Επιτέλους τέλος

Ο τίτλος αναφέρεται σε πάσης λογής σεμινάρια, όπως Π. Ε. Κ και επιμόρφωση υπολογιστών αλλά και στη διαδικασία απονεύρωσης και σφραγίσματος εις διπλούν παρακαλώ. Επίσης στο ότι δώσαμε βαθμούς και ξεμπερδέψαμε και από αυτό. Όμως ο τίτλος θα μπορούσε να ισχύει και από την ανάποδη, κάτι σαν ‘Δυστυχώς τέλος’ και θα αναφερόταν στο ότι πέρασαν οι μέρες που ο Γ. ήταν στη Ρόδο όπως και το Σαβ/κο που κατέβηκα για τα γενέθλιά του. Όπως καταλαβαίνετε πάλι έχουν μαζευτεί ένα σωρό νέα αλλά θα προσπαθήσω να τα πω με συντομία για να μη γράψω πάλι δέκα σελίδες και να μη χρειάζεται η Μ2 σημειωματάριο για να τα σχολιάσει μετά :)
Αυτή τη φορά είχα περισσότερα παραπονάκια όσον αφορά στους βαθμούς αλλά παρά το ότι στην αρχή στενοχωρήθηκα, μετά συνειδητοποίησα ότι το να σε αγαπάνε όλοι για κάτι που δεν είσαι δεν είναι αυτό που θέλω. Προτιμώ να τα έχω καλά με τον εαυτό μου σχετικά με την κρίση μου και τη συμπεριφορά μου παρά να μπω και εγώ όπως πολλοί στο τρυπάκι να κάνω το χατίρι της κάθε μίας που θέλει να παινευτεί για τα δεκάρια του παιδιού της. Κανείς μέχρι στιγμής δεν μου έχει κόψει την καλημέρα και τα παιδιά συνεχίζουν να μου δείχνουν αδυναμία, αν και μερικά με παιδεύουν σταθερά, οπότε τελικά μπορεί και να μου βγει σε καλό αυτή η στάση.
Οι μέρες που ο Γ. ήταν στη Ρόδο κλασσικά πέταξαν. Ήταν όμως γεμάτες και αναπληρώνουν το χρόνο που δεν είμαστε μαζί. Τον περίμενα Κυριακή και ήρθε Παρασκευή πρωί, μου έκανε έκπληξη (που παραλίγο να χαλάσω). Δεν υπάρχει ωραιότερο συναίσθημα από το να ανοίγεις την πόρτα και να τον βλέπεις μπροστά σου. Τα πάντα ακυρώνονται. Μένει μόνο η αίσθηση ότι είστε επιτέλους μαζί.
Νοικιάσαμε αμάξι και γυρίσαμε αρκετά. Αν και η ξενάγηση δεν ξεκίνησε καλά όταν ένας ανεκδιήγητος οδηγός βγήκε από ένα στενάκι με την όπισθεν χωρίς να κοιτάει και χωρίς να σταματήσει στον δρόμο και μας έφαγε τον καθρέφτη. Έβγαλα τον Μαγκάιβερ από μέσα μου και τον κόλλησα με σελοτέιπ και παραδόξως έπιασε. Την πρώτη μέρα που ήταν Σάββατο πήγαμε στον Προφήτη Ηλία, ένα ύψωμα με υπέροχη θέα. Περάσαμε τη Μονή Φουντουκλή, που χρονολογείται από τον 15^ο αιώνα, και καταλήξαμε σε ένα παραδοσιακό ξενοδοχείο χτισμένο από τους Ιταλούς,τον Έλαφο, πανέμορφο, όπου ήπιαμε καφέ και φάγαμε σουφλέ σοκολάτας, χαζεύοντας τη θέα μέσα στο δάσος και από κάτω τη θάλασσα και ακούγοντας ένα CD με διασκευές κομματιών των Beatles. Την επόμενη μέρα πήγαμε στο Ενυδρείο, που είναι κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και είναι σα σπηλιά. Μετά κατευθυνθήκαμε στην περίφημη Παναγία της Τσαμπίκας, πασίγνωστη εδώ και προστάτιδα της γονιμότητας (εξ ου και όλοι και όλες έχουν αυτό το όνομα). Δεν έχουμε περπατήσει τόσο και δε νομίζω να το ξανακάνουμε ποτέ. Όμως η θέα από την κορυφή (βρίσκεται στο δεύτερο ψηλότερο βουνό της Ρόδου) σου κόβει την ανάσα. Άλλα μέρη που είδαμε ήταν το Αρχαίο Στάδιο και ο Ναός του Απόλλωνα και τις Πηγές της Καλλιθέας, όμορφα και τα δύο. Κάναμε την δεύτερη και τελευταία επίσκεψή μας στο καζίνο, όπου η ρουλέτα δεν μας χαμογέλασε (θέμα τύχης) αλλά το μπλακ τζακ μας έφερε στα λεφτά μας (θέμα ταλέντου του παίχτη Γ.) Γελάσαμε τόσο πολύ που σε μια στιγμή νόμιζα ότι θα μας πετάξουν έξω, ήπια cosmopolitan-βυσσινάδα (νέα πατέντα) και λήξαμε τη βραδιά τρώγοντας σουβλάκι στη Ρωξάνη. Πήγαμε και το καθιερωμένο σινεμά, είδαμε το ‘Σημείο Υπεροχής’ που μας άρεσε σ’ όλη τη διάρκεια αλλά μας ξενέρωσε το αμερικάνικο φινάλε. Θυμηθήκαμε και την αγαπημένη ρουτίνα του καφέ-τυρόπιτα ή μπουγάτσα Θεσσαλονίκης τα πρωινά, εξάσκησα τη μαγειρική μου, ευτυχώς χωρίς ολέθριες συνέπειες και είδαμε παλιά επεισόδια ‘Απαράδεκτους’ και της ‘Ελλάδος τα Παιδιά’ όπου πεθάναμε στο γέλιο.
Στην Αθήνα το Σαββατοκύριακο ήταν πολύ λίγο για να κάνω πολλά πράγματα. Είδα τη Μ. και Μ2 μιας και η Α. είχε δυστυχώς μάθημα. Καθήσαμε στη στοά της Κοραή, είπαμε τα νέα μας, εγώ έκανα και τα ψώνια μου μιας και ο Γ. είχε γενέθλια. Το βράδυ ο Γ. είχε κλείσει τραπέζι σε ένα Ιταλικό εστιατόριο, το Genovese, πολύ κυριλέ και ήταν πολύ όμορφα. Το μαγαζί μας άρεσε πολύ, το φαγητό μέτριο. Μπορεί να ήμασταν άτυχοι στις επιλογές μας μιας και τις κάναμε κάπως στη τύχη αφού για να καταλάβουμε τον κατάλογο θα έπρεπε να κουβαλάμε το Ιταλο-Ελληνικό λεξικό σε έκδοση για εκκολαπτόμενους Jamie Oliver. Πετούσα Δευτέρα χαράματα, στο αεροπλάνο ήτανε Λύκειο που ερχόταν Πενταήμερη και δεν έκλεισα μάτι.
Το καλό είναι ότι αυτή τη φορά, παρά το ότι μου κακοφάνηκε πάρα πολύ που άφησα τον Γ., έχω την παρηγοριά ότι σε 9 μέρες θα είμαι πάλι πίσω.
Εν τω μεταξύ σε λίγο καιρό θα ξέρουμε και τα της Εύβοιας, που ακριβώς θα είμαι, για να αρχίσω να συνηθίζω και σ’ αυτήν την ιδέα.
Αυτά τα ολίγα. Τελικά μου έλειψε να γράφω.

Ατάκα

‘See you in anotha life brotha’ Ο αγαπημένος μας Σκοτσέζος Desmond και οι λοιποί αγνοούμενοι επέστρεψαν!!!

Στίχος

‘Θέλω ν’ αλλάξεις το εισιτήριο, να μη πετάξεις χωριστά μου, το αυριανό θα’ ναι μαρτύριο, χωρίς τα μάτια σου μπροστά μου…’ Εισιτήριο-Τσαλιγοπούλου (τώρα που πετάξαμε μαζί μια φορά και μου κρατούσες το χέρι στην απογείωση και την προσγείωση, το να ταξιδεύω μόνη είναι ακόμη πιο δύσκολο, ακόμα κι αν έρχομαι να σε βρω…)

Playlist

Λίγα και καλά αυτή τη φορά, είναι κομμάτια από αυτά που πατάς στο Media Player το κουμπί της επανάληψης έτσι για να τα ακούς συνέχεια.

Μέρες Αργίας-Διάφανα Κρίνα (το είχε εντοπίσει ο Γ., το άκουσα και με έκανε σχεδόν να ανατριχιάσω με τους στίχους του και από τότε συναγωνίζεται το τίτλο της καλύτερης ‘προσευχής’ μαζί με την ‘Σιωπή’ από τα Ξύλινα.

Gas (Μη μου μιλάς για αγάπη) – Matisse / Γαλάνη (γοητευτικό, υπνωτιστικό, υπέροχο)

Ασημένια Σφήκα- Υπόγεια Ρεύματα (κάποιοι το ήξεραν και πριν το Fame Story και είχαν μάθει πόσο ακριβά κοστίζουν τα όνειρα της πόλης)

Αερικό- Παύλος Παυλίδης/ B Movies (γιατί είναι ωραίο να είσαι ξαπλωμένη και να το ακούς κοιτάζοντας το ταβάνι, χάνεσαι…)

ΥΓ: Και μία άσχετη παρατήρηση, που αυτός στον οποίο αναφέρεται δεν πρόκειται να τη διαβάσει (όχι ότι αν τη διάβαζε θα άλλαζε κάτι) αλλά έτσι θέλω να το πω. Μου έχει λείψει να βγάλει ο Φάμελλος ένα κομμάτι που θα με κάνει να αισθανθώ όπως όταν πρωτοάκουσα την Ευτυχία, τον Χαρταετό, τη Μαγική Εικόνα…Ένα κομμάτι με τους στίχους-ποίημα και τη μουσική πραγματική μελωδία…Μετά την Πολιτεία στο Βυθό τον έχασα.. ένα κομμάτι Μανώλη…

Όλο αυτό που ποτέ δεν τελειώνει…

Σήμερα επιτέλους μπόρεσα να ξυπνήσω ότι ώρα θέλω. Και μάλιστα με τηλεφώνημα του Γ. που δίνει ένα ξεχωριστό μπόνους στη μέρα (κατά το γνωστό ‘η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται’). Τέλος και με τα Π. Ε. Κ. Αρκετά επιμορφωθήκαμε νομίζω. Σε συνδυασμό με τους υπολογιστές η περίοδος αυτή μας έκανε κατ’ άτι σοφότερους. Το πρακτικό κομμάτι των Π. Ε. Κ ήταν σαφώς καλύτερο και πιο χρήσιμο από την κοψοφλέβικη πρώτη φάση. Εδώ είδαμε καθηγητές στην πράξη σε ρεαλιστικές συνθήκες αλλά δεν θα αναφέρω λεπτομέρειες σ’ αυτό το post γιατί έχω υποσχεθεί ένα αποκλειστικά σε σχέση με το τι μας έμαθαν τα Π. Ε. Κ με τίτλο ‘Τι δε γράψετε ποτέ στον ΑΣΕΠ αλλά θα ζήσετε μόλις τον περάσετε’.

Το καλό σ’ αυτή τη φάση είναι ότι γνώρισα καλύτερα 2 κοπέλες που δουλεύουν στο διπλανό χωριό και με τις καθημερινές διαδρομές βρήκαμε πολλά κοινά. Μάλιστα η μία από αυτές πήρε μετάθεση στην Εύβοια όπως εγώ και έτσι σκοπεύουμε να κρατήσουμε επαφή. Η άλλη κοπέλα μένει εδώ. Ήρθαμε αρκετά κοντά και έτσι σοκαρίστηκα όταν έμαθα ότι Παρασκευή βράδι που κάποια κορίτσια από τα Π. Ε. Κ είχαν βγει για ποτό στη Ρόδο, ένα αυτοκίνητο που έτρεχε χτύπησε ευτυχώς ελαφρά την κοπέλα που κάναμε παρέα. Οι οδηγοί στη Ρόδο δυστυχώς είναι κακοί, όπως και πολλοί Έλληνες γενικά και η διαπίστωση του πόσο εύκολο είναι να πάθεις κακό από τη βλακεία κάποιου είναι πραγματικά τρομακτική.

Την εβδομάδα που μας πέρασε όπως και αυτή που μας έρχεται κάνω και τις επισκέψεις μου στον οδοντίατρο, στον οποίο χτύπησα διάνα, είναι πολύ καλός, σε χαλαρώνει αρκετά, βάζει ωραιότατη μουσική καθώς δουλεύει και έχει σούπερ γκατζετάκια για εργαλεία (απονεύρωση με laser, ακτινογραφία δοντιού επιτόπου) και δε σε πονάει. Δύο σφραγίσματα παρέα με απονευρώσεις είναι το αποτέλεσμα της αναβλητικότητάς μου αλλά ευτυχώς όλα διορθώνονται.

Βαθμούς δίνουμε Τετάρτη στο ένα σχολείο και Παρασκευή στο άλλο, οπότε θα είμαι εκεί να τ’ ακούσω αν κάποιος δυσαρεστηθεί από το βαθμό αλλά το μπλοκάκι και τα τεστ θα είναι και αυτά μαζί μου να με δικαιώσουν και να φανεί η ελαστικότητά μου και σ’ αυτό το τρίμηνο.

Την προηγούμενη Πέμπτη είχαμε μια συνάντηση στο ‘Ακταίον’ στη Ρόδο η ένωση καθηγητών Αγγλικής Δωδεκανήσου σχετικά με μία εκδήλωση που θα γίνει τέλη Μαΐου σχετικά με την ανακύκλωση. Είπαμε να δουλέψουμε με τα παιδιά Πέμπτης και Έκτης project σχετικά με αυτό το θέμα και να τα παρουσιάσουμε εκείνη τη μέρα. Καθώς λοιπόν περίμενα να περάσει η ώρα μιας και ήμουνα από το πρωί στο κέντρο λόγω Π. Ε. Κ πήγα μια βόλτα στο λιμάνι κα την παραλία λίγο πιο πέρα. Ξαφνικά τα φώτα έσβησαν, άλλη μια από τις πολλές διακοπές της ΔΕΗ. Κάθισα σε ένα παγκάκι και έβλεπα το φάρο να αναβοσβήνει σταθερά απέναντί μου. Σκεφτόμουν κυρίως το θέμα της μετάθεσης. Άλλο ένα καινούργιο μέρος. Καινούργιο σπίτι, καινούργιοι συνάδελφοι, μαθητές, άνθρωποι που μπορεί να γίνουν φίλοι σου. Μηδενίζεις το κοντέρ και ξεκινάς πάλι από την αρχή, έχοντας τις σταθερές σου (φίλοι, οικογένεια, η αγάπη σου) λίγο πιο κοντά αλλά όχι εντελώς δίπλα σου. Είναι μια περιπέτεια αλλά αρχίζω σιγά σιγά να νιώθω ότι ίσως να σε κουράσει ‘όλο αυτό που ποτέ δεν τελειώνει’, αυτή η μετακίνηση, τα νέα μέρη που ξέρεις ότι θα τα χάσεις πάλι και αν είσαι από αυτούς που δένονται, κάτι θα τους αφήσεις πίσω σου.

Χρωστάω δύο κριτικές για ταινίες από την περίφημη 15άδα. Αρχίζω με το ‘No Country for Old Men’ που ήταν τυπικά Coen-ικό, που σημαίνει ότι μου άρεσε, και ο Javier Barthem μια χαρά άξιζε το Oscar ως παρανοϊκός δολοφόνος. Αλλά η ταινία που μου έκλεψε την καρδιά ήταν το ‘Juno’. Πέρα από τις κορυφαίες ατάκες, τη φρεσκάδα της Ellen Page και του Michael Cera και την έκπληξη Jennifer Garner, υπήρχε ένα σενάριο που επαναπροσδιορίζει τον όρο του happy ending και σε συγκινεί ειλικρινά. Είναι μια ταινία που είμαι σίγουρη πως θα την κουβαλάω μέσα μου για πολύ καιρό και την προτείνω ανεπιφύλακτα.

Μια και μιλάω για πράγματα που σου κλέβουν την καρδιά και είναι ευχάριστες εκπλήξεις, ακούστε το καινούργιο κομμάτι του Κωνσταντίνου Βήτα ‘Όλο αυτό που ποτέ’ και μετά βγείτε να υποδεχτείτε την άνοιξη με ένα μεγάλο χαμόγελο στο πρόσωπό σας. Σχεδόν τους έμαθα απ’ έξω τους στίχους, σήμερα το άκουσα γύρω στις 10 φορές...Είναι εθιστικό στην απλότητα και την ομορφιά του.

Τώρα πάλι στέκομαι εδώ

και κοιτάζω εσένα να φεύγεις

Αν μπορούσα λέξεις να βρω

Και να σου κρατήσω το χέρι

Μα κοιτάζω αυτό το καιρό

Και θαρρώ πως πάει να βρέξει

Πάνω από ένα δρόμο ανοιχτό

Εκεί που όλοι οι άλλοι έχουν τρέξει

Οι καρδιές μας χτυπούν

Σαν παιδιά που ορίζουν το τέλος

Όλα αυτά που’ χες πει

Τώρα μοιάζουν μ’ ένα έρημο μέρος

Και σα χρόνος γυρνά

Όλο αυτό που ποτέ δεν τελειώνει

Ένα τρένο περνά

Και στο τέλος της γης ξημερώνει

Πάνω στη γραμμή περπατώ

Και κοιτώ το σύρμα να παίζει

Νιώθω πως η αγάπη είναι εδώ

Και δεν είναι πάθος μα στέγη

Που φυλάει 2 ανθρώπους στο φως

Και χωρίς αλήθεια δε φεύγει

Σα μια μηχανή σ’ αγαπώ

Και είδα αυτή τη βίδα που φταίει

Οι καρδιές μας χτυπούν

Σαν παιδιά που ορίζουν το τέλος

Όλα αυτά που’ χες πει

Τώρα μοιάζουν μ’ ένα έρημο μέρος

Και σα χρόνος γυρνά

Όλο αυτό που ποτέ δεν τελειώνει

Ένα τρένο περνά

Και στο τέλος της γης ξημερώνει

Από λιγότερη απόσταση

Σήμερα βγήκαν οι μεταθέσεις..Μπορώ να αρχίζω να προετοιμάζομαι ψυχολογικά για ακόμα ένα ταξίδι..Πιο κοντά στην αφετηρία αυτή τη φορά..Εύβοια..όλα καλά!

Αναμείνατε στο ακουστικό σας…

Καθώς γράφω σήμερα, σκέφτομαι ότι θα μπορούσα να είχα ξεμπερδέψει με το δόντι που με ταλαιπωρεί αν είχα την σοφία να ακολουθήσω την συμβουλή του παντογνώστη λαού ‘Μην αφήνεις ποτέ για αύριο, ότι μπορείς να κάνεις σήμερα’. Επειδή όμως μια δόση αναβλητικότητας –μικρή ή μεγάλη- κρύβεται μέσα σε όλους μας και επειδή εγώ συγκεκριμένα με τους οδοντιάτρους έχω ότι έχω και με τις κατσαρίδες, έμεινα να έχω κλείσει ένα ραντεβού για την Δευτέρα σε 2 μάλιστα οδοντίατρους και να περάσω το σαββατοκύριακο με την απειλή αυτής της επίσκεψης. Για να μην υπολογίσω και τον κίνδυνο να φάω κάτι που θα το ερεθίσει και περάσω τις μέρες με το ponstan αγκαλιά. Συν ότι αυτήν την εβδομάδα είχα πάρει και αντιβίωση για το κρύωμα, σιρόπι για το βήχα και ακόμα ο βήχας δεν έχει φύγει εντελώς.
Εν τω μεταξύ το σαββατοκύριακο προβλέπεται γεμάτο αλλά και επικίνδυνα επιμορφωτικό. Σάββατο πρωί έχουμε μια αναπλήρωση στο μάθημα των υπολογιστών και Κυριακή από τις 9.30 η ώρα Π. Ε. Κ. Ναι, ξεκινάει η β-γ φάση αλλά φυσικά και δεν έχει βγει πρόγραμμα, ούτε τι ακριβώς θα κάνουμε (στα αντίστοιχα Π. Ε. Κ των δασκάλων είχαν να πάνε σε άλλα σχολεία να παρακολουθήσουν δειγματικές διδασκαλίες…άκου τώρα, να αφήνει ο δάσκαλος τη δική του τάξη στη μέση της χρονιάς και να τρέχει για μία εβδομάδα σε άλλες, τι να πω…-παράλογο; -να το δεν απαντά άρα λογικό)
Καλώς μας ήρθες και πάλι τρελό καρναβάλι και καλώς μας έφυγες γιατί μετά το πάρτυ της Πέμπτης στο σχολείο, οι άλλες μέρες ήταν λίγο παρακμή. Γενικά είναι και λίγο βαρετή γιορτή η αποκριά και κυρίως αυτή η Καθαρά Δευτέρα. Το μόνο που είναι ωραίο είναι που ανοίγει σιγά σιγά ο καιρός και μπορούμε να κάνουμε βόλτες στη παραλία, που είναι κούκλα και είναι γενικά τέλειο να είσαι τόσο κοντά στη θάλασσα. Τις φωτό που είμαι μάγισσα από το Αποκριάτικο πάρτυ τις καμαρώσατε οι περισσότεροι, σύντομα κοντά σας και σε έντυπη μορφή, όπου θα δείτε και τους διευθυντές των σχολείων μας ντυμένους ‘Σούπερμαν της κακιάς ώρας’ και ‘Άραβας Σεΐχης’. Πάντως ωραία περάσαμε, χορέψαμε (γιατί είχαμε και ορχήστρα παρακαλώ, μεγαλεία-όπως και σουβλάκια την Τσικνοπέμπτη-θεϊκό!) και θα μας μείνει.
Επειδή οι μέρες στη Ρόδο είναι μια ατέλειωτη γιορτή, στις 7 Μαρτίου γιορτάσαμε με λόγους, εκκλησιασμό, παρελάσεις και χορούς την Επέτειο της Ένωσης της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα (το 1948-χρήσιμη πληροφορία για το Τεστ Δεξιοτήτων). Η κυρία που έβγαλε τον λόγο ήταν από το Γυμνάσιο και είχε αυτό που εγώ προσπάθησα να αποφύγω στον δικό μου της 28^ης. Πολλές κορώνες και παραινέσεις να δώσουμε στους ‘Τούρκους και όσους επιβουλεύονται την Ελλάδα και τα εδάφη της το μήνυμα ότι θα πολεμήσουμε γι’ αυτά’ Κάπου εκεί ήμουν σίγουρη ότι θα κατέληγε στο ‘Η Μακεδονία είναι ελληνική’ και εγώ θα πετούσα την ‘ελληνοφρεννή’ ατάκα ‘Και το Μεξικό επίσης’ (λόγω Ψωμιάδη-Ζορό)
Γενικά αυτήν την περίοδο νιώθω ότι είμαι σε κατάσταση αναμονής. Να τελειώσουν οι κάθε λογής επιμορφώσεις, να δώσουμε βαθμούς (Παρασκευή 21 Μαρτίου, έχετε το νου σας στις ειδήσεις για λιθοβολισμό στη πλατεία), να έρθει η 25 Μαρτίου για να έρθει επιτέλους το τέλος του μήνα και να σταματήσει ο χρόνος στην αγκαλιά του Γ. Στον οποίο είναι αφιερωμένο αυτό το post, γιατί κατάφερε να περάσει το τελευταίο μάθημα εν μέσω διπλωματικής, δουλειάς, ιδιαίτερων Φυσικής και Μαθηματικών αλλά και καθημερινών τηλεφωνημάτων στην κοπέλα του. Η οποία τον λατρεύει για αυτόν ακριβώς τον λόγο :)

Playlist:
You are not alone- Olive (λοιπόν, αυτό το κομμάτι καταχάρηκα που το βρήκα γιατί εκτός του ότι είναι πάρα πολύ ωραίο, μου θυμίζει και την εποχή Γυμνασίου που το άκουγα στις λίστες Top 20 του Kiss FM που τις άκουγα ανελλιπώς και τις ήξερα τόσο καλά όσο τις λίστες ανωμάλων ρημάτων)

Bohemian Rhapsody –The Queen (απλώς κλασσικοί)

I am the Sun; I am the Air- Morrissey (όσοι βλέπατε ‘Μάγισσες’ θα το έχετε ακούσει και σίγουρα θα σας έχει αρέσει- είναι το τραγούδι τίτλων)

You have killed me- Morrissey (αχ, αχ, κομμάτι που είναι τόσο ωραίο και θυμίζει τόσο πολύ Αγγλία)

Kashmir-Led Zeppelin (επίσης κλασσικό)

Perhaps, perhaps, perhaps – Cake (quizas, quizas, quizas…για τους λάτρεις του Gael, M2)

Nessuno mi puo giudicare – Caterina Caselli (la verita mi fa male…)

Στίχος:
Yes, I walk around, somehow, but you have killed me, you have killed me (Morrissey)

Aτάκα:
‘I’m still in if you are still in’ (από την εξαιρετική ταινία Juno, ακολουθεί κριτική σε επόμενο αλλά δείτε τη, είναι τέλεια)

Ήλθον, είδον και απήλθον…

Σήμερα γράφω γιατί δεν μπορώ να μιλήσω.

(φαρυγγίτιδα ή γερό κρύωμα)

-Έλα, σου έχουμε μια έκπληξη

-Έρχεται από μακριά;

-Όχι και πολύ

-Α, άρα δεν είναι η Ε. (μηνύματα της Μ. και Μ2 το βράδυ πριν εμφανιστώ ξαφνικά)

Η Ε. ήρθε από μακριά γιατί η Ρόδος είναι λίγο η άκρη του κόσμου.

Μπορεί να ήταν σύντομη αλλά σίγουρα άξιζε η επιστροφή στα πάτρια εδάφη των Αθηνών. Ακόμη μια φορά που αποδεικνύεται ότι πρέπει να ακολουθείς μια παρόρμηση που επιμένει, γιατί σημαίνει ότι όχι απλώς σου καρφώθηκε μια ιδέα αλλά ότι πραγματικά το χρειάζεσαι. Διόρθωση: H Ρόδος είναι η άκρη του κόσμου όταν είσαι μακριά από αυτούς που αγαπάς.

Η βόλτα στην Αθήνα εκτός από την κύρια σκοπιμότητά της που ήταν να βρεθώ για λίγο δίπλα σε γονείς, φίλες/φίλους και (κυρίως) ταλαιπωρημένο από δουλειά και διπλωματική αγαπημένο, είχε και τις πολιτιστικές προεκτάσεις της. Ένα σινεμά και ένα θέατρο ήταν οι δόσεις κουλτούρας της πρωτεύουσας στο κορίτσι από το Dogville.

Ξεκινώ από το θέατρο, μιας και ήταν διακαής πόθος (κινηματογράφο διαθέτει η Ρόδος, θέατρο όμως…). ‘Λεωφορείο ο Πόθος’ του Tennessee Williams δια χειρός Άντζελας Μπρούσκου. Η πρώτη παρατήρηση για την παράσταση είναι ότι το έργο που είδαμε δεν ήταν το ‘Λεωφορείο ο Πόθος’ αλλά κάτι σε ‘based on...’ Δεν ήταν μόνο τα σκηνικά, με αναφορές στην σημειολογία της Αμερικάνικης κουλτούρας, ούτε τα ενδιάμεσα hip hop χορευτικά, ούτε οι αυθαίρετες αλλαγές στη φρασεολογία του κειμένου που με κάνουν να το λέω αυτό. Ούτε η εμφάνιση του συγγραφέα ανάμεσα σε κάποιες σκηνές με την μορφή του ηθοποιού που έπαιζε τον ‘Μιτς’ (παρατήρηση: σε κάποιο ανάλογο μεταμοντέρνο ανέβασμα θα ήταν πολύ πιο πρωτοποριακό να βάλεις την ηθοποιό Μπλανς να υποδυθεί τον Williams μιας και αυτή ήταν μια περσόνα του συγγραφέα.) Όλα αυτά λοιπόν θα είχαν ίσως κάποιο νόημα σε αυτό το διαφορετικό διάβασμα του κλασσικού έργου αν οι χαρακτήρες έμεναν ακέραιοι. Εδώ ο ρόλος της Μπλανς κατά την άποψή μου είχε κακοποιηθεί βάναυσα από την σκηνοθετική προσέγγιση. Ήταν μάλλον μια καρικατούρα της Μπλανς και από ότι κατάλαβα αυτό επεδίωκε η Μπρούσκου αλλά το ίδιο το κείμενο την πρόδιδε. Γιατί όσο και να θες να κάνεις καρικατούρα ένα τόσο βαθύ, δουλεμένο και τραγικό χαρακτήρα, δεν καταφέρνεις να περάσεις ελαφριά μονολόγους όπως αυτόν που αναφέρεται στο χαμό του Μπελ Ρεβ ή στην αυτοκτονία του νεαρού ομοφυλόφιλου συζύγου της. Και εκεί ήταν οι μόνες στιγμές που η Όλια Λαζαρίδου ήρθε σε επαφή με την ουσία του χαρακτήρα που υποδυόταν. Ο χαρακτήρας του Στάνλεϊ έμεινε και αυτός σε ένα επιφανειακό επίπεδο φωνών και τσαμπουκά χωρίς να δημιουργεί αυτήν την τόσο χαρακτηριστική αντίθεση με την Μπλανς. Ο Γιάννης Στάνκογλου, ένας από τους βασικούς λόγους που πήγα στη παράσταση καθότι αγαπημένος ηθοποιός και τον παρακολουθώ σε θέατρο-τηλεόραση-σινεμά, δεν με συνεπήρε εκτός από τη σκηνή που φωνάζει μετανοημένος τη Στέλλα. Η Στέλλα ήταν άχρωμη και μόνο ο Μιτς κατάφερε να μείνει πιστός στο χαρακτήρα του κειμένου. Σαν γενικό συμπέρασμα λοιπόν η παράσταση δεν νομίζω ότι ενδείκνυται για όσους δεν έχουν έρθει σε επαφή με το έργο του Williams γιατί η εικόνα που θα σχηματίσουν για αυτό θα είναι εντελώς λανθασμένη. Οι υπόλοιποι μπορούν να το δουν ως ένα πείραμα και να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα.

Από σινεμά έχω τις τρεις πρώτες κριτικές από ταινίες που σε προηγούμενο post είχα πει ότι ήθελα οπωσδήποτε να δω. Ξεκινώ από το Sweeney Todd όπου με χαρά διαπίστωσα ότι ο Tim Burton είχε μείνει πιστός στην σκοτεινιά του έργου, ο Johnny Depp τραγουδά αρκετά καλά αλλά η αποκάλυψη για μένα ήταν η Helena Bonham Carter. Αν δεν είσαι fan των musical ή δεν ξέρεις το έργο, μάλλον θα σε παραξενέψει όλο αυτό το τραγουδιστικό μέρος εν μέσω φόνων, οπότε καλύτερα σπίτι. Συνέχεια με

There will be blood, όπου το one man show του Daniel Day Lewis σε αφήνει άφωνο για άλλη μια φορά. Άξιος συνοδοιπόρος σε αυτό το έπος οικονομικής αναρρίχησης ο φέρελπις Paul Dano (The King, Little Miss Sunshine) που σύντομα θα ακουστεί ακόμα περισσότερο. Στα συν της ταινίας οι επιρροές της από κλασικά αμερικάνικα αριστουργήματα όπως ο Πολίτης Κέην. Όσο για το Oscar του Day Lewis δεν νομίζω ότι είχε κανείς αμφιβολία. (Παρένθεση nο.2: το blog και η συγγραφέας του δηλώνουν ενθουσιασμένοι που η πρόβλεψή-ευχή τους για τον Α’ Γυναικείο βγήκε αληθινή! Marillon Cotillard: το άξιζε και το πήρε). Τέλος, είδα χθες επιτέλους την Εξιλέωση και ενώ μέχρι σχεδόν το τέλος της ταινίας θα έλεγα ‘καλή αλλά προβλέψιμη’, η ανατροπή των τελευταίων λεπτών μαζί με τη συγκινησιακή φόρτιση του φινάλε την ανέβασαν κατηγορία.

Χθες πήγα στο Jumbo μαζί με την φίλη και συνάδελφο Δ. για να πάρουμε αποκριάτικα μιας και την Πέμπτη έχουμε το μεγάλο πάρτυ στο σχολείο. Κατέληξα σε αξεσουάρ μάγισσας (καπέλο, σκουπόξυλο) αλλά με ροζ μαλλιά και μπότες, για να κάνω την διαφορά από τις άλλες μαυροντυμένες μάγισσες που θα κυκλοφορούν. Κλασσικά αγόρασα και ένα σωρό άσχετα μικροπράγματα όπως φακέλους και στυλό με την Pucca, μπαλόνια, μπρελόκ με το αρχικό μου και ένα ελεφαντάκι, τετράδια, αυτοκόλλητα, ένα μπαλάκι με την Ντόρα τη μικρή εξερευνήτρια και 2 Playmobil. Ο παλιμπαιδισμός σε όλο του το μεγαλείο αλλά ποιος είπε ότι αυτό είναι κακό;

Τέλειωσα και τρία βιβλία σε αυτό το διάστημα για τα οποία θα γράψω αναλυτική κριτική σε επόμενο post.

Πριν κλείσω το σημερινό και σαν ένα σχόλιο στο χαμό με το blog www.press-gr.blogspot.com να αναφέρω ότι τελικά το να βρεις μια ψύχραιμη, αντικειμενική φωνή να ενημερωθείς για δυο-τρία πράγματα έχει καταντήσει κυνήγι θησαυρού. Ψάχνεις δεξιά-αριστερά, εφημερίδες, τσίρκο-τηλεόραση, διαδίκτυο. Καλύτερα όμως πλουραλισμός πηγών και ας έχεις περισσότερο ψάξιμο. Για αυτό, οι απόπειρες εναντίων των blogger είναι τουλάχιστον ύποπτες. Και αν όχι οι απόπειρες αυτές καθαυτές, τουλάχιστον η τόσο έγκαιρη αντιμετώπιση-‘εξιχνίαση’ των εκβιασμών μέσω blog-όσφαιρας σε ένα κράτος που δύο μήνες τώρα δεν έχει κουνήσει εκατοστό σε μια άλλη υπόθεση εκβιασμού πολύ μεγαλύτερων διαστάσεων.

Playlist:

Σήμερα δεν έγραψα ακούγοντας μουσική…Αλλά αυτό τον καιρό ακούω Placebo και Pearl Jam. Και για κάποιο λόγο, μου ξανακόλησε το American Pie από τη Madonna...

Ατάκα: Σε μια συνέντευξη, ο Wentworth Miller (Michael Scofield) του Prison Break είχε πει πως θα είχε πολύ πλάκα αν ‘οι κρατούμενοι στο Prison Break έσκαβαν και κατέληγαν να βγουν στο νησί του Lost’. Εν αναμονή των νέων επεισοδίων…

Η καθημερινότητα στο ψυχιατρείο

(κλεμμένο από την ‘Ελληνοφρένεια’)

Γεμάτο Σαββατοκύριακο και γενικά γεμάτες οι μέρες, αυτές που πέρασαν και αυτές που έρχονται. Επίσης πολύ βροχερές. Και κρύες. Ενώ εγώ ετοιμάζομαι να γίνω hacker παρακολουθώντας τα σεμινάρια επιμόρφωσης στις νέες τεχνολογίες στα οποία κληρώθηκα, οι εξελίξεις στο σχολείο είναι καταιγιστικές (καλά, υπερβάλλω λίγο αλλά ένα ενδιαφέρον το έχουν)

Στο σχολείο λοιπόν είμαστε αυτό που λέμε μια ωραία ατμόσφαιρα. Ο παλιός διευθυντής, εμφανώς τσατισμένος που είναι πρώην και όχι νυν, απαξιεί για ότι συμβαίνει στο σχολείο. Οι προσπάθειες της νέας διευθύντριας να συνεργαστεί μαζί του και να του δείξει ότι υπολογίζει σε εκείνον, πέφτουν θριαμβευτικά στο κενό από μέρους του αλλά με ένα τρόπο που κάνει όλες εμάς τις υπόλοιπες να αισθανόμαστε το λιγότερο αμήχανες. Γιατί κυρίως οι παλαιότερες έχουν περάσει τόσα χρόνια μαζί του και τον εκτιμούν αλλά ταυτόχρονα συμπαθούν ήδη την καινούργια, όχι μόνο γιατί είναι πολύ ντόμπρα και ακομπλεξάριστη αλλά γιατί έχει όρεξη, ενέργεια και διάθεση να κάνει το σχολείο καλύτερο. Τα προσχήματα διαλύθηκαν όταν προέκυψε ένα θέμα που είχε ξεκινήσει από την 28 Οκτωβρίου (δηλαδή επί δικαιοδοσίας παλιού διευθυντή). Ενώ ένα κοριτσάκι έπρεπε να είναι παραστάτρια στη σημαία, επειδή ‘είναι ψηλή και δε θα ταίριαζε στο σχήμα της σημαίας’, ο διευθυντής της πρότεινε να είναι διοιμοιρίτισσα και στις τρεις παρελάσεις. (ναι, έχουμε τρεις, ζωή να’χουμε, είναι και η 7 Μάρτη, Ένωση της Δωδεκανήσου) Το κοριτσάκι δέχτηκε, γιατί είναι και κάπως ντροπαλό και όταν σου ‘προτείνει’ κάτι ο διευθυντής, ψαρώνεις και δε φέρνεις αντιρρήσεις. Η αυθαίρετη αυτή τοποθέτηση προκάλεσε την αντίδραση του γυμναστή γιατί δική του δουλειά είναι να διαλέγει διοιμοιρίτες αλλά στο τέλος υποχώρησε. Τώρα όμως η μητέρα του κοριτσιού ήρθε και ζήτησε τα ρέστα και θέλει να μπει η κόρη της στη σημαία όπως δικαιούται, αλλά τώρα έχει πάρει άλλος τη θέση της και άντε να τον βγάλεις. Ο διευθυντής αρνείται την ευθύνη και το κλίμα με την διευθύντρια από ψυχροπολεμικό έγινε διακοπή διπλωματικών σχέσεων. Σε μια έκτακτη συνέλευση που είχαμε, η διευθύντρια ανακοίνωσε ότι τελικά θα φτιαχτεί ένα δεύτερο σχήμα σημαίας για να μπει το κορίτσι και ας είναι και άλλοι να πάρουν τη χαρά της σημαίας και ότι παύει τον πρώην διευθυντή από υποδιευθυντή λόγω της αποστασιοποίησης του από τα θέματα του σχολείου. Τώρα η τάξη που έχει (το ένα από τα δύο τμήματα της Δ’ δημοτικού) μαζί με το άλλο τμήμα έχει αναλάβει τη γιορτή της 25 Μαρτίου αλλά δεν τον βλέπω και πολύ πρόθυμο γι’ αυτό είπα να το αναλάβω εγώ αν δε θέλει να το κάνει. Έτσι κι αλλιώς αυτό το τμήμα που έχει αλλάξει 4 (!!!) δασκάλους από την αρχή της χρονιάς, έχει δεθεί κάπως παραπάνω μαζί μου (σταθερή αξία η κυρία των Αγγλικών από την αρχή της χρονιάς) οπότε με χαρά θα δουλέψουμε μαζί.

Την Παρασκευή έχουμε γενική συνέλευση γονέων και θα είναι και ο σχολικός σύμβουλος. Έχω αναλάβει μια παρουσίαση σχετικά με μαθησιακές δυσκολίες και συγκεκριμένα με ΔΕΠ.Υ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας), θέμα με το οποίο με βοήθησε μια ημερίδα που οργάνωσε το Πανεπιστήμιο Αιγαίου χθες Σάββατο και ήταν πραγματικά εξαιρετική, με ομιλητές που ήξεραν τι παρουσίαζαν και δεν έγιναν καθόλου βαρετοί. Άσε που είχαμε και μια παρουσίαση live ύπνωσης από έναν ψυχίατρο σε μια κοπέλα ως μέθοδο αντιμετώπισης φοβίας. Την παρουσίαση μου την έγραψα σε power point που δεν είχα χρησιμοποιήσει και νόμιζα ότι θα είναι πολύ δύσκολο αλλά μια χαρά πήγε τελικά.

Γενικώς από σεμινάριο σε συνέδριο θα πάει αυτός ο μήνας γιατί εκτός από τους Η/Υ που είναι ένα 6ωρο την εβδομάδα (ευτυχώς εδώ και όχι στη πόλη), κάποια στιγμή θα γίνουν και τα Π. Ε. Κ και επίσης την επόμενη Τρίτη μια παρουσίαση για το μαθητικό-κινηματογραφικό-οικολογικό φεστιβάλ Ecofilm της Ρόδου. Και εκτός από αυτά, είναι και περίοδος τεστ, ετοιμάζω και ένα για κάθε τάξη αν και το διόρθωμα είναι που σε ‘σκοτώνει’ και έχει βλαβερές επιπτώσεις στην υγεία και την ψυχική σου ισορροπία από αυτά που διαβάζεις.

Να γράψω για κάτι που διάβασα την προηγούμενη εβδομάδα και στην αρχή εξοργίστηκα και τώρα απλώς νιώθω θλίψη και εξαιτίας αυτού και ο τίτλος του post. Το 132^ο Δημοτικό σχολείο στη Γκράβα λειτουργούσε ως ένα σχολείο πρότυπο για την εποχή μας. Στο σχολείο αυτό το 70% των μαθητών είναι μετανάστες. Η διευθύντρια και οι δάσκαλοι, εθελοντικά και με δική τους πρωτοβουλία, ανέπτυξαν μια σειρά από προγράμματα με σκοπό την ομαλή ένταξη των παιδιών αυτών και των οικογενειών τους στο νέο περιβάλλον. Διδασκαλία της μητρικής τους γλώσσας παράλληλα με την ελληνική, μαθήματα ελληνικών στους γονείς, έκδοση σχολικών ανακοινώσεων σε τρεις γλώσσες, επιμόρφωση των γονέων…Επίσης το σχολείο είχε αναπτύξει δράσεις όπως παραγωγή κινηματογραφικών ταινιών (Α’ Βραβείο διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας), βραβείο από τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, Προγράμματα για την Υγεία, το περιβάλλον, τα Ναρκωτικά. Και η καθημερινή προσευχή του ‘Πάτερ Ημών’ είχε αντικατασταθεί από το ‘Πρωινό Άστρο’ του Ρίτσου για να μπορούν να συμμετέχουν όλα τα παιδιά. Αισθάνεσαι υπερηφάνεια ως πολίτης και ως εκπαιδευτικός για όλα αυτά. Και όλα αυτά διακόπηκαν από τη στιγμή που η διευθύντρια αντικαταστάθηκε. Όλα επανήλθαν στα ‘φυσιολογικά’ πλαίσια γιατί όπως δήλωσε ο Υφυπουργός Παιδείας Α. Λυκουρέζος (Ο Λυκουρέζος στο Παιδείας-Καλέ δώστε μου μια γωνιά να πάω να κλάψω, που έλεγε και η Ρώπα στο ‘Τι ψυχή…’) «Δεν μπορεί οποιοσδήποτε εκπαιδευτικός να αυθαιρετεί. Εδώ είμαστε για να τηρούμε τους νόμους» Ασχολίαστο.

Αυτά νομίζω. Θέλω να γράφω πιο συχνά αλλά πάντα δεν προλαβαίνω και μαζεύονται χίλια δυο πράγματα. Αυτός ο μήνας ελπίζω να περάσει γρήγορα. Ο Μάρτιος έχει κάτι τετραήμερα θαύμα. Και κυρίως τον ερχομό του Γ. αν όλα πάνε όπως υπολογίζουμε. Στο ενδιάμεσο θα βλέπω ‘Υπέροχα Πλάσματα’ να παίρνω την δόση μου από Αθήνα, ‘Ελληνοφρένεια’ για αντικειμενική ενημέρωση, ‘Μαύρα Μεσάνυχτα’ για να γελάω και να κλέβω ατάκες (Ο Καντίνσκι έγραψε) και ‘Ίχνη’ γιατί δεν έχει καινούργια CSI.

Καλέ Θεούλη

Εμείς είμαστε καλά

Κάνε εσύ καλέ Θεούλη,

Να έχουν όλα τα παιδάκια

Ένα ποταμάκι γάλα,

Μπόλικα αστεράκια,

Μπόλικα τραγούδια.

Κάνε καλέ Θεούλη

Να’ ναι όλοι καλά

Έτσι που και εμείς να μη ντρεπόμαστε

για τη χαρά μας

Τώρα ας μου πει κάποιος πως υπάρχει ωραιότερη παιδική (και ενήλικη) προσευχή από αυτή και πως δεν είναι όλο το πνεύμα του Χριστιανισμού μέσα της.

Δεν γράφω άλλο γι’ αυτό γιατί πάλι μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι…Για Playlist, ατάκα και στίχο αναζητήστε το ποίημα αυτό…

1η ώρα σινεμά

Όλοι όσοι διαβάζετε αυτό το blog ξέρετε την αγάπη μου για τις ταινίες. Όπως και τα κολλήματα που ‘τρώω’ κατά καιρούς με ηθοποιούς. Αν κάποιος μπει στη λίστα μου με τους ‘εκλεκτούς’ πρέπει να προσπαθήσει πολύ για να βγει. Να κάνει πολλές πατάτες ή να με τσαντίσει ως παλιοχαρακτήρας ή μεγάλο ψώνιο (αν και κανονικά δεν πρέπει να συνδέουμε την καλλιτεχνική υπόσταση κάποιου με τον χαρακτήρα αλλά άμα κάτι σε χαλάει, σου χαλάει και την συγκέντρωση στην ερμηνεία) Αν ήμουν σκηνοθέτης ή σεναριογράφος στο Hollywood θα ήθελα στις ταινίες μου να παίζουν (σίγουρα κάποιοι τώρα μου διαφεύγουν αλλά τους βάζω όπως μου’ ρχονται στο μυαλό) οι Russell Crowe, Christian Bale, Joaquin Phoenix, Clive Owen, Kate Blanchett, Nicole Kidman, Lawra Linney, Julianne Moore, Steve Carrell, Javier Barthem, Tony Lieung, Cillian Murhy,Gael Garcia Bernal, Ryan Gosling και ο Heath Ledger. Έβαλα επίτηδες τελευταίο τον Ledger γιατί είναι από τους πιο νέους και τώρα πλέον νεκρός. Όταν διάβασα ότι βρέθηκε νεκρός ένιωσα πολύ περίεργα. Δεν ήμουν fan του με τον τρόπο που είμαι θαυμάστρια του Bale ή του Crowe, αλλά τον θεωρούσα μεγάλο ταλέντο. Πριν το Brokeback Mountain, που δίκαια τον ανέδειξε, εμένα με είχε συγκινήσει απίστευτα στο ‘Χορό των Τεράτων’ ως ο καταπιεσμένος γιος του Billy Bob Thornton που επιζητά την πατρική αγάπη και επιβεβαίωση αλλά δεν την παίρνει ποτέ. Στη σκηνή που αυτοκτονεί μπροστά στον πατέρα του λέγοντας του ότι αυτός πάντα τον αγαπούσε (σε απάντηση του ‘πάντα σε μισούσα’ του πατέρα του) δεν νομίζω να υπάρχει πιο σπαραχτικός ηθοποιός. Μια σκηνή τελικά αρκεί για να μπει κάποιος στη καρδιά σου για πάντα. Το κύκνειο άσμα του είναι ένας ρόλος που μάλλον θα τον έκανε απόλυτο cult είδωλο. Ο Joker του λένε συναγωνίζεται επάξια τον αντίστοιχο –και θρυλικό- του Nickolson αλλά ο Ledger δεν θα είναι εκεί να δει την επιτυχία του.
Παρότι οι λίστες συνήθως είναι το χειρότερό μου, μιας και ποτέ δεν μπορούν να χωρέσουν σε ένα Top 10 αγαπημένα πράγματα, ήθελα να γράψω τις 15 ταινίες που περιμένω εναγωνίως το 2008 είτε γιατί μ’ αρέσουν οι ιστορίες, είτε γιατί παίζουν ηθοποιοί που υποστηρίζω.

The Dark knight
Λόγω cast (Bale, Oldman, Ledger, Gylenhaal) αλλά πλέον και λόγω της ερμηνείας του Heath Legder ως Joker που τον έκανε να κλειστεί για ένα μήνα σε ένα διαμέρισμα, να υποφέρει από αϋπνίες και να αρχίσει τα χάπια, για να βρεθεί νεκρός μάλλον από υπερβολική δόση υπνωτικών.

Sweeney Todd: the demon barber of Fleet Street
Το απόλυτο ‘μαύρο’ μιούζικαλ του Sodheim που γνώρισα μέσω της φίλης μου Nicole, το είδα στο θέατρο, αγάπησα τα τραγούδια και την ιστορία και το σκηνοθετεί ο αγαπημένος μου παραμυθάς Tim Burton. O Johnny Depp είναι το κερασάκι στη τούρτα… Επιτρέπεται να τραγουδάμε μες στο σινεμά;

I’m not there
Θες να γυρίσεις μία μουσική βιογραφία για κάποιον καλλιτέχνη που προφανώς θαυμάζεις πολύ και ταυτόχρονα αποτελεί σημείο αναφοράς στην ιστορία της μουσικής. Είσαι ο Todd Hanes, υπερβολικά ταλαντούχος και πάντα πρωτότυπος. Βάζεις 7 πρόσωπα να υποδυθούν τον καλλιτέχνη σε διάφορες φάσεις της ζωής του, αποτυπώνοντας έτσι τις διαφορετικές περσόνες που ο ίδιος υιοθετούσε κατά καιρούς. Καθοδηγείς την Cate Blanchett στην ερμηνεία που όλοι παραληρούν και κάνεις τον Bob Dylan να σου βγάλει το καπέλο για το πώς τον παρουσιάζεις. Δε θες να δεις αυτή τη ταινία;

The Edge of Heaven
Ο Φατίχ Ακίν έχει κάνει μια ταινία που βρίσκεται στη πρώτη πεντάδα των αγαπημένων μου. Το ‘Μαζί Ποτέ’ είναι η ταινία που μ’ έκανε να κλάψω μετά από ένα πολύ μεγάλο διάστημα που καμιά ταινία δεν με είχε κάνει ούτε να δακρύσω. Επίσης αποδεικνύεται ότι όταν έχεις ένα στιβαρό σενάριο, καλούς ηθοποιούς και ξέρεις τι θέλεις να πεις δεν χρειάζεσαι ούτε τρελά λεφτά ούτε τίποτα για να κάνεις μια καλή ταινία, γι’ αυτό ας σταματήσουν τη γκρίνια οι δικοί μας σκηνοθέτες και ας γράψουν κανένα σενάριο της προκοπής. Η νέα του ταινία έχει πάρει διθυραμβικές κριτικές αλλά έτσι κι αλλιώς μ’ έχει κερδίσει.

Funny Games
O Mikael Haneke κάνει ενοχλητικές ταινίες… Για την συνείδηση σου, για την κοινωνία που ζεις, για τα πιστεύω σου…Καμιά ταινία του δεν είναι παιδική χαρά. Όλες είναι όμως εξαιρετικές. Τα ‘Παράξενα Παιχνίδια’ τον σύστησε στο ευρύ κοινό και τώρα δε μένει παρά να δούμε τι έχει να προσθέσει το αμερικάνικο ριμέικ από τον ίδιο με την φατσούλα του Michael Pitt ως βασανιστή μιας τυπικής μεσοαστικής οικογένειας. (Όσο για τη φατσούλα, όσοι είδατε τις ‘Τελευταίες μέρες’ και τη στοιχειωμένη του ερμηνεία ως Curt Cobaine ξέρετε πόσο παραπλανητική είναι η πρώτη εντύπωση.)

No country for old men
Επειδή είναι Joel και Ethen Cohen και ότι έχουν κάνει μέχρι σήμερα μου έχει αρέσει, ακόμα και τα ‘ελαφρά’ τους. Και επειδή θα σαρώσει σε κάθε λογής βραβεία και ο Javier Bathem γεννήθηκε για το ρόλο του σαδιστή δολοφόνου.

Lust, caution
Ο Ang Lee ξέρει να κάνει κάθε ταινία να αξίζει να τη δεις. Έχει δουλέψει σε Ασία και Αμερική με την ίδια ποιότητα δουλειάς (αν και ‘Ο Ήρωας’ είναι ιδιαίτερα αγαπημένη μου) και τώρα εξερευνά μια σκοτεινή περίοδο στην ιστορία της Κίνας και έχει για πρωταγωνιστή τον ηθοποιό φετίχ της ‘Ερωτικής Επιθυμίας’ και του ‘2046’, Tony Lieung. Και μόνο για την ερμηνεία του απαιτείται επίσκεψη στις αίθουσες.

There will be blood
Άλλη μια ταινία που οφείλει πολλά στον χαμαιλέοντα πρωταγωνιστή της, το τελευταίο πόνημα του-‘Boogie Nights’ και ‘Magnolia’-Paul Thomas Andersonμιλάει για χρήμα, πετρέλαιο και το Αμερικάνικο Όνειρο. O Daniel-έχω μόνιμη θέση στα Oscar-De Lewis ξανά σε μεγάλη ερμηνεία.

Atonement
Βασισμένο σε ένα αγαπημένο και πολυδιαβασμένο –κυρίως βέβαια στη Βρετανία- μυθιστόρημα του Ian MacEwan, η ‘Εξιλέωση’ έχει ένα πρωταγωνιστικό ζευγάρι με φοβερή χημεία, έρωτα, πόλεμο, δράμα και μια μικρή που μπήκε στη πεντάδα των Oscar.

Reservation Road
Joaquin Phoenix, Mark Ruffalo, Jennifer Conneli. Μια ιστορία εκδίκησης και συγχώρεσης που σίγουρα θα γράψει μέσα μας. Έστω κι αν έχουμε δει παρόμοιες.

3:10 to Yuma
Μοιάζει με όνειρο να βλέπεις τους 2 αγαπημένους σου ηθοποιούς να μοιράζονται την οθόνη. Έγινε με την ‘Ένταση’ (Pacino-De Niro), τώρα έρχεται ένα γουέστερν να ενώσει τους κατά την άποψή μου καλύτερους σύγχρονους ηθοποιούς. Bale vs. Crowe και μπόνους ο νεαρός Ben Foster που λένε ότι στιγμές κλέβει την παράσταση… Χλωμό…

Be kind rewind
Αυτή η ταινία δεν ξέρω αν θα βρει το δρόμο της στις ελληνικές αίθουσες αλλά και μόνο η προοπτική ενός one man show από τον Jack Black, ως υπάλληλο βίντεο κλαμπ που με τον συνάδελφο του γυρίζουν ριμέικ ταινιών όπως οι ´Ghostbusters´και ο ‘Σοφέρ της Κυρίας Ντέηζι’ για χάρη μιας ηλικιωμένης πελάτισσας, με κάνει να ελπίζω σε μια εταιρία διανομής που θα πάρει το ρίσκο.

The Argentine/ Guerilla
Ο Steven Sondeberg γυρίζει ταινία για τα τελευταία χρόνια του Che Guevara. Ενδιαφέρον έτσι κι αλλιώς, μετά τα ‘Ημερολόγια Μοτοσικλέτας’, αλλά ένα όνομα κάνει όλη τη διαφορά: Benicio Del Toro στο ρόλο που γεννήθηκε να ενσαρκώσει.

Juno
Μια μικρή ταινία που κλέβει τη παράσταση. Που μιλάνε όλοι για αυτή. Μια νεαρή πρωταγωνίστρια που κουβαλά τη ταινία πάνω της. Ένα σενάριο δροσερό και τολμηρό για το ότι δεν κάνει μελόδραμα ένα υλικό που άλλοι θα έπνιγαν στα δάκρυα. Για πόσες ταινίες το λες αυτό;

Lars and the real girl
Υποψηφιότητα για το βραβείο ‘περίληψη σεναρίου που σε αποτρέπει να δεις την ταινία’, ο Ryan Gosling στο ρόλο ενός εκκεντρικού νεαρού που ερωτεύεται μια πλαστική κούκλα. Αν κάποιος μπορεί να υποστηρίξει αυτό το χαρακτήρα, είναι μόνο ο Gosling. Και στην Ελλάδα ένας από τους 4 πρώτους της λίστας του ΥΓ.

ΥΓ: Αν ήμουν σκηνοθέτης στην Ελλάδα θα’ θελα πολύ να κάνω μια ταινία με τους παρακάτω κυρίους, κάτι σαν τη ‘Συμμορία’ αλλά με τύπους που εκτός από γοητεία έχουν και απίστευτο ταλέντο.
Γιάννης Στάνκογλου
Άρης Σερβετάλης
Αργύρης Ξάφης
Θάνος Σαμαράς
Νίκος Κουρής