως γιατί πιστεύω ότι κάτι δεν πάει καλά με τον άνθρωπο οπότε δεν βάζω την υπογραφή μου να ξαναμπεί σε τάξη και να ακούσουμε για τίποτα τρελό μετά από κάνα δίχρονο.
Να πω ότι το διάστημα που περιέγραψα παραπάνω με τη ν πίεση από το σχολείο, το κράτος και το σπίτι, ήρθε στη Χαλκίδα η Ρ. αδελφή του Γ. και πραγματικά περάσαμε σούπερ! Είναι πολύ ωραίο να γυρίζεις από τη δουλειά και να βρίσκεις κάποιον σπίτι, πόσο μάλλον όταν περνάτε τόσο καλά, γελάτε (πέτρα οι κοιλιακοί) και κάνετε βόλτες! Πήγαμε για ποτάκι στην παραλία και για καφέ στο Κάστρο και γυρίσαμε μαζί Αθήνα.
Το σαββατοκύριακο της γιορτής μου το πέρασα υπέροχα! Ήρθα incognito και έκανα ακριβώς ότι ήθελα. Χαλαρό ποτάκι και τάβλι (ανεπίδεκτη μαθήσεως αλλά με πολύ γέλιο όταν τσαντίζω τον δάσκαλο Γ. με την έλλειψη τακτικής μου) την Παρασκευή το βράδυ, χαλαρό ξύπνημα το Σάββατο, έρευνα αγοράς με Γ. Για netbook,καφές και βόλτα στο κέντρο με Κ. φαγητό στο λατρεμένο Barbq, μέσα Σάββατο βράδυ με Γ. Κυριακάτικο ξύπνημα, πρωινό, εφημερίδες, σπιτικό φαί στο σπίτι Γ. και γλυκό με βόλτα στο Θησείο με τις 4fab (με την προσθήκη της Ρ. ως 5ης). Εκεί λοιπόν, στο Chocolat στο Θησείο που έχει τα καλύτερα γλυκά ever (thumbs up για lemon pie και tiramisu) καθίσαμε σ’ ένα τραπέζι όπου δίπλα μας κάθονταν μια παρέα με αντίστοιχα 5 κυρίες γύρω στα 45-50, όπου βλέποντας τα δώρα από τα κορίτσια μας πιάσανε κουβέντα (‘ποια γιορτάζει, χρόνια πολλά, τι ωραίες φίλες που είστε κτλ.) και ήταν όπως είπε η Μ2 ένα flash forward στο μέλλον μας. Είναι όμως πολύ ωραίο να είμαστε μεγάλες και να βρισκόμαστε για καφέ και να είμαστε οι φίλες που είμαστε τώρα (κορίτσια, I love you!) Είχαμε περάσει σούπερ ως παρέα με τα αγόρια μας στην Oriental βραδιά στην ‘Αύρα Βυρηττού’ αλλά και στο σπίτι του Α.
Για τα γενέθλια του ο Γ. μας έβγαλε στο ‘Ελλάδος Εικόνες’ που από ρεμπετάδικο με ωραίο φαγητό και ζωντανή μουσική μετατράπηκε σε κάτι σαν μπουζούκια με γαρύφαλλα αλλά το ευχαριστηθήκαμε με χορό και κέφι! Όπως νομίζω είχαμε περάσει τέλεια παρά το ότι είμαστε μόνο οι δυο μας στην τελευταία παράσταση του Σταυρού του Νότου με Μανώλη, Πορτοκάλογλου και Ζιώγαλα. Αξιοσημείωτη βραδιά ήταν το φαγητό με την ξαδέλφη Τζο στο βραζιλιάνικο bistro ‘Κίτρινος Σκίουρος’ με τις τέλειες καιπιρίνιες κι το εγγυημένο fun με το supergirl Τζο! Αναμένουμε τώρα ένα θέατρο με τον Γ. και την Κ. την ‘Μέθοδο Gronholm’ στο θέατρο Τέχνης που το έχω κλείσει από τον Απρίλιο για τις 15 Μαΐου(!!!)
Μια που ο χρόνος μου πλέον είναι αρκετός, εκτός από το gym και το ιδιαίτερο, προχωράμε ακάθεκτοι για το ταινιάκι με το ένα τμήμα της Ε και εγώ διαβάζω πολλά βιβλία. Αφού ξεκοκάλισα την τριλογία Millennium και είδα και τις 2 πρώτες ταινίες, τώρα διαβάζω τον ‘Δήμιο του Έρωτα ‘ του Yalom που μου φαίνεται θα είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από το Όταν έκλαψε ο Νίτσε. Και βλέπω Lost και ΔΕΝ θέλω να τελειώσει (Team Jack)!!
Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου 2010
Έκτακτο Παράρτημα
Σήμερα είναι Τρίτη. Έγραφα αυτό το άρθρο χθες το βράδυ..το είχα τελειώσει και πατάω 'δημοσίευση'.Και μου βγάζει 'σφάλμα'. Όσα είχα γράψει ειχαν χαθεί..Ήταν το κερασάκι στην τούρτα σε μία χάλια μέρα..Έκλεισα με δύναμη τον υπολογιστή και πήγα για ύπνο..Σήμερα ξύπνησα πιο ευδιάθετη..Αλλά τώραπου το ξαναγράφω, θα κρατήσω τον τόνο της χθεσινής μου αγανάκτησης και θα διαπιστώσετε ευθύς αμέσως το γιατί..
Τώρα είμαι ήρεμη. Πριν λίγες ώρες ήμουν στα πρόθυρα του εγκεφαλικού, όσο πιθανόν είναι να το πάθει κάποιος στην ηλικία μου. Κοίταζα λοιπόν χθες το χαρτί του μισθού μου. Και τρώω μια φλασιά, λέω το επίδομα του μεταπτυχιακού μου άραγε που να εμφανίζεται μέσα εδώ? Ψάχνω από εδώ, ψάχνω από εκεί, δεν βρίσκω κάτι..επειδή παλιότερα κάποιος μου είχε πει ότι κάποια επιδόματα βρίσκονται μέσα στον βασικό, λέω ας πάρω την φίλη μου την Κ. να τσεκάρω τι παίζει με τον βασικό..τελικά καταλήγουμε ότι δεν είναι στο μισθό..υπήρχε λοιπόν εκεί στις αποδοχές ένα άλλο επίδομα που έλεγε κάτι ΤΕΑΔΥ (άντε να καταλάβεις τώρα τι είναι) και επειδή τα λεφτά ήταν γύρω στα 40 ευρω (τόσο κοστολογείται ένα μεταπτυχιακό στο Δημόσιο) θεώρησα ότι μπορεί να είναι αυτό. Όμως όταν σου μπαίνει η ιδέα, δεν ησυχάζεις..Έτσι, την επόμενη μέρα παίρνω τηλέφωνο στην Πρωτοβάθμια εδώ να δω τι γίνεται και που είναι γραμμένο το επίδομα..Στα παλιά τους τα παπούτσια ίσως, πάντως στο μισθολόγιο όχι καθώς με πληροφόρησαν ότι παρότι υπάρχει στον υπηρεσιακό μου φάκελο το αντίγραφο του μεταπτυχιακού, δεν έχει κατοχυρωθεί μισθολογικά..Με το στόμα ήδη λίγο στραβωμένο από το πρώτο χτύπημα του εγκεφαλικού, λέω με ψυχραιμία 'τι πρέπει να κάνω?'.Με πληροφορούν ότι πρέπει να συμπληρώσω μια αίτηση. Η κοπέλα μάλιστα προσθέτει ότι θα τα πάρω αναδρομικά..Τρέχω σαν τη τρελή στην Χαινά και Αβάντων να προλάβω την Πρωτοβάθμια ανοιχτή, κουβαλάω και όλο το χαρτομάνι, πάω πινγκ πονγκ σε 2-3 γραφεία μέχρι να καταλήξουμε σε ποιο πρέπει να καταθέσω την αίτηση και καθώς την συμπληρώνω βρίζοντας την Πρωτοβάθμια Ρόδου που ποτέ δεν μου είπε ότι χρειάζεται έξτρα αίτηση για να αρχίσεις να πληρώνεσαι το μεταπτυχιακό, μου λέει η καλή κυριούλα 'δεν διακιούστε τα χρήματα των προηγούμενων ετών'. Θα αρχίσετε να πληρώσετε από την στιγμή που κάνατε την αίτηση..Δηλαδή από χθες. Δηλαδη 2 1/2 χρόνια, γύρω στα 1400 ευρώ τα κρατάει η Πρωτοβάθμια για πάρτυ της.Εκεί στράβωσε και η άλλη πλευρά, ένιωσα μια ζαλάδα, μια οργή, ένα 'μπουρλότο'..Όχι,δεν αρκεί λοιπόν να έχεις μεταπτυχιακό, δεν αρκεί να το έχεις καταθέσει επίσημα και να βρίσκεται στο φακελό σου γιατί εσύ μπορεί να μη θέλεις να το πληρώνεσαι βρε παιδί μου, είσαι large τύπος. Πρέπει λοιπόν να κάνεις και άλλη αίτηση και να τους πεις 'βάλτε τα λεφτά βρε ανίκανοι' Υπόψιν λοιπόν νέων συναδέλφων με ΜΑ και γενικά με έξτρα προσόντα..Κυνηγήστε τους για να ταπληρωθείτε..Κάντε αιτήσεις για τα πάντα..και άσχετες..δε πειράζει..το χαρτομάνι ποτέ δεν πείραξε το ελληνικό Δημόσιο..το οποίο όπως έλεγα κοροιδευτικά στον Γ. 'f...ks you all'. Κυριολεκτικά..
Μ'αυτά και με εκείνα, δεν μπορώ πια να μ συμμεριστώ τον τρελό συναδελφο Γ. και να αρχίσω και εγώ να πηγαίνω σχολείο με ροζ, λαχανι, φλούο κίτρινα σε τολμηρούς συνδυασμούς..Ας το παίξουμε τρελοί για να μην μας τρελάνουν πρώτοι! Εν τω μεταξύ με τον Γ. έχουμε πάντα μια αγωνία, θα'ρθει, δεν θα'ρθει, μία τον παίρνουν με απόσπαση στο γραφείο, μία αυτός δεν πάει αν δεν δει γραπτή εντολή, τώραέχει πάλι τα στομαχικά του και δεν έρχεται, τι θα γίνει δεν ξέρω, μόνο του ότι μας βλέπω να πουλάμε τηλεοπτικά δικαιώματα σε λίγο. Σήμερα με επισκέφτηκε και ο σύμβουλός μας, λέγαμε για τα καινούργια βιβλία, του είπα διάφορα, με εκτίμησε για άλλη μια φορά και μου ζήτησε πάλι δειγματική, εγώ είπα μια χαρά αλλά το αφήνω φλου γιατί θυμάστε τα περσινα..Υπόσχομαι στον Γ. ότι δεν θα ξαναπεράσει τα ίδια..
Την εβδομάδα που μας πέρασε είδα τον Γ.περισσότερο και μου καλοφάνηκε πάρα πολύ..Ήρθε με έναν φίλο του την Τσικνοπέμπτη και με πήρανε για Ερέτρια στο εστιατόριο του φιλου του.Περάσαμε σούπερ. Μετά την Παρασκευή πήγαμε Παραμύθι με καφέ για καφέ και κουβέντα και το Σάββατο σινεμά για το Up in the Air. Αυτή η ταινία με έκανε φαν του Clooney και γενικά μ'άρεσε πολύ. Σάββατο συζητούσαμε για Σταυρό του Νότου αλλά δεν μας βγήκε η παρέα αν και ένα ζευγάρι φίλων του προθυμοποιήθηκε να έρθει αλλα τώρα να ήμουν η μόνη φαν που θα τραγουδούσα όλα τα τραγούδια και οι άλλοι τρεις να ήταν ντεμί, δεν με τραβούσε σαν ιδέα..Αλλά δεν το βάζω κάτω..παρότι έμεινε μόνο ένα σαββατοκύριακο..
Αυτά σε γενικές γραμμές..Γράφω ακούγοντας:
Πόσα μου φύλαγες -Ζιώγαλας
Στάσου λίγο-Μερτζάνος (μόνο στο youtube,και ενώ τη πρώτη φορά που το άκουσα είπα τι είναι τώρα αυτό, τώρα έχω κολλήσει)
Φάμελλος-Αγάπη σε μένα (νομίζω ένα από τα καλύτερα τραγούδια του άλμπουμ)
Βασικά θυμάμαι το Σάββατο το βράδυ που ακούγαμε Δίεση (ναι στο δικό μου αμάξι ήμασταν)και έβαλε στη σειρά Φάμελλο, Ζιώγαλα και Πορτοκάλογλου και λέγαμε με τον Γ.ότι αυτό είναι σημάδι..
Τώρα είμαι ήρεμη. Πριν λίγες ώρες ήμουν στα πρόθυρα του εγκεφαλικού, όσο πιθανόν είναι να το πάθει κάποιος στην ηλικία μου. Κοίταζα λοιπόν χθες το χαρτί του μισθού μου. Και τρώω μια φλασιά, λέω το επίδομα του μεταπτυχιακού μου άραγε που να εμφανίζεται μέσα εδώ? Ψάχνω από εδώ, ψάχνω από εκεί, δεν βρίσκω κάτι..επειδή παλιότερα κάποιος μου είχε πει ότι κάποια επιδόματα βρίσκονται μέσα στον βασικό, λέω ας πάρω την φίλη μου την Κ. να τσεκάρω τι παίζει με τον βασικό..τελικά καταλήγουμε ότι δεν είναι στο μισθό..υπήρχε λοιπόν εκεί στις αποδοχές ένα άλλο επίδομα που έλεγε κάτι ΤΕΑΔΥ (άντε να καταλάβεις τώρα τι είναι) και επειδή τα λεφτά ήταν γύρω στα 40 ευρω (τόσο κοστολογείται ένα μεταπτυχιακό στο Δημόσιο) θεώρησα ότι μπορεί να είναι αυτό. Όμως όταν σου μπαίνει η ιδέα, δεν ησυχάζεις..Έτσι, την επόμενη μέρα παίρνω τηλέφωνο στην Πρωτοβάθμια εδώ να δω τι γίνεται και που είναι γραμμένο το επίδομα..Στα παλιά τους τα παπούτσια ίσως, πάντως στο μισθολόγιο όχι καθώς με πληροφόρησαν ότι παρότι υπάρχει στον υπηρεσιακό μου φάκελο το αντίγραφο του μεταπτυχιακού, δεν έχει κατοχυρωθεί μισθολογικά..Με το στόμα ήδη λίγο στραβωμένο από το πρώτο χτύπημα του εγκεφαλικού, λέω με ψυχραιμία 'τι πρέπει να κάνω?'.Με πληροφορούν ότι πρέπει να συμπληρώσω μια αίτηση. Η κοπέλα μάλιστα προσθέτει ότι θα τα πάρω αναδρομικά..Τρέχω σαν τη τρελή στην Χαινά και Αβάντων να προλάβω την Πρωτοβάθμια ανοιχτή, κουβαλάω και όλο το χαρτομάνι, πάω πινγκ πονγκ σε 2-3 γραφεία μέχρι να καταλήξουμε σε ποιο πρέπει να καταθέσω την αίτηση και καθώς την συμπληρώνω βρίζοντας την Πρωτοβάθμια Ρόδου που ποτέ δεν μου είπε ότι χρειάζεται έξτρα αίτηση για να αρχίσεις να πληρώνεσαι το μεταπτυχιακό, μου λέει η καλή κυριούλα 'δεν διακιούστε τα χρήματα των προηγούμενων ετών'. Θα αρχίσετε να πληρώσετε από την στιγμή που κάνατε την αίτηση..Δηλαδή από χθες. Δηλαδη 2 1/2 χρόνια, γύρω στα 1400 ευρώ τα κρατάει η Πρωτοβάθμια για πάρτυ της.Εκεί στράβωσε και η άλλη πλευρά, ένιωσα μια ζαλάδα, μια οργή, ένα 'μπουρλότο'..Όχι,δεν αρκεί λοιπόν να έχεις μεταπτυχιακό, δεν αρκεί να το έχεις καταθέσει επίσημα και να βρίσκεται στο φακελό σου γιατί εσύ μπορεί να μη θέλεις να το πληρώνεσαι βρε παιδί μου, είσαι large τύπος. Πρέπει λοιπόν να κάνεις και άλλη αίτηση και να τους πεις 'βάλτε τα λεφτά βρε ανίκανοι' Υπόψιν λοιπόν νέων συναδέλφων με ΜΑ και γενικά με έξτρα προσόντα..Κυνηγήστε τους για να ταπληρωθείτε..Κάντε αιτήσεις για τα πάντα..και άσχετες..δε πειράζει..το χαρτομάνι ποτέ δεν πείραξε το ελληνικό Δημόσιο..το οποίο όπως έλεγα κοροιδευτικά στον Γ. 'f...ks you all'. Κυριολεκτικά..
Μ'αυτά και με εκείνα, δεν μπορώ πια να μ συμμεριστώ τον τρελό συναδελφο Γ. και να αρχίσω και εγώ να πηγαίνω σχολείο με ροζ, λαχανι, φλούο κίτρινα σε τολμηρούς συνδυασμούς..Ας το παίξουμε τρελοί για να μην μας τρελάνουν πρώτοι! Εν τω μεταξύ με τον Γ. έχουμε πάντα μια αγωνία, θα'ρθει, δεν θα'ρθει, μία τον παίρνουν με απόσπαση στο γραφείο, μία αυτός δεν πάει αν δεν δει γραπτή εντολή, τώραέχει πάλι τα στομαχικά του και δεν έρχεται, τι θα γίνει δεν ξέρω, μόνο του ότι μας βλέπω να πουλάμε τηλεοπτικά δικαιώματα σε λίγο. Σήμερα με επισκέφτηκε και ο σύμβουλός μας, λέγαμε για τα καινούργια βιβλία, του είπα διάφορα, με εκτίμησε για άλλη μια φορά και μου ζήτησε πάλι δειγματική, εγώ είπα μια χαρά αλλά το αφήνω φλου γιατί θυμάστε τα περσινα..Υπόσχομαι στον Γ. ότι δεν θα ξαναπεράσει τα ίδια..
Την εβδομάδα που μας πέρασε είδα τον Γ.περισσότερο και μου καλοφάνηκε πάρα πολύ..Ήρθε με έναν φίλο του την Τσικνοπέμπτη και με πήρανε για Ερέτρια στο εστιατόριο του φιλου του.Περάσαμε σούπερ. Μετά την Παρασκευή πήγαμε Παραμύθι με καφέ για καφέ και κουβέντα και το Σάββατο σινεμά για το Up in the Air. Αυτή η ταινία με έκανε φαν του Clooney και γενικά μ'άρεσε πολύ. Σάββατο συζητούσαμε για Σταυρό του Νότου αλλά δεν μας βγήκε η παρέα αν και ένα ζευγάρι φίλων του προθυμοποιήθηκε να έρθει αλλα τώρα να ήμουν η μόνη φαν που θα τραγουδούσα όλα τα τραγούδια και οι άλλοι τρεις να ήταν ντεμί, δεν με τραβούσε σαν ιδέα..Αλλά δεν το βάζω κάτω..παρότι έμεινε μόνο ένα σαββατοκύριακο..
Αυτά σε γενικές γραμμές..Γράφω ακούγοντας:
Πόσα μου φύλαγες -Ζιώγαλας
Στάσου λίγο-Μερτζάνος (μόνο στο youtube,και ενώ τη πρώτη φορά που το άκουσα είπα τι είναι τώρα αυτό, τώρα έχω κολλήσει)
Φάμελλος-Αγάπη σε μένα (νομίζω ένα από τα καλύτερα τραγούδια του άλμπουμ)
Βασικά θυμάμαι το Σάββατο το βράδυ που ακούγαμε Δίεση (ναι στο δικό μου αμάξι ήμασταν)και έβαλε στη σειρά Φάμελλο, Ζιώγαλα και Πορτοκάλογλου και λέγαμε με τον Γ.ότι αυτό είναι σημάδι..
Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2010
Καλώς ήρθες και πάλι τρελό καρναβάλι
Ακούω το Paparazzi της Lady Gaga και αναφέροντας το γλιτώνω από το να σκεφτώ μια εισαγωγή για το πρώτο post μετά από από πολύ καιρό (και πρώτο για το 2010). Νομίζω ότι το blog εγκαινιάστηκε το 2007 και έτσι μπαίνει στον τρίτο χρόνο παρουσίας του στη blogoσφαιρα. Τελευταία το έχω εγκαταλείψει, όχι για κάποιον άλλο λόγο όσο του ότι επειδή βλέπω συχνά τους περισσότερους νιώθω ότι επαναλαμβάνομαι με το να τα γράφω και εδώ. Όμως να που συμβαίνουν πράγματα που πρέπει να πω και μιας που οι υποχρεώσεις όλων μας δεν μας αφήνουν να βλεπόμαστε σε τόσο τακτική βάση, το παλιό καλό blog είναι παρών για να καταγραφούν όλα.
Ας αρχίσω με το λόγο που με ώθησε να γράψω πάλι και αυτός δεν είναι άλλος από τα κωμικοτραγικά που συμβαίνουν στο σχολείο μας και ενέπνευσαν και τον τίτλο αυτού του post. Λοιπόν, λίγο πριν τις γιορτές ήρθε στο σχολείο μας ένας καινούργιος δάσκαλος ο οποίος στάλθηκε για να καλύψει τις υπερωρίες των δασκάλων και έτσι έμπαινε σε κάθε τμήμα από 1-2 ώρες. Ο Γ. είχε μείνει 17 χρόνια στην Αμερική και η απορία όλων μας ήταν 'μα γιατί γύρισε πίσω?'. Αν και είναι από ότι μας είπε ο πέμπτος χρόνος από την επιστροφή του, κατά καιρούς φαινόταν ότι κυριολεκτικά έχει πέσει από τον Άρη. Είχε ένα βλέμμα απορίας που το συναντάς σε ανθρώπους που βρισκονται εκτός πραγματικότητας. Μέχρι ενός σημείου όλα ήταν καλά πάντως. Όμως όπως τελικά πολύ ορθώς λέει ο συνάδελφος Θ. 'άνθρωπος που έρχεται στα μέσα της χρονιάς, δεν έρχεται για καλό'.Κάποια σημάδια φάνηκαν πριν τις γιορτές. Διαπιστώσαμε ότι έχει ένα σύνδρομο του 'κατατρεγμένου' όπως λέω εγώ. Δηλαδή μας έλεγε ιστορίες ότι τον έδιωχναν από τα σχολεία εδώ στην Ελλάδα γιατί είχε πρωτοποριακές μεθόδους διδασκαλίες και συγκρουόταν με το κατεστημένο (διευθυντές, γονείς, Πρωτοβάθμια). Μετά τις γιορτές άρχιζε και ερχόταν ελαφρώς κιτσάτα ντυμένως (έμφαση στο ελαφρώς). Κάτι ζώνες με μεταλλικές αγκράφες τεράστιες με νεκροκεφαλές ή το σήμα των D&G αλλά παλιομοδίτικες, κάτι μακριά παλτά..οκ,δεν κρίνουμε το ντύσιμο του καθενός, απλώς δεν συμβάδιζαν με την ηλικία του (είναι 44, αλλά φαίνεται πολύ μεγαλύτερος..επίσης ανυσηχεί ότι δεν θα βρει γυναίκα και την ψιλοέπεφτε σε όποια του φαινόταν καλή υποψήφια..ρωτούσε συνεχώς αν το μούσι του πήγαινε καλύτερα ή φαίνεται πιο νέος τώρα που το ξύρισε-απάντηση:όχι, ο ίδιος φαίνεσαι!)
Και λίγες μέρες αργότερα,αφού μπήκαμε στο κλίμα, άρχισαν τα όργανα. Ξαφνικά μας σκάει μια ιστορία για ένα σχολείο επαρχικαό που ήταν διορισμένος, που τα παιδιά εκεί ήταν επίπεδο αναμορφωτηρίου και προφανώς αυτός έχασε την υπομονή του, παίζει να έσκασε κανένα χαστούκι και του έκαναν καταγγελία και τον απομάκρυναν από εκει (και που τον έφερεαν??στο δικό μας!). Εκείνος έξαλλος, πάει και κάνει μυνήσεις ακι ασφαλιστικά μέτρα στον Διευθυντή της Πρωτοβάθμιας, στον Προιστάμενο του Γραφείου και στον Σχολικό Σύμβουλο!!!!!!!!Τον βλέπαμε κάθε μέρα σε έξαλλη κατάσταση, να μας λέει ότι τώρα τον παρακαλάνε να τις αποσύρει, ότι όλοι τους είναι μυρμήγκια και αυτός δεινόσαυρος, ότι έχει συστατική επιστολή από τον Πρόεδρο Μπους, ότι κανείς δεν μπορεί να τα βάλει μαζζί του γιατί έχει τις πλάτες της Εκκλησίας, του Μαξιμου, του ΓΕΕΘΑ και του Λευκού Οίκου (και τα τηλέφωνα όλων αυτών στο κινητό του). Έφερε στο σχολείο σχοινί και σαπούνι για να συμβολίσει ότι θα τους κρεμάσει (εκεί σκιαχτήκαμε μερικοί γιατί λέμε μη του τη βαρέσει και κρεμάσει όποιους βρειεύκαιρους-δηλαδή εμάς). Ντύνεται εντελώς αλοπρόσαλα πλέον, παπαγαλί ή πιτσιλωτά κίτρινα σακάκια, παπούτσια από δέρμα κροκόδειλου (ή φιδιού?), ζώνες σταθερή αξία,παλτά με γούνα και καμπόικο καπέλο!!!! Επίσης όπως διαπιστώσαμε είναι σούπερ εθνικόφρων, κουβαλάει στη τσάντα του την Αγία Γραφή από όπυ μας διάβασε ένα απόσπασμα του Ζαχαρίου του Προφήτη με σφαγές μουσουλμάνων και πήρε (?) μπροστά μας τον φίλο του τον Αρχηγό του ΓΕΕΘΑ να του πεί ότι η μεγάλη μάχη στην ξηρά θα γίνει κάπου που είχε πει ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Την επόμενη μέρα έφερε στο σχολείο ένα προσπέκτους του Καίσαρη, μας έδειξε ένα πουμπίνι που υποτίθεται ότι έχει και τα χρυσά δαχτυλίδια που φοράει σε 3 δάχτυλα με πέτρες ζαφείρια και σμαράγδια. Και τώρα λείπει εδώ και 3 μέρες γιατί έχει πρόβλημα με το στομάχι του και έχει κάνει το πρόγραμμα του σχολείου άνω κάτω φέρνοντάς μας στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.
Αυτά από το μέτωπο 'άστον τρελό στη τρέλα του', ενώ άλλα σχολικά νέα είναι ότι θα εκφωνήσω τον λόγο των Τριών Ιεραρχών μεθαύριο στην εκκλησία (καλές εποχές Ρόδου), ξαφνικά έχω γίνει εξπέρ στο να περνάω στο σχολικό Η/Υ πολύπλοκα προγράμματα του ΕΠΑΦΟΣ (αυτά ακούει ο Γ. ακι σκέφτεται 'έλεος')και αρχίζω και κάνω ψιλοπαρέα με μία δασκάλα στο σχολείο, καινούργια,που είναι κοντά στην ηλικία.Βγήκαμε για καφέ στο Κάστρο (το οποίο οι ντόπιοι το λένε τουριστικό για να μην το μπλέκουν με ένα σκυλάδικο λίο έξω από την πόλη.) Επίσης μας βγάλαν στις ειδήσεις γιατί σε κάποιο μαγαζί εδώ συλλάβανε τον ιδιοκτήτη με ναρκωτικά ακι ήτανε και πολλά σελέμπριτι μέσα, είδατε η Χαλκίδα?
Κατά τ'άλλα, διάφορα ωραία και ενδιαφέροντα είναι ότι είδαμε πριν κανένα μήνα με τον Γ. την παράσταση 'Το Κτήνος στο Φεγγάρι' με Τάρλοου, Κουλίεβα, συγκλονιστικοί και οι δύο, άψογη παράσταση, φάγαμε στο κλασσικό και αγαπημ;eνο BarBQ αλλά και στη ζεστη 'Κανέλλα' στο Γκάζι (αγαπάμε Γκάζι πάρα πολύ) και μας άρεσε το τύπου σπιτικό φαί, είδαμε την 'Στρέλα', χωρίς λόγια, από τις πιο όμορφες δημιουργίες(ευχαριστώ Γ. που ήρθες μαζί μου), κάναμε 5 συμμαθητές Δημοτικού ένα reunion τα Χριστούγεννα, πήγα στο Μουσείο Ακρόπολης (σούπερ!), βρεθήκαμε στο σπίτι της Α., παίξαμε Scene it , πήραμε και Oscar!!, είδαμε τέλειες φωτό από το ταξίδι της Μ2 στο Βερολίνο (ζήλεια!!!!) και είδα μετά από καιρό τη Σ. στο Olympico ήπιαμε καφέ ακι τα είπαμε όπως τότε στην Ερέτρια και πολύ μου είχε λείψει!
Τώρα μπορεί να ξεχνάω διάφορα αλλά τα βασικά σας τα είπα. Θέλω σχόλια για το reality που ζω..Και ευχες για το διάβασμα!!!
Φιλιά!
Ας αρχίσω με το λόγο που με ώθησε να γράψω πάλι και αυτός δεν είναι άλλος από τα κωμικοτραγικά που συμβαίνουν στο σχολείο μας και ενέπνευσαν και τον τίτλο αυτού του post. Λοιπόν, λίγο πριν τις γιορτές ήρθε στο σχολείο μας ένας καινούργιος δάσκαλος ο οποίος στάλθηκε για να καλύψει τις υπερωρίες των δασκάλων και έτσι έμπαινε σε κάθε τμήμα από 1-2 ώρες. Ο Γ. είχε μείνει 17 χρόνια στην Αμερική και η απορία όλων μας ήταν 'μα γιατί γύρισε πίσω?'. Αν και είναι από ότι μας είπε ο πέμπτος χρόνος από την επιστροφή του, κατά καιρούς φαινόταν ότι κυριολεκτικά έχει πέσει από τον Άρη. Είχε ένα βλέμμα απορίας που το συναντάς σε ανθρώπους που βρισκονται εκτός πραγματικότητας. Μέχρι ενός σημείου όλα ήταν καλά πάντως. Όμως όπως τελικά πολύ ορθώς λέει ο συνάδελφος Θ. 'άνθρωπος που έρχεται στα μέσα της χρονιάς, δεν έρχεται για καλό'.Κάποια σημάδια φάνηκαν πριν τις γιορτές. Διαπιστώσαμε ότι έχει ένα σύνδρομο του 'κατατρεγμένου' όπως λέω εγώ. Δηλαδή μας έλεγε ιστορίες ότι τον έδιωχναν από τα σχολεία εδώ στην Ελλάδα γιατί είχε πρωτοποριακές μεθόδους διδασκαλίες και συγκρουόταν με το κατεστημένο (διευθυντές, γονείς, Πρωτοβάθμια). Μετά τις γιορτές άρχιζε και ερχόταν ελαφρώς κιτσάτα ντυμένως (έμφαση στο ελαφρώς). Κάτι ζώνες με μεταλλικές αγκράφες τεράστιες με νεκροκεφαλές ή το σήμα των D&G αλλά παλιομοδίτικες, κάτι μακριά παλτά..οκ,δεν κρίνουμε το ντύσιμο του καθενός, απλώς δεν συμβάδιζαν με την ηλικία του (είναι 44, αλλά φαίνεται πολύ μεγαλύτερος..επίσης ανυσηχεί ότι δεν θα βρει γυναίκα και την ψιλοέπεφτε σε όποια του φαινόταν καλή υποψήφια..ρωτούσε συνεχώς αν το μούσι του πήγαινε καλύτερα ή φαίνεται πιο νέος τώρα που το ξύρισε-απάντηση:όχι, ο ίδιος φαίνεσαι!)
Και λίγες μέρες αργότερα,αφού μπήκαμε στο κλίμα, άρχισαν τα όργανα. Ξαφνικά μας σκάει μια ιστορία για ένα σχολείο επαρχικαό που ήταν διορισμένος, που τα παιδιά εκεί ήταν επίπεδο αναμορφωτηρίου και προφανώς αυτός έχασε την υπομονή του, παίζει να έσκασε κανένα χαστούκι και του έκαναν καταγγελία και τον απομάκρυναν από εκει (και που τον έφερεαν??στο δικό μας!). Εκείνος έξαλλος, πάει και κάνει μυνήσεις ακι ασφαλιστικά μέτρα στον Διευθυντή της Πρωτοβάθμιας, στον Προιστάμενο του Γραφείου και στον Σχολικό Σύμβουλο!!!!!!!!Τον βλέπαμε κάθε μέρα σε έξαλλη κατάσταση, να μας λέει ότι τώρα τον παρακαλάνε να τις αποσύρει, ότι όλοι τους είναι μυρμήγκια και αυτός δεινόσαυρος, ότι έχει συστατική επιστολή από τον Πρόεδρο Μπους, ότι κανείς δεν μπορεί να τα βάλει μαζζί του γιατί έχει τις πλάτες της Εκκλησίας, του Μαξιμου, του ΓΕΕΘΑ και του Λευκού Οίκου (και τα τηλέφωνα όλων αυτών στο κινητό του). Έφερε στο σχολείο σχοινί και σαπούνι για να συμβολίσει ότι θα τους κρεμάσει (εκεί σκιαχτήκαμε μερικοί γιατί λέμε μη του τη βαρέσει και κρεμάσει όποιους βρειεύκαιρους-δηλαδή εμάς). Ντύνεται εντελώς αλοπρόσαλα πλέον, παπαγαλί ή πιτσιλωτά κίτρινα σακάκια, παπούτσια από δέρμα κροκόδειλου (ή φιδιού?), ζώνες σταθερή αξία,παλτά με γούνα και καμπόικο καπέλο!!!! Επίσης όπως διαπιστώσαμε είναι σούπερ εθνικόφρων, κουβαλάει στη τσάντα του την Αγία Γραφή από όπυ μας διάβασε ένα απόσπασμα του Ζαχαρίου του Προφήτη με σφαγές μουσουλμάνων και πήρε (?) μπροστά μας τον φίλο του τον Αρχηγό του ΓΕΕΘΑ να του πεί ότι η μεγάλη μάχη στην ξηρά θα γίνει κάπου που είχε πει ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Την επόμενη μέρα έφερε στο σχολείο ένα προσπέκτους του Καίσαρη, μας έδειξε ένα πουμπίνι που υποτίθεται ότι έχει και τα χρυσά δαχτυλίδια που φοράει σε 3 δάχτυλα με πέτρες ζαφείρια και σμαράγδια. Και τώρα λείπει εδώ και 3 μέρες γιατί έχει πρόβλημα με το στομάχι του και έχει κάνει το πρόγραμμα του σχολείου άνω κάτω φέρνοντάς μας στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.
Αυτά από το μέτωπο 'άστον τρελό στη τρέλα του', ενώ άλλα σχολικά νέα είναι ότι θα εκφωνήσω τον λόγο των Τριών Ιεραρχών μεθαύριο στην εκκλησία (καλές εποχές Ρόδου), ξαφνικά έχω γίνει εξπέρ στο να περνάω στο σχολικό Η/Υ πολύπλοκα προγράμματα του ΕΠΑΦΟΣ (αυτά ακούει ο Γ. ακι σκέφτεται 'έλεος')και αρχίζω και κάνω ψιλοπαρέα με μία δασκάλα στο σχολείο, καινούργια,που είναι κοντά στην ηλικία.Βγήκαμε για καφέ στο Κάστρο (το οποίο οι ντόπιοι το λένε τουριστικό για να μην το μπλέκουν με ένα σκυλάδικο λίο έξω από την πόλη.) Επίσης μας βγάλαν στις ειδήσεις γιατί σε κάποιο μαγαζί εδώ συλλάβανε τον ιδιοκτήτη με ναρκωτικά ακι ήτανε και πολλά σελέμπριτι μέσα, είδατε η Χαλκίδα?
Κατά τ'άλλα, διάφορα ωραία και ενδιαφέροντα είναι ότι είδαμε πριν κανένα μήνα με τον Γ. την παράσταση 'Το Κτήνος στο Φεγγάρι' με Τάρλοου, Κουλίεβα, συγκλονιστικοί και οι δύο, άψογη παράσταση, φάγαμε στο κλασσικό και αγαπημ;eνο BarBQ αλλά και στη ζεστη 'Κανέλλα' στο Γκάζι (αγαπάμε Γκάζι πάρα πολύ) και μας άρεσε το τύπου σπιτικό φαί, είδαμε την 'Στρέλα', χωρίς λόγια, από τις πιο όμορφες δημιουργίες(ευχαριστώ Γ. που ήρθες μαζί μου), κάναμε 5 συμμαθητές Δημοτικού ένα reunion τα Χριστούγεννα, πήγα στο Μουσείο Ακρόπολης (σούπερ!), βρεθήκαμε στο σπίτι της Α., παίξαμε Scene it , πήραμε και Oscar!!, είδαμε τέλειες φωτό από το ταξίδι της Μ2 στο Βερολίνο (ζήλεια!!!!) και είδα μετά από καιρό τη Σ. στο Olympico ήπιαμε καφέ ακι τα είπαμε όπως τότε στην Ερέτρια και πολύ μου είχε λείψει!
Τώρα μπορεί να ξεχνάω διάφορα αλλά τα βασικά σας τα είπα. Θέλω σχόλια για το reality που ζω..Και ευχες για το διάβασμα!!!
Φιλιά!
Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2009
Φθινοπωρινή σονάτα
Κοιτάζω την προηγούμενη ανάρτηση και ήταν στι 4 Σεπτεμβρίου. 2 μήνες πριν. Πότε ακριβώς πέρασαν δυο μήνες? Πότε ήρθε ο Νοέμβριος? Και παρότι επίσημα μέλος του φθινοπωρινού σετ, έφερε μαζί του και τον χειμώνα που μέχρι πριν λίγο τον υποψιαζόμασταν αλλά τον προσπερνούσαμε. Όμως τώρα το παλτό έχει κατέβει μαζί με όλα τα χειμωνιάτικα και το πάπλωμα έχει απλωθεί στο κρεβάτι και εσύ πρέπει να ανάψεις καλοριφέρ. Οι εικόνες με το τζάκι και τη φλοκάτη και τη ζεστή σοκολάτα ανήκουν στο μέλλον, όταν το σπίτι σου θα έχει τζάκι!
Έχω την αίσθηση ότι αυτοί οι δύο μήνες χώρεσαν πολλά πράγματα. Το καλοκαίρι μας είχε αφήσει με μια νότα αισιοδοξίας. Το φθινόπωρο αυτό μας έκανε λίγο πιο ρεαλιστές. Συνέβησαν διάφορα, άλλα άσχημα, άλλα καλά και μερικά πολύ καλά. Ας πούμε, κάποιοι χώρισαν. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έμειναν μόνοι. Οι φίλοι επανέρχονται πιο δυναμικά για να καλύψουν το κενό. Κάποιες άλλες σχέσεις βαδίζουν σε πιο επίσημα μονοπάτια. Άλλες παραμένουν σταθερά σημεία αναφοράς. Οι δουλειές πάλι αλλάζουν, εξελίσονται, δυσκολεύουν. Για μερικούς το διάβασμα δεν έχει τελειωσει (αντίθετα τώρα αρχίζει). Και κάποιοι που μπορεί να πιστεύουν στα παραμύθια ή μπορεί και όχι, τα γράφουν..Και κάνουν το κόσμο της γραφής λίγο πιο όμορφο και τους φίλους τους πιο περήφανους. Εκείνες οι υποσχέσεις του Σεπτέμβρη, μπαίνουν σε ένα δρόμο τελικά..
Έχω την αίσθηση ότι αυτοί οι δύο μήνες χώρεσαν πολλά πράγματα. Το καλοκαίρι μας είχε αφήσει με μια νότα αισιοδοξίας. Το φθινόπωρο αυτό μας έκανε λίγο πιο ρεαλιστές. Συνέβησαν διάφορα, άλλα άσχημα, άλλα καλά και μερικά πολύ καλά. Ας πούμε, κάποιοι χώρισαν. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έμειναν μόνοι. Οι φίλοι επανέρχονται πιο δυναμικά για να καλύψουν το κενό. Κάποιες άλλες σχέσεις βαδίζουν σε πιο επίσημα μονοπάτια. Άλλες παραμένουν σταθερά σημεία αναφοράς. Οι δουλειές πάλι αλλάζουν, εξελίσονται, δυσκολεύουν. Για μερικούς το διάβασμα δεν έχει τελειωσει (αντίθετα τώρα αρχίζει). Και κάποιοι που μπορεί να πιστεύουν στα παραμύθια ή μπορεί και όχι, τα γράφουν..Και κάνουν το κόσμο της γραφής λίγο πιο όμορφο και τους φίλους τους πιο περήφανους. Εκείνες οι υποσχέσεις του Σεπτέμβρη, μπαίνουν σε ένα δρόμο τελικά..
Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2009
Ένα μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι!
Η αλήθεια είναι πως φέτος ήταν ένα από τα ωραιότερα καλοκαίρια της ζωής μου. Είχε πολλές διακοπές, πολλή ξεκούραση/χαλάρωση, ένα αυτοκίνητο και μια ευτυχή κατάληξη όσον αφορά στην επαγγελματική τοποθέτηση.
Αυτόν τον Σεπτέμβρη αισθάνομαι σαν να έχω ξεκινήσει σε νέα βάση. Ο Σεπτέμβρης είναι μια μικρή Πρωτοχρονιά, πιο μελαγχολική και με λιγότερη χρυσόσκονη. Βάζεις όμως προτεραιότητες, κάνεις λίστες, μπαίνεις στη διαδικασία για νέα ξεκινήματα. Κάπως έτσι το βιώνω και εγώ.
Είμαι πάλι στη Χαλκίδα, στο ίδιο σχολείο και στο ίδιο σπίτι. Δεν το νιώθω σαν dejá-vú αλλά σαν μια ευχάριστη αίσθηση οικειότητας.
Πρέπει να οργανωθώ και να ξεκινήσω διάβασμα, να βρω κανένα ιδιαίτερο, να γράψω και καμιά ιστορία, να πάω και ένα γυμναστήριο…Και να τα χωρέσω όλα στη βδομάδα για να έχω το σαβ/κο ελεύθερο για βόλτες στην Αθήνα με την αγάπη μου και καφέδες με τους φίλους μου.
Οι διακοπές φέτος ξεκίνησαν με το Μεσολόγγι για το γάμο της φίλης μας Μ3. Ένα πρωινό Παρασκευής λοιπόν, η Μ. , η Α. και εγώ επιβιβαστήκαμε στο αμάξι της Α. και φτάσαμε μετά από 3 ώρες στο Μεσολόγγι. Ήμασταν πολύ χαρούμενες για το ότι θα βλέπαμε τη Μ3 μιας και είχαμε 2 χρόνια να τη δούμε από κοντά. Την είδαμε το ίδιο απόγευμα και το βράδυ σπίτι της για το τραπέζι προ του γάμου. Η Μ3 είναι το πιο γλυκό κορίτσι ever και φαινόταν πάρα πολύ ήρεμη παρά την κοινή αντίληψη περί νυφικού άγχους πριν το γάμο. Το Σάββατο του γάμου ήρθε και η Μ2 που λόγω δουλειάς δεν μπορούσε να μας ακολουθήσει από την Παρασκευή. Η τελετή ήταν πολύ ωραία, η Μ3 κούκλα νύφη και το γλέντι μετά τρικούβερτο. Υπάρχουν και βιντεάκια χορού που μας καίνε όλες! Το μόνο μελανό σημείο ήταν η επίθεση των γιγαντιαίων κουνουπιών που είχε κύριο θέμα την Α. Στη συνέχεια, -βλέπε Κρήτη- ήρθε και η σειρά μου και αν υπολογίσουμε την μόνιμη αλλεργία της Μ. μπορούμε να πούμε ότι αυτό το καλοκαίρι ήταν η χαρά του Zirtec!
Μετά το Μεσολόγγι η Α. και εγώ αποδεχτήκαμε την ευγενική πρόσκληση της Μ. να μας φιλοξενήσει στο πατρικό της στο Ηράκλειο Κρήτης. Η Μ2 δυστυχώς δεν μπορούσε να ακολουθήσει λόγω δουλειάς (πράγμα που αποδεικνύει ότι είναι η μόνη που κάνει μια σοβαρή δουλειά και οι υπόλοιπες κινδυνεύουμε να χαρακτηριστούμε αργόσχολες) Επιλέξαμε ομόφωνα την Α. ως οδηγό μας μιας που το ταξίδι στο Μεσολόγγι μας άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις και δεν το μετανιώσαμε (δεν ξέρω η ίδια βέβαια…) Η Κρήτη είναι πανέμορφη και φυσικά δεν φτάνει μία εβδομάδα να τη γυρίσεις αλλά πήραμε μια καλή γεύση. Highlights: Πλάκα-Σπιναλόγκα, επηρεασμένες από το βιβλίο (Το Νησί, Victoria Hislop) Ελαφονήσι που εμένα δεν μου φάνηκε πολύ κόκκινη η άμμος, η παραλίες Βαθιανού Κάμπος και Κοκκίνι Χάνι με τα κύματα, το Μαράθι που δεν είδαμε τον Μητσοτάκη αλλά πολλές πάπιες (!!), ο κινέζος θείος, η μπογάτσα και τα Χανιά.
Και ενώ μ’ αυτά και μ’ εκείνα πέρασε σχεδόν ο Ιούλιος, ήρθε ο Αύγουστος, πήρε άδεια ο Γ. και επιτέλους τον χόρτασα λιγάκι. Κανονίσαμε και τις διακοπές μας και τέλος Αυγούστου κινήσαμε με το starlet και το GPS-MLS για την Λευκάδα, όπου τα λόγια είναι περιττά. Βασικά, άμα είσαι με τον έρωτά σου, και στο πιο χάλια μέρος να είσαι δεν σε πειράζει αλλά όταν κολυμπάτε στα γαλαζοπράσινα νερά του Ιονίου, με θέα απόκρημνους λευκούς βράχους, ε, είναι όνειρο. Και επειδή ο Γ. είχε την γενική εποπτεία και προγραμματισμό, του αξίζει το βραβείο καλύτερου αγοριού του πλανήτη!
Αυτά λοιπόν είχε να πει το blog στην επιστροφή του μετά τις διακοπές και ακολουθούν το τι άκουγα όσο κατέγραφα τα παραπάνω και μικρά μηνυματάκια…
Προς Μ: Συγχαρητήρια για την είσοδο σου στη δημόσια εκπαίδευση full time. Τώρα θα δεις τα ωραία…
Προς Α: Έσκισες στα γραπτά οπότε μην το σκέφτεσαι… Όσο καθυστερείς τη ρουτίνα του δημοσίου, τόσο καλύτερο για την ψυχική σου υγεία!
Προς Κ: Τα δύσκολα πέρασαν!!
Προς Σ: Επιτέλους Αθήνα! Γεεεεεεεεεεεες!
Προς Χ: ότι λέω και στην Α. αν και νομίζω ότι τώρα έχεις πολύ καλύτερα πράγματα ν ασχοληθείς!
Playlist
Voodoo child και ‘Το Γράμμα’-Φάμελλος σε Σιδηρόπουλο και Γερμανό
Η γη απ’ τα αστέρια-Φώτα που σβήνουν
Ένα τραγούδι για το χειμώνα-Πανούσης
Βάλτο στα πόδια-Πέτα
Στερεότυπα-Γαλάνη
Αυτόν τον Σεπτέμβρη αισθάνομαι σαν να έχω ξεκινήσει σε νέα βάση. Ο Σεπτέμβρης είναι μια μικρή Πρωτοχρονιά, πιο μελαγχολική και με λιγότερη χρυσόσκονη. Βάζεις όμως προτεραιότητες, κάνεις λίστες, μπαίνεις στη διαδικασία για νέα ξεκινήματα. Κάπως έτσι το βιώνω και εγώ.
Είμαι πάλι στη Χαλκίδα, στο ίδιο σχολείο και στο ίδιο σπίτι. Δεν το νιώθω σαν dejá-vú αλλά σαν μια ευχάριστη αίσθηση οικειότητας.
Πρέπει να οργανωθώ και να ξεκινήσω διάβασμα, να βρω κανένα ιδιαίτερο, να γράψω και καμιά ιστορία, να πάω και ένα γυμναστήριο…Και να τα χωρέσω όλα στη βδομάδα για να έχω το σαβ/κο ελεύθερο για βόλτες στην Αθήνα με την αγάπη μου και καφέδες με τους φίλους μου.
Οι διακοπές φέτος ξεκίνησαν με το Μεσολόγγι για το γάμο της φίλης μας Μ3. Ένα πρωινό Παρασκευής λοιπόν, η Μ. , η Α. και εγώ επιβιβαστήκαμε στο αμάξι της Α. και φτάσαμε μετά από 3 ώρες στο Μεσολόγγι. Ήμασταν πολύ χαρούμενες για το ότι θα βλέπαμε τη Μ3 μιας και είχαμε 2 χρόνια να τη δούμε από κοντά. Την είδαμε το ίδιο απόγευμα και το βράδυ σπίτι της για το τραπέζι προ του γάμου. Η Μ3 είναι το πιο γλυκό κορίτσι ever και φαινόταν πάρα πολύ ήρεμη παρά την κοινή αντίληψη περί νυφικού άγχους πριν το γάμο. Το Σάββατο του γάμου ήρθε και η Μ2 που λόγω δουλειάς δεν μπορούσε να μας ακολουθήσει από την Παρασκευή. Η τελετή ήταν πολύ ωραία, η Μ3 κούκλα νύφη και το γλέντι μετά τρικούβερτο. Υπάρχουν και βιντεάκια χορού που μας καίνε όλες! Το μόνο μελανό σημείο ήταν η επίθεση των γιγαντιαίων κουνουπιών που είχε κύριο θέμα την Α. Στη συνέχεια, -βλέπε Κρήτη- ήρθε και η σειρά μου και αν υπολογίσουμε την μόνιμη αλλεργία της Μ. μπορούμε να πούμε ότι αυτό το καλοκαίρι ήταν η χαρά του Zirtec!
Μετά το Μεσολόγγι η Α. και εγώ αποδεχτήκαμε την ευγενική πρόσκληση της Μ. να μας φιλοξενήσει στο πατρικό της στο Ηράκλειο Κρήτης. Η Μ2 δυστυχώς δεν μπορούσε να ακολουθήσει λόγω δουλειάς (πράγμα που αποδεικνύει ότι είναι η μόνη που κάνει μια σοβαρή δουλειά και οι υπόλοιπες κινδυνεύουμε να χαρακτηριστούμε αργόσχολες) Επιλέξαμε ομόφωνα την Α. ως οδηγό μας μιας που το ταξίδι στο Μεσολόγγι μας άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις και δεν το μετανιώσαμε (δεν ξέρω η ίδια βέβαια…) Η Κρήτη είναι πανέμορφη και φυσικά δεν φτάνει μία εβδομάδα να τη γυρίσεις αλλά πήραμε μια καλή γεύση. Highlights: Πλάκα-Σπιναλόγκα, επηρεασμένες από το βιβλίο (Το Νησί, Victoria Hislop) Ελαφονήσι που εμένα δεν μου φάνηκε πολύ κόκκινη η άμμος, η παραλίες Βαθιανού Κάμπος και Κοκκίνι Χάνι με τα κύματα, το Μαράθι που δεν είδαμε τον Μητσοτάκη αλλά πολλές πάπιες (!!), ο κινέζος θείος, η μπογάτσα και τα Χανιά.
Και ενώ μ’ αυτά και μ’ εκείνα πέρασε σχεδόν ο Ιούλιος, ήρθε ο Αύγουστος, πήρε άδεια ο Γ. και επιτέλους τον χόρτασα λιγάκι. Κανονίσαμε και τις διακοπές μας και τέλος Αυγούστου κινήσαμε με το starlet και το GPS-MLS για την Λευκάδα, όπου τα λόγια είναι περιττά. Βασικά, άμα είσαι με τον έρωτά σου, και στο πιο χάλια μέρος να είσαι δεν σε πειράζει αλλά όταν κολυμπάτε στα γαλαζοπράσινα νερά του Ιονίου, με θέα απόκρημνους λευκούς βράχους, ε, είναι όνειρο. Και επειδή ο Γ. είχε την γενική εποπτεία και προγραμματισμό, του αξίζει το βραβείο καλύτερου αγοριού του πλανήτη!
Αυτά λοιπόν είχε να πει το blog στην επιστροφή του μετά τις διακοπές και ακολουθούν το τι άκουγα όσο κατέγραφα τα παραπάνω και μικρά μηνυματάκια…
Προς Μ: Συγχαρητήρια για την είσοδο σου στη δημόσια εκπαίδευση full time. Τώρα θα δεις τα ωραία…
Προς Α: Έσκισες στα γραπτά οπότε μην το σκέφτεσαι… Όσο καθυστερείς τη ρουτίνα του δημοσίου, τόσο καλύτερο για την ψυχική σου υγεία!
Προς Κ: Τα δύσκολα πέρασαν!!
Προς Σ: Επιτέλους Αθήνα! Γεεεεεεεεεεεες!
Προς Χ: ότι λέω και στην Α. αν και νομίζω ότι τώρα έχεις πολύ καλύτερα πράγματα ν ασχοληθείς!
Playlist
Voodoo child και ‘Το Γράμμα’-Φάμελλος σε Σιδηρόπουλο και Γερμανό
Η γη απ’ τα αστέρια-Φώτα που σβήνουν
Ένα τραγούδι για το χειμώνα-Πανούσης
Βάλτο στα πόδια-Πέτα
Στερεότυπα-Γαλάνη
Δευτέρα 15 Ιουνίου 2009
Όλα για τη Σκωτία μου
Είναι αφιερωμένο στη Σκωτία αυτό το post αλλά επειδή γράφεται με μουσική υπόκρουση λέω να ξεκινήσω με μία αναφορά στα τραγούδια που με συντροφεύουν.
1)Έβγαλε ένα πολύ ωραίο κομματάκι ο Σταθάκης, "μη το πεις πουθενά" λέγεται αλλά πρέπει να το πούμε γιατί είναι τρυφερό και μελαγχολικό και με τέλειο video clip και γενικά η αγγελική φωνή του σπάνια βρίσκει αντίστοιχο οπότε πάτε μία επίσκεψη στο youtube και ακούστε το.
2)Παπάζογλου το 'Απόψε σιωπηλοί' με τον ωραίο στίχο "κι όταν ξυπνήσω το πρωί να είσαι εκεί, για να μου πεις να μη φοβάμαι" και το 'Εγώ δεν είμαι ποιητής' που απλώς είναι κορυφαίο.
3) Pagan Poetry -Bjork τόσο ταιριαστό στην ατμόσφαιρα νοσταλγίας που μου δημιουργήθηκε γράφοντας αυτό το κείμενο.
4) Five Years - David Bowie τόσο αγγλικό...
5)Ραλλία Χρηστίδου -'Μέρες που δε σου'πα σ'αγαπώ' με τον Σαμπάνη και 'Θα'μαι αυτό που ποτέ μας δε θα'μαστε'
6) Μανώλης-πότε-θα-βγάλεις-καινούργιο-σιντι-Φάμελλος--->'Φέτος δεν κατάλαα καλοκαίρι' (εγώ είμαι σίγουρη ότι θα καταλάβω και θα είναι και τέλειο)
Θα προσπαθήσω να τα βάλω όλα σε μία σειρά. Από Σκωτία μέχρι Χαλκίδα είναι μεγάλη η απόσταση και συνέβησαν τόσα πολλά -καλά βέβαια- που πρέπει να καταγράψω. Μερικά σας τα έχω πει αλλά εδώ θα προσπαθήσω να τα βάλω σε μία σειρά για να είναι η εικόνα όσο πιο λεπομερής γίνεται.
Είναι Παρασκευή 22/ 05, πρωί, 5.45. Εγώ και ο μπαμπάς μου μπαίνουμε στο Χ96 από Πειραιά για το αεροδρόμιο. Αντιμετωπίζω έναν κλασσικό Ελληνάρα οδηγό που βαριέται που ζει. Το παρακάμπτω. Άλλωστε συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια. Και επιπλέον η διάθεση είναι πολύ καλή, πετάμε για Σκωτία. Στην πρώτη στάση ανεβαίνει η Σ. όπου αντιμετωπίζει και εκείνη τα ειρωνικά σχόλια του οδηγού. Έχω αρχίσει να τα παίρνω αλλά η συζήτηση με τη Σ. για καλοκαιρινές διακοπές με κάνει να ξεχαστώ. Στο αεροδρόμιο κάνουμε γρήγορο check in μιας που η British Airways σου δίνει τη δυνατότητα να επιλέξεις online θέσεις και να βγάλεις boarding pass 24 ώρες πριν τη πτήση. Φύγαμε στην ώρα μας -με ακρίβεια λεπτού- και η πτήση κυλησε πολύ ομαλά - με σούπερ χαμογελαστούς αεροσυνοδούς και νοστιμότατο english breakfast. Κύριο χαρακτηριστικό ήταν ότι εγώ και η Σ. γελούσαμε σαν να είμαστε σε casting για διαφήμιση της Crest.Είχαμε και οι δύο ανάγκη την απόδραση από το σχολείο και την εμπειρία μιας ξένης χώρας. Φτάσαμε Λονδίνο, δεύτερο τσεκ ιν, με πιο αυστηρά μέτρα, κάμερες, φωτογραφίες, παπουτσάκια off, και πτήση για Εδινμβούργο.
Edinburgh φτάσαμε 2.30 ώρα Αγγλίας, πήραμε ένα λεωφορείο από το αεροδρόμιο και σε μισή ώρα ήμασταν στο κέντρο της πόλης. Είχαμε μείνει και οι δύο με το στόμα ανοιχτό. Η πόλη είναι πραγματικά παραμυθένια. Τα επιβλητικά κτήρια, το πράσινο, η θάλασσα, όλα τακτοποιημένα, χωρίς φασαρία ή πήξιμο, ήταν ένας συνδυασμός που πιστεύω θα κέρδιζε τον οπιονδήποτε. Να σημειώσω πως αυτή την εποχή γίνονται έργα για το τραμ αλλά καμία σχέση με το χάος της Αθήνας σε περίοδο έργων. Εδώ όλα κυλούν ρολόι. Επίσης παρά την πρόβλεψη του καιρού για βροχές, μας έκαεν μια φοβερή λιακάδα. Και οι οδηγοί των λεωφορείων, σε τεράστια αντίθεση με αρκετούς δικούς μας και δη τον πρωινό, ήταν απίστευτα ευγενικοί και έτοιμοι να σε βοηθήσουν. Η ευχάριστη έκπληξη ήταν το bed and breakfast κατάλυμα που διαλέξαμε να μείνουμε, που είχε πάρει το όνομά του από τον διάσημο Σκωτσέζο ποιητή Robert Burns. Ένα δωμάτιο υπέροχο σε ένα παλιό, παραδοσιακού τύπου σπίτι. Μείναμε μόνο ένα βράδυ, οπότε δεν το εξερευνήσαμε όσο έπρεπε (το σαλόνι με το τζάκι και τους αναπαυτικούς καναπέδες, τον πράσινο κήπο. Με το αφήσαμε τις βαλίτσες στο δωμάτιο, βγήκαμε για το κέντρο για να δούμε όσο πιο πολλά μπορούσαμε. Το καλό με το Εδιμβούργο είναι ότι είναι μικρή πόλη και γυρίζεται περπατώντας. Περπατούσαμε 5.30 ώρες(!) αλλά είδαμε σχεδόν τα πάντα. Highlights: η οδός Royal Mile που συνδέει τα 2 κάστρα, η αγορά με τα μαγαζάκια, το υπέροχο πάρκο που μπορείς να καθίσεις, να χαλαρώσεις, να διαβάσεις ή να κάνεις πικ νικ, μια τέλεια street band όπου Σκωτσέζοι με παραδοσιακή στολή (όχι το kilt αλλά ύφασμα tartan σαν κουβέρτα μακρύ) με τύμπανα και γκάιντες έπαιζαν γνωστα κομμάτια και έκαναν μια απίστευτη διασκευή στο The Last of the Mohicans theme και τέλος οι απίστευτες ποσότητες μπισκότων shortbread που αγοράσαμε! Καθισαμε σε μια παμπ για φαί και εκεί νιώσαμε τα κουράγια μας να μας εγκαταλείπουν αλλά μείναμε έκπληκτες από το γεγονός ότι η ώρα ήταν 10 και ακόμα είχε φως! Αυτό δεν μας εμπόδισε να κοιμηθούμε κατευθείαν με το που ακουμπίσαμε στο μαξιλάρι. Το επόμενο πρωί είχαμε πολύ πρωινό ξύπνημα μαις και θα παίρναμε το πούλμαν για Aviemore, την πόλη από όπυ θα μας παραλάμβαναν οι υπέυθυνοι του σεμιναρίου. Για πρωινό διαλέξαμε scottish breakfast (αυγό, μπέικον,λουκάνικο, ψωμάκι, μανιτάρι, ντομάτα και φασόλια-δεν τα πήραμε-) και φτασαμε τρέχοντας στο σταθμό του λεωφορείου.
Το ταξίδι για Aviemore κράτησε 3.30 ώρες. Όταν φτάσαμε ήταν νωρίς μαις και το πουλμανάκι του σεμιναρίου θα ερχόταν στις 4 και η ώρα ήταν 1 και κάτι. Καθήσαμε για καφέ αλλά μετά από 45 λεπτά μας έδιωξαν διακριτικά (δεν είναι Ελλάδα να κάθεσαι με τς ώρες) και έτσι μετά από μια μικρή βόλτα (είχαμε και τις βαλίτσες) περιμέναμε εξω από το σταθμό παίζοντας χαρτιά. Λίγο πριν τις 4 γνωρίσαμε την πρώτη συμμετέχουσα, μια γυναίκα από Ρουμανία η οποία φαινόταν πολύ καλή αλλά με το ζόρι μπορούσαμε να συννενοηθούμε για τα βασικά μιας και τα Αγγλικά ήταν πολύ χαμηλά. Ήρθε η ώρα να ππάμε στο Badaguish , έτσι λεγόταν η περιοχή που μέναμε, μια δασώδης έκταση με ξύλινα σπίτια. Μέναμε στο Lodge 3 και το δωμάτιο μας με τη Στέλλα ήταν στο δεύτερο πάτωμα, το νούμερο 4. Έμοιαζε με σοφίτα. Το λατρέψαμε αμέσως.
Στο σεμινάριο είμασταν 8 άτομα, 7 γυναίκες και 1 άντρας. 2 Ελληνίδες, 2 Φινλανδέζες, 1 Πορτογαλίδα, 1 Ρουμάνα, 1 Σκωτσέζα και 1 Γερμανός. Παρότι αρχικά δεν είχαμε και την καλύτερη αίσθηση για το αν θα δέσει η ομάδα, η εξέλιξη ξεπέρασε κάθε προσδοκία.Δουλέψαμε πολύ καλά ως ομάδα, γελάσαμε πολύ (δύσκολο αν σκεφτείς τους διαφορετικούς κώδικες κάθε χώρας και το γεγονός ότι συννενοούμασταν σε μία γλώσσα που δεν ήταν η μητρική μας). Αναλυτικά το πρόγραμμα του σεμιναρίου θα έρθει σε νεότερο post έτσι ώστε να πάρετε μια καλή ιδέα όσοι ενδιαφέρονται να κάνουν αίτηση τις επόμενες χρονιές. Πάντως σου έδινε χώρο και χρόνο να δεις λίγο βαθύτερα μέσα σου, να αλλάξεις ιδέες και προκαταλήψεις και να γίνεις λίγο πιο ανοιχτός. Άλλωστε το motto του σεμιναρίου ήταν:
"A mind stretched by experience will never go back to its old dimensions"
Να αναφέρω ότι είδαμε μουσεία, πεδία μάχης, αοιχτό μουσείο στα Highlands, λίμνες, δάση, προστατευόμενες περιοχές-εθνικά πάρκα, αποστακτήριο ουίσκι, κάστρο. πίσης μάθαμε σκωτσέζικους χορούς και τραγούδια και κάναμε κατασκευες. Όχι και άσχημα έτσι?
Στην αρχή οι μέρες κυλούσαν αργά αλλά μετά από την Τρίτη πέταξαν. Το καλύτερο κομμάτι ήταν ότι με την Σ. ταιριάξαμε απίστευτα, γελάσαμε πολύ και δεν χρειάστηκε να διαπραγματευτούμε τίποτα, κολλήσαμε σε όλα. Ετοιμάσαμε και ένα σούπερ ελληνικό γεύμα που τιμήθηκε δεόντως από όλους και εκπροσωπήσαμε τα ελληνικά χρώματα καλύτερα ακόμα και από το Σάκη:)
Μετά ήρθε το Λονδίνο. Ανυπομονούσα πάρα πολύ να δω τον Γ. Αυτό που διαπίστωσα στο ταξίδι στη Σκωτία ήταν ότι ότι πάντα η σκέψη μου γύριζε στον Γ. και ότι καλό ζούσαμε αμέσως σκεφτόμουν πόσο θα ήθελα να ήταν εκείνος δίπλα μου να το ζήσουμε μαζί. Περίμενα πως και πως να έρθει η ώρα να μιλήσουμε και τα λίγα λεπτά δεν ήταν αρκετά. Ευτυχώς α περνούσαεμ το σαββατοκύριακο μαζί. Το Λονδίνο ήταν για μένα μια πολύ οικεία πόλη. Με το που βρέθηκα εκεί ήταν σαν μην είχα φύγει ποτέ. Κυκλοφορούσα άνετα και μόλις μου έφυγε και η αγωνία για το αν θα αρέσει στον Γ. το Λονδίνο πέρασα ακόμα καλύτερα. Νομίζω ότι ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία για τους δυο μας ως ζευγάρι και ανυπομονώ να το ζήσουμε ξανά στις αυγουστιάτικες διακοπές μας.
Και για να κλείσω και να αφήσω λίγο τα του εξωτερικού, να πω ότι η πρώτη μας φίλη από τη σχολή παντρεύεται στο Μεσσολογγι το πρώτο Σάββατο του Ιουλίου και οι 4 (εγώ, η Μ. η Μ2 και η Α)έχουμε ενθουσιαστεί που θα την δούμε μετά από τόσο καιρό και σε μια τόσο ευτυχισμένη της στιγμή.
Όσο για τα επαγγελματικά μου, τέλος σχολικής χρονιάς , καλές οι εντυπώσεις μου γενικά παρά τα μικροπροβλήματα,αλλά το ερώτημα παραμένει.. που θα'μαι του χρόνου? Αύγουστο θα ξέρω σχολείο και περιοχή, ελπίζω και είμαι ψιλοσίγουρη Χαλκίδα αλλά μέχρι να το δω γραμμένο δεν περιμένω τίποτα.
Και ένα ερώτημα που ζητά πλεόν επιτακτικά απάντηση:
Αυτοκίνητο-η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα?????
1)Έβγαλε ένα πολύ ωραίο κομματάκι ο Σταθάκης, "μη το πεις πουθενά" λέγεται αλλά πρέπει να το πούμε γιατί είναι τρυφερό και μελαγχολικό και με τέλειο video clip και γενικά η αγγελική φωνή του σπάνια βρίσκει αντίστοιχο οπότε πάτε μία επίσκεψη στο youtube και ακούστε το.
2)Παπάζογλου το 'Απόψε σιωπηλοί' με τον ωραίο στίχο "κι όταν ξυπνήσω το πρωί να είσαι εκεί, για να μου πεις να μη φοβάμαι" και το 'Εγώ δεν είμαι ποιητής' που απλώς είναι κορυφαίο.
3) Pagan Poetry -Bjork τόσο ταιριαστό στην ατμόσφαιρα νοσταλγίας που μου δημιουργήθηκε γράφοντας αυτό το κείμενο.
4) Five Years - David Bowie τόσο αγγλικό...
5)Ραλλία Χρηστίδου -'Μέρες που δε σου'πα σ'αγαπώ' με τον Σαμπάνη και 'Θα'μαι αυτό που ποτέ μας δε θα'μαστε'
6) Μανώλης-πότε-θα-βγάλεις-καινούργιο-σιντι-Φάμελλος--->'Φέτος δεν κατάλαα καλοκαίρι' (εγώ είμαι σίγουρη ότι θα καταλάβω και θα είναι και τέλειο)
Θα προσπαθήσω να τα βάλω όλα σε μία σειρά. Από Σκωτία μέχρι Χαλκίδα είναι μεγάλη η απόσταση και συνέβησαν τόσα πολλά -καλά βέβαια- που πρέπει να καταγράψω. Μερικά σας τα έχω πει αλλά εδώ θα προσπαθήσω να τα βάλω σε μία σειρά για να είναι η εικόνα όσο πιο λεπομερής γίνεται.
Είναι Παρασκευή 22/ 05, πρωί, 5.45. Εγώ και ο μπαμπάς μου μπαίνουμε στο Χ96 από Πειραιά για το αεροδρόμιο. Αντιμετωπίζω έναν κλασσικό Ελληνάρα οδηγό που βαριέται που ζει. Το παρακάμπτω. Άλλωστε συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια. Και επιπλέον η διάθεση είναι πολύ καλή, πετάμε για Σκωτία. Στην πρώτη στάση ανεβαίνει η Σ. όπου αντιμετωπίζει και εκείνη τα ειρωνικά σχόλια του οδηγού. Έχω αρχίσει να τα παίρνω αλλά η συζήτηση με τη Σ. για καλοκαιρινές διακοπές με κάνει να ξεχαστώ. Στο αεροδρόμιο κάνουμε γρήγορο check in μιας που η British Airways σου δίνει τη δυνατότητα να επιλέξεις online θέσεις και να βγάλεις boarding pass 24 ώρες πριν τη πτήση. Φύγαμε στην ώρα μας -με ακρίβεια λεπτού- και η πτήση κυλησε πολύ ομαλά - με σούπερ χαμογελαστούς αεροσυνοδούς και νοστιμότατο english breakfast. Κύριο χαρακτηριστικό ήταν ότι εγώ και η Σ. γελούσαμε σαν να είμαστε σε casting για διαφήμιση της Crest.Είχαμε και οι δύο ανάγκη την απόδραση από το σχολείο και την εμπειρία μιας ξένης χώρας. Φτάσαμε Λονδίνο, δεύτερο τσεκ ιν, με πιο αυστηρά μέτρα, κάμερες, φωτογραφίες, παπουτσάκια off, και πτήση για Εδινμβούργο.
Edinburgh φτάσαμε 2.30 ώρα Αγγλίας, πήραμε ένα λεωφορείο από το αεροδρόμιο και σε μισή ώρα ήμασταν στο κέντρο της πόλης. Είχαμε μείνει και οι δύο με το στόμα ανοιχτό. Η πόλη είναι πραγματικά παραμυθένια. Τα επιβλητικά κτήρια, το πράσινο, η θάλασσα, όλα τακτοποιημένα, χωρίς φασαρία ή πήξιμο, ήταν ένας συνδυασμός που πιστεύω θα κέρδιζε τον οπιονδήποτε. Να σημειώσω πως αυτή την εποχή γίνονται έργα για το τραμ αλλά καμία σχέση με το χάος της Αθήνας σε περίοδο έργων. Εδώ όλα κυλούν ρολόι. Επίσης παρά την πρόβλεψη του καιρού για βροχές, μας έκαεν μια φοβερή λιακάδα. Και οι οδηγοί των λεωφορείων, σε τεράστια αντίθεση με αρκετούς δικούς μας και δη τον πρωινό, ήταν απίστευτα ευγενικοί και έτοιμοι να σε βοηθήσουν. Η ευχάριστη έκπληξη ήταν το bed and breakfast κατάλυμα που διαλέξαμε να μείνουμε, που είχε πάρει το όνομά του από τον διάσημο Σκωτσέζο ποιητή Robert Burns. Ένα δωμάτιο υπέροχο σε ένα παλιό, παραδοσιακού τύπου σπίτι. Μείναμε μόνο ένα βράδυ, οπότε δεν το εξερευνήσαμε όσο έπρεπε (το σαλόνι με το τζάκι και τους αναπαυτικούς καναπέδες, τον πράσινο κήπο. Με το αφήσαμε τις βαλίτσες στο δωμάτιο, βγήκαμε για το κέντρο για να δούμε όσο πιο πολλά μπορούσαμε. Το καλό με το Εδιμβούργο είναι ότι είναι μικρή πόλη και γυρίζεται περπατώντας. Περπατούσαμε 5.30 ώρες(!) αλλά είδαμε σχεδόν τα πάντα. Highlights: η οδός Royal Mile που συνδέει τα 2 κάστρα, η αγορά με τα μαγαζάκια, το υπέροχο πάρκο που μπορείς να καθίσεις, να χαλαρώσεις, να διαβάσεις ή να κάνεις πικ νικ, μια τέλεια street band όπου Σκωτσέζοι με παραδοσιακή στολή (όχι το kilt αλλά ύφασμα tartan σαν κουβέρτα μακρύ) με τύμπανα και γκάιντες έπαιζαν γνωστα κομμάτια και έκαναν μια απίστευτη διασκευή στο The Last of the Mohicans theme και τέλος οι απίστευτες ποσότητες μπισκότων shortbread που αγοράσαμε! Καθισαμε σε μια παμπ για φαί και εκεί νιώσαμε τα κουράγια μας να μας εγκαταλείπουν αλλά μείναμε έκπληκτες από το γεγονός ότι η ώρα ήταν 10 και ακόμα είχε φως! Αυτό δεν μας εμπόδισε να κοιμηθούμε κατευθείαν με το που ακουμπίσαμε στο μαξιλάρι. Το επόμενο πρωί είχαμε πολύ πρωινό ξύπνημα μαις και θα παίρναμε το πούλμαν για Aviemore, την πόλη από όπυ θα μας παραλάμβαναν οι υπέυθυνοι του σεμιναρίου. Για πρωινό διαλέξαμε scottish breakfast (αυγό, μπέικον,λουκάνικο, ψωμάκι, μανιτάρι, ντομάτα και φασόλια-δεν τα πήραμε-) και φτασαμε τρέχοντας στο σταθμό του λεωφορείου.
Το ταξίδι για Aviemore κράτησε 3.30 ώρες. Όταν φτάσαμε ήταν νωρίς μαις και το πουλμανάκι του σεμιναρίου θα ερχόταν στις 4 και η ώρα ήταν 1 και κάτι. Καθήσαμε για καφέ αλλά μετά από 45 λεπτά μας έδιωξαν διακριτικά (δεν είναι Ελλάδα να κάθεσαι με τς ώρες) και έτσι μετά από μια μικρή βόλτα (είχαμε και τις βαλίτσες) περιμέναμε εξω από το σταθμό παίζοντας χαρτιά. Λίγο πριν τις 4 γνωρίσαμε την πρώτη συμμετέχουσα, μια γυναίκα από Ρουμανία η οποία φαινόταν πολύ καλή αλλά με το ζόρι μπορούσαμε να συννενοηθούμε για τα βασικά μιας και τα Αγγλικά ήταν πολύ χαμηλά. Ήρθε η ώρα να ππάμε στο Badaguish , έτσι λεγόταν η περιοχή που μέναμε, μια δασώδης έκταση με ξύλινα σπίτια. Μέναμε στο Lodge 3 και το δωμάτιο μας με τη Στέλλα ήταν στο δεύτερο πάτωμα, το νούμερο 4. Έμοιαζε με σοφίτα. Το λατρέψαμε αμέσως.
Στο σεμινάριο είμασταν 8 άτομα, 7 γυναίκες και 1 άντρας. 2 Ελληνίδες, 2 Φινλανδέζες, 1 Πορτογαλίδα, 1 Ρουμάνα, 1 Σκωτσέζα και 1 Γερμανός. Παρότι αρχικά δεν είχαμε και την καλύτερη αίσθηση για το αν θα δέσει η ομάδα, η εξέλιξη ξεπέρασε κάθε προσδοκία.Δουλέψαμε πολύ καλά ως ομάδα, γελάσαμε πολύ (δύσκολο αν σκεφτείς τους διαφορετικούς κώδικες κάθε χώρας και το γεγονός ότι συννενοούμασταν σε μία γλώσσα που δεν ήταν η μητρική μας). Αναλυτικά το πρόγραμμα του σεμιναρίου θα έρθει σε νεότερο post έτσι ώστε να πάρετε μια καλή ιδέα όσοι ενδιαφέρονται να κάνουν αίτηση τις επόμενες χρονιές. Πάντως σου έδινε χώρο και χρόνο να δεις λίγο βαθύτερα μέσα σου, να αλλάξεις ιδέες και προκαταλήψεις και να γίνεις λίγο πιο ανοιχτός. Άλλωστε το motto του σεμιναρίου ήταν:
"A mind stretched by experience will never go back to its old dimensions"
Να αναφέρω ότι είδαμε μουσεία, πεδία μάχης, αοιχτό μουσείο στα Highlands, λίμνες, δάση, προστατευόμενες περιοχές-εθνικά πάρκα, αποστακτήριο ουίσκι, κάστρο. πίσης μάθαμε σκωτσέζικους χορούς και τραγούδια και κάναμε κατασκευες. Όχι και άσχημα έτσι?
Στην αρχή οι μέρες κυλούσαν αργά αλλά μετά από την Τρίτη πέταξαν. Το καλύτερο κομμάτι ήταν ότι με την Σ. ταιριάξαμε απίστευτα, γελάσαμε πολύ και δεν χρειάστηκε να διαπραγματευτούμε τίποτα, κολλήσαμε σε όλα. Ετοιμάσαμε και ένα σούπερ ελληνικό γεύμα που τιμήθηκε δεόντως από όλους και εκπροσωπήσαμε τα ελληνικά χρώματα καλύτερα ακόμα και από το Σάκη:)
Μετά ήρθε το Λονδίνο. Ανυπομονούσα πάρα πολύ να δω τον Γ. Αυτό που διαπίστωσα στο ταξίδι στη Σκωτία ήταν ότι ότι πάντα η σκέψη μου γύριζε στον Γ. και ότι καλό ζούσαμε αμέσως σκεφτόμουν πόσο θα ήθελα να ήταν εκείνος δίπλα μου να το ζήσουμε μαζί. Περίμενα πως και πως να έρθει η ώρα να μιλήσουμε και τα λίγα λεπτά δεν ήταν αρκετά. Ευτυχώς α περνούσαεμ το σαββατοκύριακο μαζί. Το Λονδίνο ήταν για μένα μια πολύ οικεία πόλη. Με το που βρέθηκα εκεί ήταν σαν μην είχα φύγει ποτέ. Κυκλοφορούσα άνετα και μόλις μου έφυγε και η αγωνία για το αν θα αρέσει στον Γ. το Λονδίνο πέρασα ακόμα καλύτερα. Νομίζω ότι ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία για τους δυο μας ως ζευγάρι και ανυπομονώ να το ζήσουμε ξανά στις αυγουστιάτικες διακοπές μας.
Και για να κλείσω και να αφήσω λίγο τα του εξωτερικού, να πω ότι η πρώτη μας φίλη από τη σχολή παντρεύεται στο Μεσσολογγι το πρώτο Σάββατο του Ιουλίου και οι 4 (εγώ, η Μ. η Μ2 και η Α)έχουμε ενθουσιαστεί που θα την δούμε μετά από τόσο καιρό και σε μια τόσο ευτυχισμένη της στιγμή.
Όσο για τα επαγγελματικά μου, τέλος σχολικής χρονιάς , καλές οι εντυπώσεις μου γενικά παρά τα μικροπροβλήματα,αλλά το ερώτημα παραμένει.. που θα'μαι του χρόνου? Αύγουστο θα ξέρω σχολείο και περιοχή, ελπίζω και είμαι ψιλοσίγουρη Χαλκίδα αλλά μέχρι να το δω γραμμένο δεν περιμένω τίποτα.
Και ένα ερώτημα που ζητά πλεόν επιτακτικά απάντηση:
Αυτοκίνητο-η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα?????
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)