Πως φαίνεται το κορίτσι του φαντάρου…
Η φίλη μου η Μ2. μου είχε πει ότι όταν ο Γ. θα μπει στρατό θα αρχίσω να κολλάω το στρατιωτικό λεξιλόγιο. Δεν είχα κανένα λόγο να την αμφισβητήσω, μιας και ‘δανειζόμουν’ λέξεις και φράσεις από την καθημερινότητα του Γ. πολύ πριν το στρατό. (το περίφημο ‘τον κέρασε’ έχει γίνει τοπ αγαπημένο) Εδώ και 6 μήνες τώρα, η εμπλοκή, ο γιωτάς, το Κου Φού –ΚΦ, συντομογραφία για την υπηρεσία ‘κτηριοφύλακας’ και αγαπημένο λογοπαίγνιο ‘στου ΚουΦού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα’ , η φράση ‘δεν την παλεύεις, πάρε αναβολή’ έχουν εισχωρήσει και στο δικό μου λεξιλόγιο…
Σχολείο και ιδιαίτερο
Όλα κυλούν ομαλά αν εξαιρέσεις ότι κάθε μέρα έχουμε και κάτι καινούργιο να τσακώνονται οι μισοί δάσκαλοι με τους άλλους μισούς καθώς και με την διευθύντρια. Η οποία διευθύντρια είναι καλή, πιστεύω αρκετά ικανή για τη θέση της (κάνει και διδακτορικό στη Νεοελληνική Ποίηση και συγκεκριμένα στον Σολωμό) και πολύ τυπική, πράγμα όμως που της στερεί κάπως τη δυνατότητα ευελιξίας. Πάντως σίγουρα δεν είναι η άχρηστη που 2-3 δάσκαλοι εκεί την παρουσιάζουν. Αυτό το κλίμα εμένα με κουράζει. Γιατί δεν έχω όρεξη να μπλεχτώ σε τίποτα, κοιτάω μόνο τη δουλειά μου και δεν έχω την υποχρέωση να ακούω τον κάθε δυσαρεστημένο από τη ζωή του να βγάζει όλη του τη χολή στην ώρα του διαλείμματος. Και επίσης με ενοχλεί που ξέρω ότι αν χρειαστεί να λείψω για κάτι, θα ακούσω από πίσω τα εξ αμάξης. Γιατί δεν αρκεί να κάνεις καλά τη δουλειά σου, να είσαι τυπική στις υποχρεώσεις σου, να είσαι πρόθυμη, πρέπει να είσαι και πάντα εκεί. Και όσον αφορά σε εμάς των ειδικοτήτων στην Πρωτοβάθμια, μας έχουν γραμμένους, δεν συμμετέχουμε σε καμιά απόφαση αλλά κάνουμε κανονικά τις ίδιες ώρες, τις ίδιες εφημερίες και μπαίνουμε σφήνα στο πρόγραμμα για να βολέψουν τα κενά τους οι δάσκαλοι. Και άμα λείψεις μια φορά, γίνεσαι ανεύθυνος. Το ξέρω ότι αυτά δεν πρέπει να με απασχολούν όσο εγώ είμαι εντάξει με τον εαυτό μου αλλά είναι ο χαρακτήρας μου να μην αντέχω να σκέφτονται οι άλλοι για μένα, πράγμα αρκετά ψυχοφθόρο αν σκεφτείς ότι ποτέ δεν μπορείς να είσαι αρεστή σε όλους, αλλά ο χαρακτήρας μας δύσκολα αλλάζει…
Πέρασε και ο καιρός των τεστ, 163 διόρθωσα, έρχεται σε 2-3 βδομάδες η ώρα να παραδώσουμε βαθμούς, να δούμε τι θα βάλω και τι αλχημείες θα κάνω για να μην αδικήσω κανέναν και να μην κάψω, επίσης.
Όσον αφορά στο ιδιαίτερο, όλα καλά μέχρι στιγμής με το γκρουπάκι των Ισπανικών, ένα δίωρο την εβδομάδα που με κρατάει και εμένα σε εγρήγορση.
Ταινίες και καφέδες
Vicky Cristina Barcelona του Allen που δεν μου άρεσε και απορώ γιατί τόσα θερμά σχόλια από τους κριτικούς… Είδα Lars and the Real Girl στο DVD από την προηγούμενη σεζόν. Εξαιρετική, αστεία, ανθρώπινη και ο Ryan Gosling βάζει υποψηφιότητα για τον πιο αξιαγάπητο weirdo του σινεμά. Το περίφημο Happy-Go-Lucky που το έχω συστήσει σε όλο τον κόσμο, το έχει δει και έχουν ενθουσιαστεί όλοι, όχι, δεν κατάφερα να το δω ακόμη, παρότι ο καλός μου φίλος Σ. μου το έστειλε αλλά το DVD δεν παίζει!!!
Για καφέ συστήνω ανεπιφύλακτα Booze Cooperativa στην Κολοκοτρώνη (παρότρυνση της Μ2), το Καφεκούτι στη Σόλωνος και το MoStar στη Χαλκίδα, αν σας φέρει ο δρόμος κατά δω.
ΥΓ: Επειδή πολλά άσχημα μαζεμένα συνέβησαν το τελευταίο διάστημα, κάποια που αντιμετωπίζονται, κάποια που απλώς τα αποδέχεσαι όσο δύσκολο και να’ ναι, κατάλαβα ότι όταν δεν είσαι μόνος, ακόμα και η σκέψη ότι δεν είσαι μόνος σου δίνει μεγάλη δύναμη. Ισχύει για φίλους, οικογένεια και κυρίως για το άτομο που έχεις επιλέξει να είναι το πιο σημαντικό στη ζωή σου...γιατί υπάρχει και μοιράζεστε από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο μεγάλα…
Playlist
Hoosiers-Worried about Ray (οι τίτλοι του Γ4, το σήριαλ μέτριο, η μουσική σούπερ)
The Prefabricated Quartet-Heroes (από το καλύτερο σήριαλ των τελευταίων ετών με τους πιο ταυτίσιμους ήρωες…Αγαπάμε ‘Άγρια Παιδιά’)
Kate Perry-I kissed a girl και το Hot n’ cold (είναι καλή, δεν μπορείς να το αρνηθείς)
Τρίφωνο-Να μ’ αγαπάς (οι στίχοι λιώνουν…)
Σαββιδάκης-Η μαγεμένη σου ματιά (ναι, που το θυμήθηκα, αλλά είναι τόσο όμορφο τραγούδι... ‘ήλιους να ζωγραφίσεις στο παγωμένο μου κορμί…’)
Οδυσσέας Τσάκαλος-Δεν πειράζει (νομίζω ακούγεται πιο πολύ η βερσιόν της Ραλλίας αλλά μ’ αρέσει πιο πολύ το αυθεντικό)
Ενδελέχεια-Κατάδικος(απλώς κομματάρα-δες στίχους παρακάτω)
The Nightmare before Christmas O. S. T- What’s this? (το μόνο Χριστουγεννιάτικο που σπάει το εμπάργκο μου-τίποτα Χριστουγεννιάτικο μέχρι τις 10 Δεκέμβρίου-)
Προτεινόμενη Ταινία
Lars and the Real Girl
Στίχος
‘χωρίζω έτσι την ζωή από τη ζωή μου, και έχω για αντάλλαγμα μια όψη σιγουριάς, μα κάθε νύχτα συναντώ μες στο κορμί μου, ένα κατάδικο στη θέση της καρδιάς’ Ενδελέχεια - Κατάδικος
Τετάρτη 26 Νοεμβρίου 2008
Σάββατο 11 Οκτωβρίου 2008
Γράφω και μαθαίνω.
Θα ήταν ένα πολύ βαρετό απόγευμα αν δεν έβλεπα μαζεμένη όση Ελληνοφρένεια δεν είχα δει όλον αυτόν τον καιρό. Απλώς σ’ ευχαριστούμε Θύμιο, Αποστόλη, Μάνο, Πέτρο, Θανάση, Ελένη, Γιάννη και Γιώργο (με τα μικρά τους ονόματα πλέον μιας και είναι δικοί μας άνθρωποι). Έχω να προτείνω ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο που προτείνει η Ελληνοφρένεια σε συνεργασία με τον ωραίο Άδωνη και τον αδελφό Λεωνίδα, γραμμένο από κάποιον καθηγητή της Παντείου ονόματι Σταύρο Θεοφανίδη με τίτλο ‘Τα Αγγλικά είναι Ελληνική Διάλεκτος’ (συνάδελφοι φοιτητές της Αγγλικής, σκίστε τα πτυχία σας). Θα σας παραθέσω απλώς το απόσπασμα που έπαιξε στην εκπομπή:
All-όλα
I stand-Ίσταμαι
Can-κάνω
I go-άγω (λέει ο Άδωνης: ‘στα Αγγλικά το άγω είναι α-γκο)
I have-έχω
Do-Τίθεμαι (Άδωνης νο.2: ‘το του και το ντου είναι μαζί με το θου το ίδιο γράμμα με το ντου’-ούτε ο Μπαμπινιώτης τέτοια ανάλυση.)
Μετά από αυτά που είναι και στο εξώφυλλο του βιβλίου, μπορεί κανείς να φανταστεί τι θα διαβάσει στις πόσες σελίδες στο εσωτερικό…Επίσης, θυμάσαι με νοσταλγία την εποχή που έβλεπες το ‘Γάμος αλά Ελληνικά’ και γελούσες με τον πατέρα που έβγαζε όλες τις λέξεις ελληνικές –kimono από την λέξη χειμώνας, αυτό που το φοράμε όταν κρυώνουμε το χειμώνα.
Μιλώντας για βιβλία, ας περάσω στα σοβαρά που διάβασα από την Δημοτική βιβλιοθήκη της Χαλκίδας. Μαντάμ Μποβαρύ του Φλωμπέρ, κλασσικό και από αυτά που όλοι οι υπόλοιποι συγγραφείς μιλάνε γι’ αυτό, οπότε αν ασχολείσαι λίγο με Λογοτεχνία μάλλον πρέπει να το διαβάσεις. Ωραίο και ευκολοδιάβαστο. Κατόπιν πέρασα στα ελληνικά. ‘Η φανέλα με το 9’ του Μένη Κουμανταρέα, ασυνήθιστη επιλογή αλλά μου χτύπησε στο μάτι και τελικά δεν έκανα λάθος. Το διάβασα σε 3 μέρες και στο τέλος συγκινήθηκα απίστευτα, άσε που ο ήρωας λόγω ποδοσφαίρου και τραυματισμού μου θύμιζε τον αδελφό μου και μ’ έκανε να τον νιώσω λίγο παραπάνω. Τέλος, ‘Ο Τούρκος στον Κήπο’ του Γιάννη Ξανθούλη, ο οποίος με το ‘..Ύστερα ήρθαν οι Μέλισσες’ μπήκε στη λίστα με τους αγαπημένους…Και αυτό του το βιβλίο μου άρεσε πολύ. Εν τω μεταξύ, τις ‘Μέλισσες’ τις είδα αυτές τις μέρες και στο ίντερνετ, μιας και όταν παίχτηκε το σήριαλ δεν το έβλεπα…Εξαιρετική μεταφορά έχω να πω αν και ο Βογιατζής δεν με τρελαίνει, η Μαρινέλα όμως είναι σα να γράφτηκε ο ρόλος γι’ αυτή, θεά!
Από ίντερνετ είδα και μερικά καινούργια σήριαλ για να πάρω μια ιδέα ποια θα κατεβάζω το χειμώνα. Λοιπόν, δαγκωτό στα ‘Άγρια Παιδιά’ με ωραία σκηνοθεσία, πολύ καλό καστ και φυσική γλώσσα και στο ´L.A.P.D’-όλα τα λεφτά τα Αγγλικά του Κρατερού Κατσούλη.
Στο σινεμά νιώθω σαν να έχω χρόνια να πατήσω αλλά δεν βγαίνει κάτι να μ’ αρέσει, εδώ στη Χαλκίδα παίζει κάτι βλακείες και περιμένω τις 3 ‘καθηγητικές’ ταινίες, το ‘Happy-Go-Lucky’, to ‘Entre les moures’ (Ανάμεσα στους Τοίχους) και το ‘Κύμα. Αγγλική, Γαλλική, Γερμανική.
Ακούω ξανά πολύ Ενδελέχεια, ανακάλυψα και εγώ τη δική μας Monika (που την πέτυχα και live στο Θησείο, λόγω MTV week) και γράφω, γράφω, γράφω…
Η Μ2 κλείνει τεύχη και βαμπιριάζει μπροστά στο PC, η Α. τρέχει στο φροντιστήριο και σε ιδιαίτερα ακόμη και Σαβ/κα ενώ διαβάζει για ΑΣΕΠ, η Μ. μαζί με τη δουλειά της έχει και φροντιστήριο για τον ΑΣΕΠ, η Χ. συνεχίζει τα ζογκλερικά για να χωρέσει 3 σχολεία ως ωρομίσθια, διάβασμα και μεταπτυχιακό (congrats again!) σε ένα 24ωρο και όλες έχουν και μια προσωπική ζωή ταυτόχρονα. Ο Γ. ήδη έφτασε στα μισά της στρατιωτικής θητείας και εγώ προσπαθώ να βρω θέμα για διδακτορικό και να γράψω ένα μυθιστόρημα που έχει μπει στο μυαλό μου με τον τίτλο ‘Ταυτότητα’ Μήπως μπήκαμε εντελώς στην ενήλικη ζωή πλέον;
Playlist
Monika- Babe και Over the Hill
Ενδελέχεια- Ξένος, Κατάδικος, Για την αγάπη
ΥΓ: 5 Οκτωβρίου ήταν η Παγκόσμια Μέρα του Εκπαιδευτικού. Άντε, χρόνια μας πολλά και με πολλή υπομονή όσοι είναι του επαγγέλματος.
All-όλα
I stand-Ίσταμαι
Can-κάνω
I go-άγω (λέει ο Άδωνης: ‘στα Αγγλικά το άγω είναι α-γκο)
I have-έχω
Do-Τίθεμαι (Άδωνης νο.2: ‘το του και το ντου είναι μαζί με το θου το ίδιο γράμμα με το ντου’-ούτε ο Μπαμπινιώτης τέτοια ανάλυση.)
Μετά από αυτά που είναι και στο εξώφυλλο του βιβλίου, μπορεί κανείς να φανταστεί τι θα διαβάσει στις πόσες σελίδες στο εσωτερικό…Επίσης, θυμάσαι με νοσταλγία την εποχή που έβλεπες το ‘Γάμος αλά Ελληνικά’ και γελούσες με τον πατέρα που έβγαζε όλες τις λέξεις ελληνικές –kimono από την λέξη χειμώνας, αυτό που το φοράμε όταν κρυώνουμε το χειμώνα.
Μιλώντας για βιβλία, ας περάσω στα σοβαρά που διάβασα από την Δημοτική βιβλιοθήκη της Χαλκίδας. Μαντάμ Μποβαρύ του Φλωμπέρ, κλασσικό και από αυτά που όλοι οι υπόλοιποι συγγραφείς μιλάνε γι’ αυτό, οπότε αν ασχολείσαι λίγο με Λογοτεχνία μάλλον πρέπει να το διαβάσεις. Ωραίο και ευκολοδιάβαστο. Κατόπιν πέρασα στα ελληνικά. ‘Η φανέλα με το 9’ του Μένη Κουμανταρέα, ασυνήθιστη επιλογή αλλά μου χτύπησε στο μάτι και τελικά δεν έκανα λάθος. Το διάβασα σε 3 μέρες και στο τέλος συγκινήθηκα απίστευτα, άσε που ο ήρωας λόγω ποδοσφαίρου και τραυματισμού μου θύμιζε τον αδελφό μου και μ’ έκανε να τον νιώσω λίγο παραπάνω. Τέλος, ‘Ο Τούρκος στον Κήπο’ του Γιάννη Ξανθούλη, ο οποίος με το ‘..Ύστερα ήρθαν οι Μέλισσες’ μπήκε στη λίστα με τους αγαπημένους…Και αυτό του το βιβλίο μου άρεσε πολύ. Εν τω μεταξύ, τις ‘Μέλισσες’ τις είδα αυτές τις μέρες και στο ίντερνετ, μιας και όταν παίχτηκε το σήριαλ δεν το έβλεπα…Εξαιρετική μεταφορά έχω να πω αν και ο Βογιατζής δεν με τρελαίνει, η Μαρινέλα όμως είναι σα να γράφτηκε ο ρόλος γι’ αυτή, θεά!
Από ίντερνετ είδα και μερικά καινούργια σήριαλ για να πάρω μια ιδέα ποια θα κατεβάζω το χειμώνα. Λοιπόν, δαγκωτό στα ‘Άγρια Παιδιά’ με ωραία σκηνοθεσία, πολύ καλό καστ και φυσική γλώσσα και στο ´L.A.P.D’-όλα τα λεφτά τα Αγγλικά του Κρατερού Κατσούλη.
Στο σινεμά νιώθω σαν να έχω χρόνια να πατήσω αλλά δεν βγαίνει κάτι να μ’ αρέσει, εδώ στη Χαλκίδα παίζει κάτι βλακείες και περιμένω τις 3 ‘καθηγητικές’ ταινίες, το ‘Happy-Go-Lucky’, to ‘Entre les moures’ (Ανάμεσα στους Τοίχους) και το ‘Κύμα. Αγγλική, Γαλλική, Γερμανική.
Ακούω ξανά πολύ Ενδελέχεια, ανακάλυψα και εγώ τη δική μας Monika (που την πέτυχα και live στο Θησείο, λόγω MTV week) και γράφω, γράφω, γράφω…
Η Μ2 κλείνει τεύχη και βαμπιριάζει μπροστά στο PC, η Α. τρέχει στο φροντιστήριο και σε ιδιαίτερα ακόμη και Σαβ/κα ενώ διαβάζει για ΑΣΕΠ, η Μ. μαζί με τη δουλειά της έχει και φροντιστήριο για τον ΑΣΕΠ, η Χ. συνεχίζει τα ζογκλερικά για να χωρέσει 3 σχολεία ως ωρομίσθια, διάβασμα και μεταπτυχιακό (congrats again!) σε ένα 24ωρο και όλες έχουν και μια προσωπική ζωή ταυτόχρονα. Ο Γ. ήδη έφτασε στα μισά της στρατιωτικής θητείας και εγώ προσπαθώ να βρω θέμα για διδακτορικό και να γράψω ένα μυθιστόρημα που έχει μπει στο μυαλό μου με τον τίτλο ‘Ταυτότητα’ Μήπως μπήκαμε εντελώς στην ενήλικη ζωή πλέον;
Playlist
Monika- Babe και Over the Hill
Ενδελέχεια- Ξένος, Κατάδικος, Για την αγάπη
ΥΓ: 5 Οκτωβρίου ήταν η Παγκόσμια Μέρα του Εκπαιδευτικού. Άντε, χρόνια μας πολλά και με πολλή υπομονή όσοι είναι του επαγγέλματος.
Τρίτη 30 Σεπτεμβρίου 2008
Ο Σουρεαλισμός στη σχολική τάξη
(Πώς σας ακούγεται αυτό για τίτλος διδακτορικού;)
Κάθε φορά που διαβάζω κάπου ένα άρθρο για το Facebook όλοι σχολιάζουν την σουρεαλιστική φράση ‘Vangelis has thrown a sheep on you’ ως αναφορά στο περίφημο poke application. Η εντύπωση είναι πως στη πραγματική ζωή κάτι τέτοιο έχει μηδαμινές πιθανότητες να συμβεί. Τι θα έλεγαν όλοι αυτοί όμως για τη φράση που ακούστηκε στη Γ τάξη σχολείου της Χαλκίδας στο οποίο υπερήφανα υπηρετώ ‘Κυρία, η Ιωάννα μου πέταξε ένα ποντίκι στο κεφάλι;’ Και δεν εννοούσε ποντίκι υπολογιστή.
Η συνέχεια βέβαια είναι λιγότερο ενδιαφέρουσα από ότι προϊδεάζει η παραπάνω φράση. Επρόκειτο για ένα ψεύτικο ποντίκι χλαπάτσα το οποίο αρχικά είχε εκτοξευθεί στο ταβάνι και κατόπιν στο κεφάλι συμπαθούς οχτάχρονου. Αθώο αστείο, όπως αυτό που σου έρχεται ένας μικρός με αγγελικό πρόσωπο και σου προσφέρει τσίχλα από αυτές τις μακρόστενες που τις τραβάς από το πακετάκι και τότε σου πιάνει το δάχτυλο μια πλαστική-αλλά εξίσου σιχαμερή-κατσαρίδα.
Περιμένουμε εναγωνίως την εμφάνιση ακριδών και άλλων τεράτων.
Κατά τα’ άλλα όλα καλά στο σχολείο και στην ωραία πόλη της Χαλκίδας. Υπάρχει μια ελαφριά αποστασιοποίηση από τους δασκάλους λόγω διαφοράς ηλικίας αλλά μου φέρονται μια χαρά. Τα παιδιά είναι αρκετά συνεργάσιμα, υπάρχουν και ζωηρά εννοείται αλλά ή είναι λιγότερο από της Ρόδου ή εγώ έχω μάθει να τα χειρίζομαι καλύτερα. Το κτήριο του σχολείου είναι του κουτιού, 4 χρόνια κτισμένο. Πριν το σχολείο ήταν μοιρασμένο σε τρία σπίτια, οπότε πάλι καλά που δεν διορίστηκα τότε γιατί θα με έτρωγαν οι δρόμοι. Όσο για το ωράριο, έχω κάθε μέρα πρώτη ώρα, άρα ξυπνητήρι στις 7 και σχολάω 13.15, αλλά έχω ενδιάμεσα κενό, που είναι καλό για διόρθωμα και αποσυμπίεση.
Για το σπίτι, την περιοχή και τη θάλασσα δεν σας λέω τίποτα, να έρθετε να το δείτε από κοντά, μία ώρα δρόμος είναι, ούτε μέχρι την Πανεπιστημιούπολη από το σπίτι σας.
Τώρα που θυμήθηκα τις αξέχαστες εποχές της σχολής με την διαδρομή όνειρο του 222 (που τώρα είναι 608), εποχές πλήρους σαρδελοποίησης, το έζησα ξανά στον ηλεκτρικό το Σάββατο απόγευμα, 7 η ώρα, Μοναστηράκι-Κάτω Πατήσια για το ΚΤΕΛ, που όλοι πήρανε το τρένο να πάνε στη Madonna και κόντευα να γίνω ένα με το παράθυρο. Αμάν, ήρθε και αυτή πια γιατί μας είχαν ζαλίσει, πλύση εγκεφάλου πια.
Από το ΚΤΕΛ Χαλκίδας ο ταξιτζής που με πήγε σπίτι μου είπε ότι πέρασα με μέσο στον ΑΣΕΠ, (λόγω ηλικίας αλλά και γενικά χωρίς μέσο δεν κάνεις τίποτα στη χώρα αυτή) και τσαντίστηκα κατόπιν εορτής, όταν έπαιζα τη συζήτηση στο μυαλό μου, και ‘θα του έλεγα το ένα και θα του απαντούσα το άλλο και θα κατέβαινα από το ταξί’ και τίποτα από αυτά δεν έκανα, οπότε τζάμπα έσκαγα σπίτι μετά. Βέβαια, επειδή όλοι ξέρετε ότι θέλω να κάνω ένα διδακτορικό (ψάχνω απεγνωσμένα θέμα), αν δεν με πάρουν στο Πανεπιστήμιο, θα με ακούσετε να λέω ‘ε, βέβαια, δεν είχα μέσο για να μπω, αφού όλοι με μέσο μπαίνουνε’. Τότε δείξτε μου αυτό το post. Και μια αίτηση για Αγγλία.
Το σκεφτόμουν πολύ καιρό και επιτέλους το έκανα. Στην παρακάτω διέυθυνση βρίσκονται συγκεντρωμένα τα άρθρα που έγραφα στο online περιοδικό του Goldsmiths, το Somewhere Else
http://www.beensomewhereelse.blogspot.com
ΥΓ: Είναι τέλειο που είμαι τόσο κοντά και μπορώ όποτε νιώθω μοναξιές να έρχομαι. Όμως με κάποιους (Γ.) όσο συχνά και αν έρχομαι, η επιστροφή μετά είναι όλο και πιο δύσκολη. Πότε δεν θα χρειάζεται να φεύγω;
Κάθε φορά που διαβάζω κάπου ένα άρθρο για το Facebook όλοι σχολιάζουν την σουρεαλιστική φράση ‘Vangelis has thrown a sheep on you’ ως αναφορά στο περίφημο poke application. Η εντύπωση είναι πως στη πραγματική ζωή κάτι τέτοιο έχει μηδαμινές πιθανότητες να συμβεί. Τι θα έλεγαν όλοι αυτοί όμως για τη φράση που ακούστηκε στη Γ τάξη σχολείου της Χαλκίδας στο οποίο υπερήφανα υπηρετώ ‘Κυρία, η Ιωάννα μου πέταξε ένα ποντίκι στο κεφάλι;’ Και δεν εννοούσε ποντίκι υπολογιστή.
Η συνέχεια βέβαια είναι λιγότερο ενδιαφέρουσα από ότι προϊδεάζει η παραπάνω φράση. Επρόκειτο για ένα ψεύτικο ποντίκι χλαπάτσα το οποίο αρχικά είχε εκτοξευθεί στο ταβάνι και κατόπιν στο κεφάλι συμπαθούς οχτάχρονου. Αθώο αστείο, όπως αυτό που σου έρχεται ένας μικρός με αγγελικό πρόσωπο και σου προσφέρει τσίχλα από αυτές τις μακρόστενες που τις τραβάς από το πακετάκι και τότε σου πιάνει το δάχτυλο μια πλαστική-αλλά εξίσου σιχαμερή-κατσαρίδα.
Περιμένουμε εναγωνίως την εμφάνιση ακριδών και άλλων τεράτων.
Κατά τα’ άλλα όλα καλά στο σχολείο και στην ωραία πόλη της Χαλκίδας. Υπάρχει μια ελαφριά αποστασιοποίηση από τους δασκάλους λόγω διαφοράς ηλικίας αλλά μου φέρονται μια χαρά. Τα παιδιά είναι αρκετά συνεργάσιμα, υπάρχουν και ζωηρά εννοείται αλλά ή είναι λιγότερο από της Ρόδου ή εγώ έχω μάθει να τα χειρίζομαι καλύτερα. Το κτήριο του σχολείου είναι του κουτιού, 4 χρόνια κτισμένο. Πριν το σχολείο ήταν μοιρασμένο σε τρία σπίτια, οπότε πάλι καλά που δεν διορίστηκα τότε γιατί θα με έτρωγαν οι δρόμοι. Όσο για το ωράριο, έχω κάθε μέρα πρώτη ώρα, άρα ξυπνητήρι στις 7 και σχολάω 13.15, αλλά έχω ενδιάμεσα κενό, που είναι καλό για διόρθωμα και αποσυμπίεση.
Για το σπίτι, την περιοχή και τη θάλασσα δεν σας λέω τίποτα, να έρθετε να το δείτε από κοντά, μία ώρα δρόμος είναι, ούτε μέχρι την Πανεπιστημιούπολη από το σπίτι σας.
Τώρα που θυμήθηκα τις αξέχαστες εποχές της σχολής με την διαδρομή όνειρο του 222 (που τώρα είναι 608), εποχές πλήρους σαρδελοποίησης, το έζησα ξανά στον ηλεκτρικό το Σάββατο απόγευμα, 7 η ώρα, Μοναστηράκι-Κάτω Πατήσια για το ΚΤΕΛ, που όλοι πήρανε το τρένο να πάνε στη Madonna και κόντευα να γίνω ένα με το παράθυρο. Αμάν, ήρθε και αυτή πια γιατί μας είχαν ζαλίσει, πλύση εγκεφάλου πια.
Από το ΚΤΕΛ Χαλκίδας ο ταξιτζής που με πήγε σπίτι μου είπε ότι πέρασα με μέσο στον ΑΣΕΠ, (λόγω ηλικίας αλλά και γενικά χωρίς μέσο δεν κάνεις τίποτα στη χώρα αυτή) και τσαντίστηκα κατόπιν εορτής, όταν έπαιζα τη συζήτηση στο μυαλό μου, και ‘θα του έλεγα το ένα και θα του απαντούσα το άλλο και θα κατέβαινα από το ταξί’ και τίποτα από αυτά δεν έκανα, οπότε τζάμπα έσκαγα σπίτι μετά. Βέβαια, επειδή όλοι ξέρετε ότι θέλω να κάνω ένα διδακτορικό (ψάχνω απεγνωσμένα θέμα), αν δεν με πάρουν στο Πανεπιστήμιο, θα με ακούσετε να λέω ‘ε, βέβαια, δεν είχα μέσο για να μπω, αφού όλοι με μέσο μπαίνουνε’. Τότε δείξτε μου αυτό το post. Και μια αίτηση για Αγγλία.
Το σκεφτόμουν πολύ καιρό και επιτέλους το έκανα. Στην παρακάτω διέυθυνση βρίσκονται συγκεντρωμένα τα άρθρα που έγραφα στο online περιοδικό του Goldsmiths, το Somewhere Else
http://www.beensomewhereelse.blogspot.com
ΥΓ: Είναι τέλειο που είμαι τόσο κοντά και μπορώ όποτε νιώθω μοναξιές να έρχομαι. Όμως με κάποιους (Γ.) όσο συχνά και αν έρχομαι, η επιστροφή μετά είναι όλο και πιο δύσκολη. Πότε δεν θα χρειάζεται να φεύγω;
Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου 2008
Ξαφνικά φέτος το καλοκαίρι…
Πέρασε τόσο γρήγορα όσο ήρθε. Ένας μήνας στη Ρόδο και δύο στην αγαπημένη Αθήνα. Και σε λίγες μέρες η Χαλκίδα θα προστεθεί στη λίστα των πόλεων που μ’ έχουν φιλοξενήσει. Όμως τι συγκλονιστικά πράγματα συνέβησαν το φετινό καλοκαίρι;
Ιούνιος Ρόδου
Ο Ιούνιος μπορεί να διεκδικήσει τον τίτλο του πιο γεμάτου μήνα αλλά ταυτόχρονα του πιο διασκεδαστικού. Ήταν επίσης ο μήνας των επισκέψεων. Μ2, Μ, Α. και για ένα 24ωρο η τετράδα βρέθηκε μαζί σε διακοπές. Πριν τα κορίτσια είχε έρθει ο πατέρας, που όταν έφυγε φορτώθηκε δύο βαλίτσες και ένα σακ βουαγιάζ- παρόλα αυτά πάλι δύο τεράστιες βαλίτσες γέμισαν με την οριστική αναχώρησή μου από το νησί των ιπποτών. Δεν ξέρω τι να πρωτοδιαλέξω από τα highlights γι’ αυτό θα παραθέσω διάφορα και εσείς διαλέγετε το καλύτερο: Είδαμε το περίφημο Colorado, ένα κλαμπ με πολύ ωραίες φωνές στο live –αλλά απαίσιο στυλίστα και πολλούς πέφτουλες Άγγλους τουρίστες, οδήγησε η Α. στη Λίνδο, κάναμε μπάνια μέχρι τελικής πτώσεως, φάγαμε σε Κινέζικο αλλά μας βγήκε ξινό λόγω ιπτάμενης κατσαρίδας-τέρατος και τρέχαμε να προλάβουμε το καράβι αλλιώς η Μ2. θα έμενε άλλη μια μέρα μαζί μας (μήπως να το χάναμε τελικά;) Έπρηξα τους πάντες με το γιουβέτσι μου (ένα πολύπλοκο φαγητό έμαθα να μαγειρεύω και εγώ, να μη το διαφημίσω;) και ολοκλήρωσα πανηγυρικά τα μαθήματα με τον Brian με την εκμάθηση της λέξης ‘βρέχει’ που εκείνος πρόφερε ‘βρά-κι’.
Αποχαιρέτησα τα Αφαντόπαιδα, και τώρα που είναι Σεπτέμβριος ξέρω ότι θα μου λείψουν τα πιο πολλά, η γιορτή του τέλους ήταν πολύ ωραία (έχουμε και DVD για απόδειξη) και γενικά η ανάμνηση της Ρόδου είναι πολύ, πολύ γλυκιά, και από το μέρος αλλά κυρίως από τους ανθρώπους.
Σφήνα μέσα στα της Ρόδου είναι το incognito ταξίδι αστραπή στην Αθήνα ένα ζεστό διήμερο στις αρχές του μήνα, όταν ο Γ. ήταν Τρίπολη και ήρθε Αθήνα με άδεια. Επειδή δεν προβλεπόταν να ιδωθούμε ακόμα και μετά την επιστροφή μου, και θα περνούσε πολύς καιρός από το Πάσχα που ήμαστε μαζί, σε μια παρόρμηση της στιγμής πήγα να κλείσω εισιτήρια. Μετά από πολλές διαβουλεύσεις με την γλυκύτατη και εξυπηρετικότατη κοπέλα του ταξιδιωτικού πρακτορείου, έφυγα Σάββατο βράδυ με αεροπλάνο και έφυγα από Πειραιά με καράβι την Κυριακή το μεσημέρι. Μετά από 17 ώρες, ήμουν στη Ρόδο. Αλλά αυτές τις 12 ώρες που ήμουν με τον Γ. δεν τις αλλάζω με τίποτα. Πήραμε και οι δύο δύναμη για τη συνέχεια.
Ιούλιος Καίσαρ
Η επιστροφή στο σπίτι έχει κάθε φορά πολλές πλευρές. Άνοιξε βαλίτσες, τακτοποίησε πράγματα, μάζεψε άλλα που δε σου χρειάζονται τώρα αλλά θα χρειαστούν τον Σεπτέμβρη και πάει λέγοντας. Δες τους φίλους, πείτε τα νέα σας, πήγαινε σε μέρη που έχεις πεθυμήσει (Starbuck´s, Evergreen, Γκάζι, Θησείο), προσπάθησε να χορτάσεις το αγόρι σου που σου έχει λείψει τόσο πολύ… Διαδρομές, πρώτη βόλτα στη παραλία τα Χαλκίδας, παρέα με την Κ. για να καταθέσεις χαρτιά, ένα μπάνιο στην Ανάβυσσο (αλλά έχουμε σχεδόν 30 στη Ρόδο) και δύο διήμερα απόλυτης χαλάρωσης στο Κιάτο. Καλός μήνας.
Κάθε μήνας Αύγουστος
Μήνας-εμπλοκή. Θα μπορούσα να είχα δει τον Γ. περισσότερες φορές αλλά ας όψεται η μαμά πατρίδα. Ήσυχα, αθόρυβα και μάλλον γρήγορα θα έλεγα ότι πέρασε αυτός ο μήνας, με ένα μικρό άγχος μέχρι να βγουν οι τοποθετήσεις αλλά ευτυχώς έμαθα ότι θα είμαι κέντρο Χαλκίδας και ηρέμησα. Κατά τ’ άλλα όλοι έλειπαν σε διακοπές και βαριόμουν μέχρι θανάτου, κανένα καλό τραγούδι δεν άκουσα, εκτός από μία φωτεινή εξαίρεση, το ‘Έλα’ της Ελεονόρας Ζουγανέλη, καμιά επανάληψη της προκοπής δεν έδειξε η τηλεόραση και γενικά χλιαρός μήνας, με φωτεινές εξαιρέσεις τα ρακόμελα της ‘Μορφής’ στα γενέθλιά μου, τις lemon pie του Chocolat και τις εξόδους του Γ. Α! και το coctail night στο Mayo με τα κορίτσια.
Επόμενη ανταπόκριση: Χαλκίδα
Ιούνιος Ρόδου
Ο Ιούνιος μπορεί να διεκδικήσει τον τίτλο του πιο γεμάτου μήνα αλλά ταυτόχρονα του πιο διασκεδαστικού. Ήταν επίσης ο μήνας των επισκέψεων. Μ2, Μ, Α. και για ένα 24ωρο η τετράδα βρέθηκε μαζί σε διακοπές. Πριν τα κορίτσια είχε έρθει ο πατέρας, που όταν έφυγε φορτώθηκε δύο βαλίτσες και ένα σακ βουαγιάζ- παρόλα αυτά πάλι δύο τεράστιες βαλίτσες γέμισαν με την οριστική αναχώρησή μου από το νησί των ιπποτών. Δεν ξέρω τι να πρωτοδιαλέξω από τα highlights γι’ αυτό θα παραθέσω διάφορα και εσείς διαλέγετε το καλύτερο: Είδαμε το περίφημο Colorado, ένα κλαμπ με πολύ ωραίες φωνές στο live –αλλά απαίσιο στυλίστα και πολλούς πέφτουλες Άγγλους τουρίστες, οδήγησε η Α. στη Λίνδο, κάναμε μπάνια μέχρι τελικής πτώσεως, φάγαμε σε Κινέζικο αλλά μας βγήκε ξινό λόγω ιπτάμενης κατσαρίδας-τέρατος και τρέχαμε να προλάβουμε το καράβι αλλιώς η Μ2. θα έμενε άλλη μια μέρα μαζί μας (μήπως να το χάναμε τελικά;) Έπρηξα τους πάντες με το γιουβέτσι μου (ένα πολύπλοκο φαγητό έμαθα να μαγειρεύω και εγώ, να μη το διαφημίσω;) και ολοκλήρωσα πανηγυρικά τα μαθήματα με τον Brian με την εκμάθηση της λέξης ‘βρέχει’ που εκείνος πρόφερε ‘βρά-κι’.
Αποχαιρέτησα τα Αφαντόπαιδα, και τώρα που είναι Σεπτέμβριος ξέρω ότι θα μου λείψουν τα πιο πολλά, η γιορτή του τέλους ήταν πολύ ωραία (έχουμε και DVD για απόδειξη) και γενικά η ανάμνηση της Ρόδου είναι πολύ, πολύ γλυκιά, και από το μέρος αλλά κυρίως από τους ανθρώπους.
Σφήνα μέσα στα της Ρόδου είναι το incognito ταξίδι αστραπή στην Αθήνα ένα ζεστό διήμερο στις αρχές του μήνα, όταν ο Γ. ήταν Τρίπολη και ήρθε Αθήνα με άδεια. Επειδή δεν προβλεπόταν να ιδωθούμε ακόμα και μετά την επιστροφή μου, και θα περνούσε πολύς καιρός από το Πάσχα που ήμαστε μαζί, σε μια παρόρμηση της στιγμής πήγα να κλείσω εισιτήρια. Μετά από πολλές διαβουλεύσεις με την γλυκύτατη και εξυπηρετικότατη κοπέλα του ταξιδιωτικού πρακτορείου, έφυγα Σάββατο βράδυ με αεροπλάνο και έφυγα από Πειραιά με καράβι την Κυριακή το μεσημέρι. Μετά από 17 ώρες, ήμουν στη Ρόδο. Αλλά αυτές τις 12 ώρες που ήμουν με τον Γ. δεν τις αλλάζω με τίποτα. Πήραμε και οι δύο δύναμη για τη συνέχεια.
Ιούλιος Καίσαρ
Η επιστροφή στο σπίτι έχει κάθε φορά πολλές πλευρές. Άνοιξε βαλίτσες, τακτοποίησε πράγματα, μάζεψε άλλα που δε σου χρειάζονται τώρα αλλά θα χρειαστούν τον Σεπτέμβρη και πάει λέγοντας. Δες τους φίλους, πείτε τα νέα σας, πήγαινε σε μέρη που έχεις πεθυμήσει (Starbuck´s, Evergreen, Γκάζι, Θησείο), προσπάθησε να χορτάσεις το αγόρι σου που σου έχει λείψει τόσο πολύ… Διαδρομές, πρώτη βόλτα στη παραλία τα Χαλκίδας, παρέα με την Κ. για να καταθέσεις χαρτιά, ένα μπάνιο στην Ανάβυσσο (αλλά έχουμε σχεδόν 30 στη Ρόδο) και δύο διήμερα απόλυτης χαλάρωσης στο Κιάτο. Καλός μήνας.
Κάθε μήνας Αύγουστος
Μήνας-εμπλοκή. Θα μπορούσα να είχα δει τον Γ. περισσότερες φορές αλλά ας όψεται η μαμά πατρίδα. Ήσυχα, αθόρυβα και μάλλον γρήγορα θα έλεγα ότι πέρασε αυτός ο μήνας, με ένα μικρό άγχος μέχρι να βγουν οι τοποθετήσεις αλλά ευτυχώς έμαθα ότι θα είμαι κέντρο Χαλκίδας και ηρέμησα. Κατά τ’ άλλα όλοι έλειπαν σε διακοπές και βαριόμουν μέχρι θανάτου, κανένα καλό τραγούδι δεν άκουσα, εκτός από μία φωτεινή εξαίρεση, το ‘Έλα’ της Ελεονόρας Ζουγανέλη, καμιά επανάληψη της προκοπής δεν έδειξε η τηλεόραση και γενικά χλιαρός μήνας, με φωτεινές εξαιρέσεις τα ρακόμελα της ‘Μορφής’ στα γενέθλιά μου, τις lemon pie του Chocolat και τις εξόδους του Γ. Α! και το coctail night στο Mayo με τα κορίτσια.
Επόμενη ανταπόκριση: Χαλκίδα
Πέμπτη 5 Ιουνίου 2008
Στην τελική ευθεία
Όσο καλοκαιριάζει, τα νεύρα κουρέλια…Τα παιδιά έχουν αφηνιάσει, έχουν εκτροχιαστεί και σε βλέπουν σαν να τους μιλάς κινέζικα. Εσύ λες, ok δεν παίζει ν’ ανοίξουν βιβλίο, καλά έκανα και έβγαλα την ύλη πριν το τέλος αλλά κάπου εκεί έρχεται η γκρίνια τους ότι αφού τελειώσαμε το βιβλίο γιατί δεν μας αφήνετε να βγούμε και μας βάζετε φωτοτυπίες…Λες, παιδιά μου, δεν είστε σε παιδική χαρά να είστε όλη την ώρα έξω και τότε τα παιδιά μεταφέρουν την παιδική χαρά στην τάξη. Και εσύ δεν αντέχεις άλλο και με το παραμικρό βάζεις τις φωνές και έρχεται η παιδαγωγική και σωριάζεται στα πόδια σου αλλά εσύ την αγνοείς μέσα από τη θολούρα που σου προκαλεί το 18άρι πίεση που έχεις ανεβάσει.
Τα παιδιά παίζουν πολύ άγρια. Κυρίως τα αγόρια. Κλωτσιές, μπουνιές, βρισιές και άρπαγμα με το παραμικρό. Προχθές πήγαμε ένα παιδί της έκτης στο νοσοκομείο γιατί έβγαλε τον καρπό του όταν τσακώθηκε με έναν συμμαθητή του για το μείζον θέμα αν θα ανοίξουν και τα δύο ή μόνο το ένα φύλλο της πόρτας. Την ίδια μέρα ένα αγοράκι της πρώτης γκρεμοτσακίστηκε καθώς έτρεχε στο κυνηγητό μέσα στην τάξη και άνοιξε η μύτη του. Μπήκε στο γραφείο των καθηγητών μες στα αίματα. Σήμερα στην αναδάσωση που συμμετείχαν τα μεγάλα παιδιά, ένα έσπρωξε κάποιο άλλο, εκείνο παραπάτησε και έπεσε στο δρόμο με ένα αυτοκίνητο να σταματάει εκατοστά πριν τον χτυπήσει. Είναι τρομακτικό το πόσο εύκολα μπορεί να γίνει το κακό όσο και να προσέχεις. Γι’ αυτό επιμένω πως το επάγγελμα του εκπαιδευτικού, όταν το κάνεις έχοντας πλήρη συναίσθηση της ευθύνης του, είναι πολύ ψυχοφθόρο, κυρίως στις μέρες μας.
Εν τω μεταξύ, κυρίως φέτος έχω εναρμονιστεί με την ηλικία και των μαθητών μου και είμαι γεμάτη μελανιές. Λίγες γίνονται στο σπίτι, πολλές στο σχολείο, περνώντας από θρανίο σε θρανίο. Δεν προλαβαίνω να φύγει μία, εμφανίζεται η επόμενη, με sos σημεία γόνατα και χέρια.
Αυτές τις μέρες κοιμόμουν σε κάτι ώρες που είχα από την εποχή της Αγγλίας να κοιμηθώ… Ήθελα να φτιάξω portfolios και ενδεικτικά και καρτούλες για όλα τα παιδιά, 160 ζωή να έχουνε τα καμάρια μου. Έτσι, για να με θυμούνται. Οπότε ξεσκόνισα τις καλλιτεχνικές μου ανησυχίες, ο βιβλιοπώλης βαρέθηκε να με βλέπει μπροστά του και το σπίτι γέμισε χαρτόνια. Ανέλαβα να κάνω και το εφφέ στις προσκλήσεις του σχολείου για τη γιορτή, που είναι να τις κάψουμε γύρω γύρω για να φαίνεται σαν παλιό χαρτί-πάπυρος, και ήμουν 2 ώρες με ένα αναπτήρα στο χέρι πάνω απ’ το νεροχύτη (μη πιάσουμε καμιά φωτιά στα καλά καθούμενα)…
Τι άλλο; Έπαθα σοκ με την δολοφονία Σεργιανόπουλου, όπως πολλοί φαντάζομαι. Δεν υπάρχει κάτι να πεις ή να γράψεις γιατί από μόνο του το περιστατικό τα λέει όλα. Μόνο ότι είναι πολύ κρίμα…
Αυτές τις μέρες είναι ο father εδώ, πάμε ανελλιπώς για μπάνια (μετράω ήδη 7), μαυρίζω (yihaaaaaa!!!) και προσπαθώ να απολαύσω τις τελευταίες μέρες μου εδώ μιας και μπήκα ήδη στην τελική ευθεία. Μια ευθεία όμως που θα είναι η καλύτερη μιας και έρχονται επιτέλους τα κορίτσια και έτσι θα σφραγιστεί με τον καλύτερο τρόπο η χρονιά αυτή, μια χρονιά που έκανε τον κύκλο της και στην κατάληξή της μετράει κυρίως θετικά.
ΥΓ: Αυτή η περίοδος μία χρονιά πριν ήταν από τις πιο σαρωτικά ευτυχισμένες. Γνώρισα τον Γ. και εκεί που ήμουν πλέον απογοητευμένη και ίσως έτοιμη να χαμηλώσω τα στάνταρ μου, ήρθε αυτή η σχέση και με έκανε να πιστέψω σ’ ότι πίστευα παλιά. Και επειδή ο πρώτος χρόνος είναι καθοριστικός και σε μας ήταν γεμάτος αντίξοα γεγονότα, είναι ακόμη πιο πολύτιμος.
7/6 πήρα το δίπλωμα
8/6 βγήκαν τα αποτελέσματα του ΑΣΕΠ.
Σάββατο 24 Μαΐου 2008
Οδηγίες Χρήσης Τάξης και άλλα συναφή...
Είχα υποσχεθεί ένα post με όλα τα χρήσιμα πράγματα που μάθαμε στα Π. Ε. Κ και αυτά που έχω συνειδητοποιήσει σ’ αυτόν τον πρώτο χρόνο διδασκαλίας στο Δημόσιο σχολείο. Πράγματα που δεν θα γράψουμε ποτέ στον ΑΣΕΠ αλλά θα τα αντιμετωπίσουμε στη σχολική τάξη.
Επειδή όμως δεν είσαι απλώς εσύ και η τάξη σου αλλά ο διευθυντής και οι άλλοι συνάδελφοι, οι γονείς και ο Προϊστάμενος, πρέπει να έχεις μια σχετική διπλωματία για να μην καταλήξεις τσακωμένος με όλους ή στη μπούκα του κανονιού. Εγώ πιστεύω ότι φέτος στάθηκα αρκετά τυχερή, δεν αντιμετώπισα ακραίες περιπτώσεις όπως:
Περίπτωση 1η: Συνάδελφος σε Λύκειο της Ρόδου προκάλεσε την μήνη της (υπερήλικης και παλαιολιθικών αντιλήψεων) φιλολόγου –Λυκειάρχου επειδή έβαζε στους μαθητές τραγούδια στα οποία συμπλήρωναν τους στίχους. Η Λυκειάρχης πίστευε ότι αυτό δεν ήταν μάθημα, προκαλούσε ‘αναρχία’, ‘θόρυβο’ και ήταν αποτέλεσμα του ότι η συνάδελφος βαριόταν να διδάξει.
Περίπτωση 2η :Σύμφωνα με τον Σχολικό μας σύμβουλο, σε σχολείο της Κόνιτσας (Γυμνάσιο-Λύκειο) το μάθημα δεν ξεκινούσε αν δεν θυμιάτιζαν την τάξη και καμία νεοδιόριστη καθηγήτρια δεν στέριωνε επειδή ο Διευθυντής και η σχολική επιτροπή εισηγούνταν την μετάθεσή της για λόγους ‘ηθικής’: Φορούσε παντελόνι, ο λαιμός ήταν ακάλυπτος, το μαλλί δεν ήταν κότσος.
Περίπτωση 3η: Το Γυμνάσιο της Ανάφης έχει 5 παιδιά. 1 μαθητής στην Α Γυμνασίου και 4 μαθητές στην Γ Γυμνασίου. Ο νεοδιόριστος συνάδελφος αναρωτιόταν αν έπρεπε να σπάσει το τμήμα της Γ σε 2 επίπεδα (αρχάριοι-προχωρημένοι).
Στο Δημοτικό είσαι λίγο δασκάλα, λίγο μαμά. Είναι πολύ εύκολο να σου πουν μυστικά, να σου δείξουν την αγάπη τους, να θαυμάσουν το πιο απλό πράγμα. Για παράδειγμα, με έχουν αποκαλέσει με ειλικρινή θαυμασμό ‘πραγματική ζωγράφο’ επειδή σχεδίαζα στις Χριστουγεννιάτικες κάρτες τους ένα κεφάλι Αϊ Βασίλη και ένα κερί. Η αγάπη που παίρνεις είναι πραγματικά μεγάλη. Και σου δίνει την ευκαιρία να δώσεις και εσύ. Αυτό είναι πολύ σημαντικό και σε γεμίζει πραγματικά. Αλλά το να νοιάζεσαι για τόσα παιδιά μπορεί να είναι και κάπως ψυχοφθόρο. Δεν έχεις μόνο μία τάξη, έχεις 160 παιδιά. Με τα οποία, αν είναι ο χαρακτήρας σου έτσι, δένεσαι γιατί τα βλέπεις 3 ώρες κάθε εβδομάδα. Αγχώνεσαι στα διαλείμματα, προσπαθείς να καταλάβεις τι πάει στραβά και κλαίνε με το παραμικρό, στις εκδρομές είσαι με το ένα μάτι εκεί που παίζουν, χαίρεσαι απίστευτα όταν παριστάνεις λίγο τον κλόουν σε μία δραστηριότητα και τα βλέπεις να γελάνε και να συμμετέχουν, στενοχωριέσαι όταν θα τα αποχαιρετήσεις. Το ένιωσα έντονα το Πάσχα που τα αποχαιρετούσα πριν φύγω για Αθήνα και είχα έναν κόμπο στο λαιμό, κυρίως επειδή ήξερα ότι του χρόνου δεν θα τα έχω. Δεν τους το έχω πει ακόμα και νομίζω πως με μερικά θα μας πάρουν τα ζουμιά. Ας πούμε, χθες, σε μία Γ δημοτικού, μου ζητούσανε να τους αφήσω να βγουν έξω. Και τους έλεγα ‘όχι’. Τότε ένα παιδάκι, για αστείο είπε ‘κυρία αν δεν μας αφήσετε θα είστε κακιά’ και εγώ είπα ‘ναι, είμαι κακιά, λοιπόν’ και τότε πετάχτηκε ο Νίκος, που έχει δηλώσει ότι με αγαπάει, σηκώθηκε όρθιος και είπε ‘Όποιος πει τίποτα κακό για την κυρία μου θα τα έχει βάλει μαζί μου’. Τι μπορεί να πάθεις με τέτοιους ‘σωματοφύλακες’;
Τώρα είναι πάλι περίοδος τεστ και διορθωμάτων και τι βλέπουν τα μάτια σου σε μερικά είναι απίστευτο. Προχτές με είχε πιάσει νευρικό όταν διόρθωνα το τεστ μιας μαθήτριας της Γ δημοτικού, που ζήτημα αν έχει ανοίξει το τρισχαριτωμένο βιβλίο που κάνουμε 2 φορές και έβλεπα τις απαντήσεις της. Παραθέτω μερικές αυτολεξεί.
a) -What´s this? (Δίπλα είχε την εικόνα και η απάντηση έπρεπε να ήταν: This is a giraffe)
-It’s καμηλοπαρδαλί
b) -What are these? Η αντίστοιχη εικόνα έδειχνε τα πουλιά άρα η απάντηση θα ήταν :These are birds)
-These are καναρίνια.
-Have you got a pet? ___Νόου__
-Have you got black hair? __Γές___
Την επόμενη φορά που θα φτιάξετε activity, μην έχετε αυτά στο μυαλό σας. Η ιδανική τάξη του ΑΣΕΠ είναι
the secret combination
and a mystery to you,
use your imagination,
it’s not easy nor it’s true
ΥΓ: Χωρίς καλά καλά να το καταλάβω, συνειδητοποιώ ότι η ώρα που θα φύγω φτάνει ολοταχώς. Ένας μήνας έμεινε. Και η αλήθεια είναι ότι στεναχωριέμαι κάπως. Αλλά ευτυχώς θα έχω τη σπουργιτοπροστάτιδα Μ. και την ευελπιστούμε -να -οδηγείς -το -αμάξι -που -θα -νοικιάσουμε Α. να κάνουν την μετάβαση πολύ, πολύ πιο εύκολη. Είπαμε, τώρα ειδικά που είμαι το κορίτσι του φαντάρου, είναι οι φίλες που έχουν το δύσκολο έργο να μεταδώσουν κέφι για να το δώσω και εγώ με τη σειρά μου στο στρατευμένο νιάτο…
Κυριακή 11 Μαΐου 2008
Η ζωή μετά Πάσχα
Μετά από κάθε επιστροφή στη μεγάλη πόλη, η επιστροφή στη φύση είναι μουντή ακόμα και αν ο καιρός έχει γίνει πλέον καλοκαιρινός. Παρότι σήμερα Κυριακή που τα γράφω αυτά ο καιρός είναι συννεφιασμένος, αποτρέποντας κάθε σκέψη για μια επίσκεψη στην παραλία-όχι για μπάνιο αλλά για να λιαστούμε λίγο-, όλη την προηγούμενη εβδομάδα βάλαμε τα καλοκαιρινά μας. Ευτυχώς δηλαδή μιας και εγώ στη βαλίτσα μου μόνο κοντομάνικα είχα. Στη ντουλάπα μου τώρα υπάρχει ένα ελαφρύ αμάνικο πουλοβεράκι, ένα φουτεράκι και ένα ελαφρύ καλοκαιρινό μπουφανάκι. Γι’ αυτό ελπίζω ο καιρός να είναι ηλιόλουστος από δω και στο εξής, μην αναγκάζομαι να ψωνίζω χειμωνιάτικα τώρα που οι βιτρίνες έχουν γεμίσει αέρινα φουστανάκια σε τόσο ωραία χρώματα. Ο μόνος λόγος να χαιρόμαστε για αυτόν τον καιρό είναι τα ρούχα γιατί στο σχολείο μόνο βασανιστήριο μπορεί να χαρακτηριστεί το μάθημα με 25 παιδιά που έχουν μπει για τα καλά στην άνοιξη και το μόνο που σκέφτονται είναι παιχνίδι, παιχνίδι και πάλι παιχνίδι. Τι να τους πει τώρα η Ιστορία, Γλώσσα, τα Μαθηματικά ή τα Αγγλικά. Οι μισοί δεν κουβαλάνε πλέον τα βιβλία μαζί. Πιο οργανωμένοι είναι οι τουρίστες από τα καμάρια μου. Αλλά δεν μπορείς να τους φωνάξεις κιόλας, παιδιά είναι. Εδώ εμείς το’ χουμε δύσκολο να συγκεντρωθούμε, τι να κάνουν και αυτά που είναι και η ηλικία τους; Εν τω μεταξύ κάτι οι σχολικοί αγώνες, κάτι που αρχίζουν οι προετοιμασίες για τη γιορτή του καλοκαιριού, λίγο που έχουμε και μια μονοήμερη, άντε να τους βάλεις το τελικό διαγώνισμα…Να δω τι θα δουν τα μάτια μου στα γραπτά…
Πριν συνεχίσω τα της Ρόδου, ας κάνω ένα ευχάριστο διάλειμμα να θυμηθώ τα ωραία του Πάσχα. Αρχικά να πω ότι τη δεύτερη εβδομάδα ούτε που την κατάλαβα πως έφυγε. Ήταν και πιο γεμάτη από συναντήσεις, καφέδες, τραπέζια και διάφορα, που η Κυριακή ήρθε και εγώ σκεφτόμουν ότι χρειάζομαι τουλάχιστον ακόμα ένα Σαββατοκύριακο με τον Γ. (μην πω εβδομάδα ή μήνα για να δείξω καλό πρόσωπο σε όλους όσοι μου θυμίζουν πόσο τυχεροί είμαστε εμείς οι εκπαιδευτικοί στο θέμα των διακοπών) για να έχω την δύναμη να γυρίσω στη Ρόδο. Γιατί κάθε φορά είναι όλο και πιο δύσκολη να τον αφήσω. Φαντάζομαι ότι είναι λογικό, όσο περνάει ο καιρός, δένεσαι όλο και περισσότερο και έτσι αφού περνάς κάθε φορά όλο και καλύτερα, δεν μπορείς να ξεκολλήσεις. Τώρα μάλιστα που ο Γ. μπαίνει φαντάρος έχεις μια αγωνία παραπάνω γιατί είναι μια τελείως διαφορετική φάση, έχεις ακούσει ιστορίες από φίλους και γνωστούς για το πόσο δύσκολη περίοδος μπορεί να είναι για ένα ζευγάρι και σκέφτεσαι πως θα το διαχειριστείς που είσαι και μακριά. Δεν έχει σημασία καμιά φορά πόσο πολύ αγαπάς κάποιον ή πόσο σίγουρη αισθάνεσαι για τη σχέση αυτή. Οι ανασφάλειες βρίσκουν πάντα λίγο χώρο και σε κάνουν να φέρεσαι κάπως διαφορετικά. Μετά βέβαια επανέρχεσαι στα κανονικά σου, όταν έρχεται ένα μήνυμα ή ένα τηλέφωνο και σου δείξει ότι τίποτα δεν άλλαξε.
Τι κάναμε το Πάσχα λοιπόν; Φάγαμε πολύ και ευτυχώς που υπάρχει η νηστεία της Μεγάλης Εβδομάδας και σώζει λίγο την κατάσταση. Μετά έρχονται τα παϊδάκια, τα ψητά κατσικάκια, οι μπριζόλες, τα μπάρμπεκιου και τα Τσέχικα εστιατόρια και σε κάνουν κανονικό ‘μπιφτεκάκι’. Πήγαμε στην Ερέτρια (και είδα την διαδρομή που ελπίζω να κάνω κάθε Σαββατοκύριακο από Σεπτέμβριο), στο Λουτράκι –και τις 2 φορές σε φίλους του Γ. και για φαγητό, οπότε τα σχόλια περιττεύουν, περάσαμε άψογα. Στο Λουτράκι μιλούσα με μία κοπέλα που μου έλεγε πόσο με ζηλεύει που δουλεύω στη Ρόδο και του χρόνου στην Εύβοια και γενικά μακριά από Αθήνα. Χαμογελάω κάθε φορά που τα ακούω και σκέφτομαι αμέσως ‘Δεν έχει σχέση. Και δεν έχει ζήσει μόνη της σε χωριό’. Δεν αμφιβάλλω ότι υπάρχουν άνθρωποι που είναι της φύσης και της ηρεμίας. Η Αθήνα τους κουράζει. Η συγκεκριμένη κοπέλα σπούδασε Πάτρα. Δεν πιάνεται για επαρχία όταν είσαι φοιτητής και έχεις γύρω σου όλο φοιτητές. Και σε 2 ώρες μπορείς να είσαι Αθήνα. Αν πας σε ένα χωριό και αφήσεις πίσω σου φίλους, είναι δύσκολο. Αν αφήσεις φίλους και σχέση, ο μόνος τρόπος για να το αντέξεις είναι να ξέρεις ότι το κάνεις προσωρινά. Και εγώ όταν ήμουν Αγγλία, δεν ήθελα να φύγω. Μου έλειπαν οι φίλοι της Ελλάδας, αλλά δύο από τις κολλητές ήταν και αυτές Αγγλία. Και στο Λονδίνο έκανα και παρέες και φιλίες. Μου φαινόταν βλακεία που έβλεπα άλλους Έλληνες να φεύγουν με την πρώτη ευκαιρία για Ελλάδα και που αρχές καλοκαιριού γύρισαν πίσω. Μου φαινόταν ότι δε ζούσαν την μοναδική εμπειρία της Αγγλίας. Αλλά τώρα ξέρω πως αν είχα γνωρίσει τότε τον Γ. θα ήμουν και εγώ μία από εκείνους.
Μέσα στις γιορτές πήγαμε σ’ ένα Τσέχικο εστιατόριο στους Αμπελόκηπους, τη ‘Βοημία’, που έχει πολύ νόστιμο φαγητό, μεγάλες μερίδες και λογικές τιμές, ωραία ατμόσφαιρα οπότε το συστήνω ανεπιφύλακτα. Φάγαμε και στο ‘Τσιφλίκ Μπαχτσέ’ στο Γκάζι με την Κ. και μια φίλη της και μπορώ να πω πολύ καλά λόγια και γι’ αυτό. Είδαμε το ‘21’, μια ταινία με Αμερικάνικα top πανεπιστήμιο και καζίνο που παίζουν μπλακ τζακ. Καλή ήταν αν και εγώ βαρέθηκα λιγάκι προς τη μέση, το cast δεν με ενθουσίασε. Αντίθετα το ´Funny Games´ του Χάνεκε ήταν η ταινιάρα που περίμενα ότι θα ήταν. Όσοι έχουν δει την πρώτη ταινία σίγουρα δεν την έχουν ξεπεράσει οπότε αν δεν είσαι κολλημένος σινεφίλ ή φανατικός του σκηνοθέτη (προσωπικά ανήκω και στις 2 κατηγορίες) δεν χρειάζεται να δεις το αμερικάνικο ριμέικ από τον ίδιο. Αν τώρα δεν έχεις ιδέα, μπες πρώτα λίγο στο site να πάρεις μια ιδέα και αν δεν σε τρομοκρατήσει, go for it. Η Watts είναι εξαιρετική και μπράβο της που είπε ‘ναι’, ο Pitt μπήκε επίσημα στη λίστα με τους σούπερ νέους ηθοποιούς και γενικά όλο το cast δίνει ρέστα. Να βλέπουν κάτι τέτοιες ταινίες και όσοι λένε ότι κάνουν θρίλερ να παίρνουνε κανένα μάθημα.
Πήγαμε και σε ένα πάρτυ, που έγινε σε ένα σπίτι που είναι και εκθεσιακός χώρος, το Ash in Art, και χορέψαμε και λίγο που τους είχα πρήξει όλους, ‘θέλω να χορέψω’ και ‘πάμε κάπου να χορέψω’. Ανακάλυψα και ένα δάσος στη καρδιά της πόλης, στη Καισαριανή, υπέροχο, ήρεμο, ιδανικό για κυριακάτικους περιπάτους.
Εδώ πάμε για βόλτα στη Παλιά Πόλη που και κάθε μέρα να πηγαίνεις δεν τη βαριέσαι ποτέ. Έχουν ήδη έρθει οι τουρίστες, γέμισε πάλι η Ρόδος και μιας και ο Γ. δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει, αυτό που περιμένω με ανυπομονησία πια είναι ο ερχομός των κοριτσιών και η συναυλία του Μανώλη, του Στάθη και του Μύρωνα (δεν τον ξέχασα αυτή τη φορά, Μ2…).
Αυτά για τώρα και μία παράκληση: Send all your love γιατί η φιλενάδα σας τη χρειάζεται…Άντε, γιατί είναι και παραπονιάρα αυτό τον καιρό:)
Playlist
Ότι έχουμε σε Τσαλιγοπούλου, για να συνειδητοποιήσουμε ότι κάποιοι άλλοι ‘τραγουδιστές’ είναι τελικά πολύ μικροί όσο και να προσπαθούν να τους κάνουν μεγάλους.
Στίχοι
The way it’s all a matter of the time
I will not worry for you
You’ll be just fine
Take my thoughts with you
And when you’ll look behind
You will surely see a face that you’ll recognize
You’re not alone
I’ll wait till the end of time
Open your mind
Surely it’s plain to see
You’re not alone
I’ll wait till the end of time for you
Open your mind
Surely there’s time to be with me
It is the distance
that makes life a little hard
To mind that once worth loss
Not so many miles apart
I will not falter though
I’ll hold on to your hope
Save it back where you belong
And see how our love has grown
Olive- You are not alone
(ταιριάζει και σε μένα και στον Γ.)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)