Είμαστε μια χύτρα που δεν μας έχουν ακόμα αφαιρέσει τη βαλβίδα. Εμείς βράζουμε και μαζεύουμε ατμό αλλά η αποσυμπίεση αργεί. Πόσο θα αντέξει κανείς πριν κάνει μπαμ?
Επειδή μάλλον κανείς από τους πάνω δεν νοιάζεται ή δεν έχει καταλάβει το μέγεθος του μπαμ που θα γίνει, καλό είναι να βρούμε μόνοι μας τη βαλβίδακαι να τη σπρώξουμε μήπως και κρατήσουμε λίγη ψυχραιμία στα απανωτά χτυπήματα της κρίσης. Οι πιθανές καταστάσεις είναι δύο: ‘Η δουλεύεις σαν τον τρελό σε μία ή δύο δουλειές, μαζεύοντας λεφτά σαν τον μέρμηγκα για να τα πληρώσεις μετά σε ΔΕΗ, Εφορία, τράπεζες, ασφάλειες, νοίκια κτλ. ή δεν έχεις καμία δουλειά και τρελλαίνεσαι από την αγωνία για το πότε θα βρεις ώστε να μπεις και εσύ σε μία σειρά (το πιο πιθανό είναι η σειρά αυτή να είναι η σειρά σου στην ουρά της ΔΕΗ). Αλλά η ζωή δεν είναι μόνο δουλειά, αν και νομίζω ότι για όσους δουλεύουν αυτή τη περίοδο, ζωή εκτός δουλειάς υπάρχει μόνο τα σαββατοκύριακα. Και σαν κάτι να έχει συμβεί και τώρα που σφίγγουν τα οικονομικά, αντί να γίνεται κάτι να σκάει το χειλάκι, όλο αρρώστιες προκύπτουν, φάρμακα, γιατροί, εξετάσεις, ανησυχίες, καβγάδες, τσακωμοί, μιζέρια, μια κατάθλιψη σε περιβάλλει και εσύ στο κέντρο. Γι’αυτό το καλύτερο είναι βρει κανείς τι του προσφέρει ευχαρίστηση, μικρά πράγματα, που να μπορεί να τα απολαύσει, και να προσπαθεί να τα κάνει. Μόνο έτσι δε θα αρχίσουμε να πλακωνόμαστε στις μπουνιές στο δρόμο μεταξύ μας (το λέω γιατί στο σχολείο παίζει αυτό το ενδεχόμενο με κάποιους γονείς)
Η premieregirl έχει τις δικές της βαλβίδες. Έμψυχες πάνω απ’όλα. Τον Γ. και τα σαββατοκύριακα που περνάμε μαζί. Άλλες φορές ολόκληρα (τα περίφημα incognito), άλλες φορές μοιρασμένα ανάμεσα σε γονείς και φίλους. Οι φίλοι μου. Με τα δικά τους ζόρια, με τις συζητήσεις μας να μην είναι τόσο ανάλαφρες όπως παλιά, με τα ενήλικα προβλήματα παρόντα να ζητούν λύσεις. Είναι δυνατοί όμως. Και ώριμοι. Και βράχοι. Και τζόκερ για όπου χρειαστεί. Αν έχετε ακούσει το τραγούδι των Magic de Spell, σε ποίηση της Κατερίνας Γώγου «εμένα οι φίλοι μου», ναι, είναι βαρύ και μιλά για άτομα σε μια ζωή παρηκμασμένη, αλλά η αγάπη για τους δικούς μας ανθρώπους είναι εκεί, ξέφωτο σε τοπίο ζωής σκοτεινό.
Υπάρχουν και οι άψυχες βαλβίδες όμως. Ταινίες, βιβλία και μουσική. Και ενίοτε απλώς ένας καφές και ένα τζάκι. Μια ανάσα ξεκούρασης από το τρέξιμο της εβδομάδας. Θ’αρχίσω με βιβλία. Πριν περίπου κανένα δίμηνο έκανα μια παραγγελία από το amazon και επειδή είδα ότι συμφέρει απίστευτα ν’αγοράζεις βιβλία από εκεί (με 25 λίρες=29 ευρώ) παραγγελία (που αντιστοιχεί σε 4-5 λογοτεχνικά βιβλία) έχεις δωρεάν έξοδα αποστολής, ξαναέκανα τώρα. Οι τίτλοι που αγόρασα είναι οι εξής:
Camilla Lockberg – The Preacher
Στα ελληνικά μόλις κυκλοφόρησε από τον Ψυχογιό με τον τίτλο «Ο Ιεροκύρηκας». Το καλοκαίρι είχα αγοράσει το πρώτο βιβλίο της με τον τίτλο «Η παγωμένη πριγκίπισσα» και είχα ενθουσιαστεί με την πλοκή και το κεντρικό ζευγάρι των πρωταγωνιστών οπότε περίμενα με ανυπομονησία να βγει το επόμενο. Όμως όταν στα ελληνικά έχει 18 ευρώ και στο amazon 7,5 ευρώ, ε ,θα τιμήσω την αγγλική βερσιόν, να διατηρήσω και τα αγγλικά μου στο επίπεδο τους γιατί με αυτά που κάνουμε στο σχολείο θα ξεχάσω και αυτά που ξέρω.
Ian Rankin – A question of blood και Exit Music
Ανακάλυψα τον Ίαν Ράνκιν στη βιβλιοθήκη της Χαλκίδας. Βασικά είχα διαβάσει στις βιβλιοκριτικές των εφημερίδων για τον επιθεωρητή Ρέμπους και τις περιπέτειες του στο Εδιμβούργο αλλά δεν είχε τύχει ποτέ να διαβάσω κάτι. Το πρώτο βιβλίο που διάβασα λοιπόν από τη βιβλιοθήκη ήταν η «Μνήμη Νεκρών» και κόλλησα. Βρήκα στο Public δύο άλλα βιβλία του, «Οι Καταρράκτες» και το «» και τα αγόρασα (ανήκαν κιόλας στην προωθητική ενέργεια βιβλίων με χαμηλή τιμή). Αγαπώ τον Ρέμπους και την Σίβον, τους βασικούς ήρωες του Ράνκιν. Λατρεύω να διαβάζω τα βιβλία του που είναι γεμάτα Εδιμβούργο. Γι ‘αυτό το amazon μου έστειλε το «A question of blood” και τώρα το ‘Exit Music” που είναι το τελευταίο του Ράνκιν με ήρωα τον Ρέμπους.
Johnathan Franzen –Corrections και Freedom
Για όσους ασχολούνται με την Αμερικάνικη Λογοτεχνία, ο Τζόναθαν Φράνζεν είναι το νέο είδωλο. Ένας άξιος συνεχιστής του έργου των μεγάλων αμερικάνων πεζογράφων που αναλύουν με τα οικογενειακά τους «έπη» τη σύγχρονη αμερική. Ένας μη εβραίος Φίλπ Ροθ, με βάθος, με χιούμορ, με γνήσια αγάπη για τους ήρωες του και με τόσο καλή γραφή που στο τέλος του βιβλίου όπως εύστοχα έγραψε ένας κριτικός «νιώθεις ότι τους ξέρεις καλύτερα από τον εαυτό σου».
Α. Μ. Ηomes – The end of Alice
Αυτό τώρα είναι ένα δύσκολο βιβλίο. Προκάλεσε σάλο όταν κυκλοφόρησε γιατί έχει σαν πρωταγωνιστή έναν φυλακισμένο παιδίφιλο και την αλληλλογραφία του με μία νεαρή κοπέλα. Δεν το έχω διαβάσει ακόμα για να έχω γνώμη αλλά σίγουρα θα προκαλέσει τα όρια του αναγνώστη.
Πέδρο Χουάν Γκουτιέρες – Η βρώμικη τριλογία της Αβάνας και Η Μελαγχολία των Λιονταριών
Διάβασα μόνο το πρώτο καθώς για το δεύτερο συνεχώς άλλα βιβλία παρεμβάλλονται και του κλέβουν τη θέση. Προκλητικό, σεξουαλικό, χύμα, αυθεντικό, πολλοί λένε ότι μιμείται το στυλ του Μπουκόφσκι, δεν έχω διβάσει Μπουκόφσκι και έτσι θα μείνω στην κυνική ματιά –εντελώς μη τουριστική- της Κούβας που μας προσφέρει.
Ιωάννα Καρυστιάννη – Τα Σακιά
Το διαβάζω τώρα, παράλληλα με το Freedom, και έχω να πω ότι μέχρι στιγμής μ’αρέσει πολύ το θέμα και ο τρόπος που το χειρίζεται. Και βρίσκω υπέροχο τον τίτλο και τη μεταφορά, τα σακιά που μεταφέρουμε/σέρνουμε πίσω μας φορτωμένα με τις αμαρτίες, τις αποτυχίες και τις τύψεις της ζωής μας.
Το καλοκαίρι διάβασα αρκετά, πολλά αστυνομική λογοτεχνία που είναι ένα από τα αγαπημένα μου είδη αλλά ένα βιβλίο μου χάρισε αληθινή συγκίνηση και το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Το Δωμάτιο – Έμμα Ντόναχιου. Αξίζει ένα δικό του post, για αυτό just keep it in mind.
PS: συνειδητοποιώ γράφοντας για αυτά ότι έχω μαζέψει αρκετά βιβλία που μπορεί να σας αρέσουν, νομίζω θα αρχίσω να λειτουργώ ως δανειστική βιβλιοθήκη:)
Ώρα για σινεμά με δύο ταινίες που είδα πρόσφατα. Το Δέρμα που Κατοικώ του Πέδρο Αλμοδόβαρ είναι η πρώτη, νομίζω ότι ο Αλμοδόβαρ είναι ο καλύτερος ευρωπαίος σκηνοθέτης και ένας από τους καλύτερους παγκόσμια, δεν υπάρχει η τεχνική του, ο τρόπος που χειρίζεται την κάμερα, ο τρόπος που μεταμορφώνει τους ηθοποιούς του και κυρίως ο τρόπος που φτιάχνει σενάρια. Κάθε ταινία του είναι εμπειρία. Η δεύτερη είναι το Μια Επικίνδυνη Μέθοδος του Ντέηβιντ Κρόνεμπεργκ, η οποία ομολογώ πως δεν με ενθουσίασε, μου φάνηκε λίγο ακαδημαικά φτιαγμένη. Ενδιαφέρον θέμα και ξεχωριστές παρουσίες ο Viggo Mortensen και κυρίως ο Michael Fassbeder (θυμηθείτε με μικροί μου σινεφίλοι, ότι είναι ο Ryan Gossling σήμερα, θα είναι ο Michael αύριο-θα βαρεθείτε να τον βλέπετε σε ταινίες και εξώφυλλα) αλλά η ταινία δεν σε απογειώνει.
Οι πολιτιστικές δραστηριότητες στο σχολείο περιλαμβάνουν την ανάδειξη του Halloween, του Guy Fawkes και του V for Vendetta, των Thanksgiving και θα κορυφωθούν λίγο πριν τις γιορτές με την εισαγωγή των μαθητών στον μαγικό και υπέροχο κόσμο του Tim Burton και του Nightmare before Xmas.
Νομίζω το παράκανα με το ποστ, παραβγήκε μακροσκελές, κλείνω με κάτι κομματάκια που συντρόφευαν τη συγγραφή του.
Ενδελέχεια – Με την αγάπη
Αλκίνοος Ιωαννίδης- Υπεραστικό
Φοίβος Δεληβοριάς – Χριστούγεννα
Nightmare before Christmas –What’s this?
Παύλος Σιδηρόπουλος- Η ώρα του stuff (μου το θύμισε η βόλτα στην Πανεπιστημίου και τα εκεί ναρκωτικά 5 η ώρα το απόγευμα. )
Και μιας που η ώρα κοντεύει μεσάνυχτα κλέινω με την φωνή του Σιδηρόπουλου και το στίχο από το τόσο ξεχωριστό «Στην Κ»
«θα’ναι αργά μεσάνυχτα και θα’χεις κουραστεί»
καληνύχτες…
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ταινιες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ταινιες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή 6 Νοεμβρίου 2011
Παρασκευή 25 Ιανουαρίου 2008
1η ώρα σινεμά
Όλοι όσοι διαβάζετε αυτό το blog ξέρετε την αγάπη μου για τις ταινίες. Όπως και τα κολλήματα που ‘τρώω’ κατά καιρούς με ηθοποιούς. Αν κάποιος μπει στη λίστα μου με τους ‘εκλεκτούς’ πρέπει να προσπαθήσει πολύ για να βγει. Να κάνει πολλές πατάτες ή να με τσαντίσει ως παλιοχαρακτήρας ή μεγάλο ψώνιο (αν και κανονικά δεν πρέπει να συνδέουμε την καλλιτεχνική υπόσταση κάποιου με τον χαρακτήρα αλλά άμα κάτι σε χαλάει, σου χαλάει και την συγκέντρωση στην ερμηνεία) Αν ήμουν σκηνοθέτης ή σεναριογράφος στο Hollywood θα ήθελα στις ταινίες μου να παίζουν (σίγουρα κάποιοι τώρα μου διαφεύγουν αλλά τους βάζω όπως μου’ ρχονται στο μυαλό) οι Russell Crowe, Christian Bale, Joaquin Phoenix, Clive Owen, Kate Blanchett, Nicole Kidman, Lawra Linney, Julianne Moore, Steve Carrell, Javier Barthem, Tony Lieung, Cillian Murhy,Gael Garcia Bernal, Ryan Gosling και ο Heath Ledger. Έβαλα επίτηδες τελευταίο τον Ledger γιατί είναι από τους πιο νέους και τώρα πλέον νεκρός. Όταν διάβασα ότι βρέθηκε νεκρός ένιωσα πολύ περίεργα. Δεν ήμουν fan του με τον τρόπο που είμαι θαυμάστρια του Bale ή του Crowe, αλλά τον θεωρούσα μεγάλο ταλέντο. Πριν το Brokeback Mountain, που δίκαια τον ανέδειξε, εμένα με είχε συγκινήσει απίστευτα στο ‘Χορό των Τεράτων’ ως ο καταπιεσμένος γιος του Billy Bob Thornton που επιζητά την πατρική αγάπη και επιβεβαίωση αλλά δεν την παίρνει ποτέ. Στη σκηνή που αυτοκτονεί μπροστά στον πατέρα του λέγοντας του ότι αυτός πάντα τον αγαπούσε (σε απάντηση του ‘πάντα σε μισούσα’ του πατέρα του) δεν νομίζω να υπάρχει πιο σπαραχτικός ηθοποιός. Μια σκηνή τελικά αρκεί για να μπει κάποιος στη καρδιά σου για πάντα. Το κύκνειο άσμα του είναι ένας ρόλος που μάλλον θα τον έκανε απόλυτο cult είδωλο. Ο Joker του λένε συναγωνίζεται επάξια τον αντίστοιχο –και θρυλικό- του Nickolson αλλά ο Ledger δεν θα είναι εκεί να δει την επιτυχία του.
Παρότι οι λίστες συνήθως είναι το χειρότερό μου, μιας και ποτέ δεν μπορούν να χωρέσουν σε ένα Top 10 αγαπημένα πράγματα, ήθελα να γράψω τις 15 ταινίες που περιμένω εναγωνίως το 2008 είτε γιατί μ’ αρέσουν οι ιστορίες, είτε γιατί παίζουν ηθοποιοί που υποστηρίζω.
Λόγω cast (Bale, Oldman, Ledger, Gylenhaal) αλλά πλέον και λόγω της ερμηνείας του Heath Legder ως Joker που τον έκανε να κλειστεί για ένα μήνα σε ένα διαμέρισμα, να υποφέρει από αϋπνίες και να αρχίσει τα χάπια, για να βρεθεί νεκρός μάλλον από υπερβολική δόση υπνωτικών.
Το απόλυτο ‘μαύρο’ μιούζικαλ του Sodheim που γνώρισα μέσω της φίλης μου Nicole, το είδα στο θέατρο, αγάπησα τα τραγούδια και την ιστορία και το σκηνοθετεί ο αγαπημένος μου παραμυθάς Tim Burton. O Johnny Depp είναι το κερασάκι στη τούρτα… Επιτρέπεται να τραγουδάμε μες στο σινεμά;
Θες να γυρίσεις μία μουσική βιογραφία για κάποιον καλλιτέχνη που προφανώς θαυμάζεις πολύ και ταυτόχρονα αποτελεί σημείο αναφοράς στην ιστορία της μουσικής. Είσαι ο Todd Hanes, υπερβολικά ταλαντούχος και πάντα πρωτότυπος. Βάζεις 7 πρόσωπα να υποδυθούν τον καλλιτέχνη σε διάφορες φάσεις της ζωής του, αποτυπώνοντας έτσι τις διαφορετικές περσόνες που ο ίδιος υιοθετούσε κατά καιρούς. Καθοδηγείς την Cate Blanchett στην ερμηνεία που όλοι παραληρούν και κάνεις τον Bob Dylan να σου βγάλει το καπέλο για το πώς τον παρουσιάζεις. Δε θες να δεις αυτή τη ταινία;
Ο Φατίχ Ακίν έχει κάνει μια ταινία που βρίσκεται στη πρώτη πεντάδα των αγαπημένων μου. Το ‘Μαζί Ποτέ’ είναι η ταινία που μ’ έκανε να κλάψω μετά από ένα πολύ μεγάλο διάστημα που καμιά ταινία δεν με είχε κάνει ούτε να δακρύσω. Επίσης αποδεικνύεται ότι όταν έχεις ένα στιβαρό σενάριο, καλούς ηθοποιούς και ξέρεις τι θέλεις να πεις δεν χρειάζεσαι ούτε τρελά λεφτά ούτε τίποτα για να κάνεις μια καλή ταινία, γι’ αυτό ας σταματήσουν τη γκρίνια οι δικοί μας σκηνοθέτες και ας γράψουν κανένα σενάριο της προκοπής. Η νέα του ταινία έχει πάρει διθυραμβικές κριτικές αλλά έτσι κι αλλιώς μ’ έχει κερδίσει.
O Mikael Haneke κάνει ενοχλητικές ταινίες… Για την συνείδηση σου, για την κοινωνία που ζεις, για τα πιστεύω σου…Καμιά ταινία του δεν είναι παιδική χαρά. Όλες είναι όμως εξαιρετικές. Τα ‘Παράξενα Παιχνίδια’ τον σύστησε στο ευρύ κοινό και τώρα δε μένει παρά να δούμε τι έχει να προσθέσει το αμερικάνικο ριμέικ από τον ίδιο με την φατσούλα του Michael Pitt ως βασανιστή μιας τυπικής μεσοαστικής οικογένειας. (Όσο για τη φατσούλα, όσοι είδατε τις ‘Τελευταίες μέρες’ και τη στοιχειωμένη του ερμηνεία ως Curt Cobaine ξέρετε πόσο παραπλανητική είναι η πρώτη εντύπωση.)
Επειδή είναι Joel και Ethen Cohen και ότι έχουν κάνει μέχρι σήμερα μου έχει αρέσει, ακόμα και τα ‘ελαφρά’ τους. Και επειδή θα σαρώσει σε κάθε λογής βραβεία και ο Javier Bathem γεννήθηκε για το ρόλο του σαδιστή δολοφόνου.
Ο Ang Lee ξέρει να κάνει κάθε ταινία να αξίζει να τη δεις. Έχει δουλέψει σε Ασία και Αμερική με την ίδια ποιότητα δουλειάς (αν και ‘Ο Ήρωας’ είναι ιδιαίτερα αγαπημένη μου) και τώρα εξερευνά μια σκοτεινή περίοδο στην ιστορία της Κίνας και έχει για πρωταγωνιστή τον ηθοποιό φετίχ της ‘Ερωτικής Επιθυμίας’ και του ‘2046’, Tony Lieung. Και μόνο για την ερμηνεία του απαιτείται επίσκεψη στις αίθουσες.
Άλλη μια ταινία που οφείλει πολλά στον χαμαιλέοντα πρωταγωνιστή της, το τελευταίο πόνημα του-‘Boogie Nights’ και ‘Magnolia’-Paul Thomas Andersonμιλάει για χρήμα, πετρέλαιο και το Αμερικάνικο Όνειρο. O Daniel-έχω μόνιμη θέση στα Oscar-De Lewis ξανά σε μεγάλη ερμηνεία.
Βασισμένο σε ένα αγαπημένο και πολυδιαβασμένο –κυρίως βέβαια στη Βρετανία- μυθιστόρημα του Ian MacEwan, η ‘Εξιλέωση’ έχει ένα πρωταγωνιστικό ζευγάρι με φοβερή χημεία, έρωτα, πόλεμο, δράμα και μια μικρή που μπήκε στη πεντάδα των Oscar.
Joaquin Phoenix, Mark Ruffalo, Jennifer Conneli. Μια ιστορία εκδίκησης και συγχώρεσης που σίγουρα θα γράψει μέσα μας. Έστω κι αν έχουμε δει παρόμοιες.
3:10 to
Μοιάζει με όνειρο να βλέπεις τους 2 αγαπημένους σου ηθοποιούς να μοιράζονται την οθόνη. Έγινε με την ‘Ένταση’ (Pacino-De Niro), τώρα έρχεται ένα γουέστερν να ενώσει τους κατά την άποψή μου καλύτερους σύγχρονους ηθοποιούς. Bale vs. Crowe και μπόνους ο νεαρός Ben Foster που λένε ότι στιγμές κλέβει την παράσταση… Χλωμό…
Αυτή η ταινία δεν ξέρω αν θα βρει το δρόμο της στις ελληνικές αίθουσες αλλά και μόνο η προοπτική ενός one man show από τον Jack Black, ως υπάλληλο βίντεο κλαμπ που με τον συνάδελφο του γυρίζουν ριμέικ ταινιών όπως οι ´Ghostbusters´και ο ‘Σοφέρ της Κυρίας Ντέηζι’ για χάρη μιας ηλικιωμένης πελάτισσας, με κάνει να ελπίζω σε μια εταιρία διανομής που θα πάρει το ρίσκο.
Ο Steven Sondeberg γυρίζει ταινία για τα τελευταία χρόνια του Che Guevara. Ενδιαφέρον έτσι κι αλλιώς, μετά τα ‘Ημερολόγια Μοτοσικλέτας’, αλλά ένα όνομα κάνει όλη τη διαφορά: Benicio Del Toro στο ρόλο που γεννήθηκε να ενσαρκώσει.
Μια μικρή ταινία που κλέβει τη παράσταση. Που μιλάνε όλοι για αυτή. Μια νεαρή πρωταγωνίστρια που κουβαλά τη ταινία πάνω της. Ένα σενάριο δροσερό και τολμηρό για το ότι δεν κάνει μελόδραμα ένα υλικό που άλλοι θα έπνιγαν στα δάκρυα. Για πόσες ταινίες το λες αυτό;
Υποψηφιότητα για το βραβείο ‘περίληψη σεναρίου που σε αποτρέπει να δεις την ταινία’, ο Ryan Gosling στο ρόλο ενός εκκεντρικού νεαρού που ερωτεύεται μια πλαστική κούκλα. Αν κάποιος μπορεί να υποστηρίξει αυτό το χαρακτήρα, είναι μόνο ο Gosling. Και στην Ελλάδα ένας από τους 4 πρώτους της λίστας του ΥΓ.
Γιάννης Στάνκογλου
Άρης Σερβετάλης
Αργύρης Ξάφης
Θάνος Σαμαράς
Νίκος Κουρής
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)