Μια εισαγωγή...

Μάλλον θα πάω θέατρο..Είναι 8 τώρα που ξεκινάω να γράφω και η παράσταση ξεκινά 9. Θα πρέπει να φύγω κατά τις 8.30 και να πάω στο κινηματοθέατρο 'Μάγια'(είναι ο μοναδικός κινηματογράφος της Χαλκίδας που λειτουργεί από την ODEON αλλά κατά καιρούς -πολύ σπάνιους- φιλοξενεί παραστάσεις.) 4 παραστάσεις έχουν έρθει Χαλκίδα από την αρχή της χρονιάς. Μία καμμένη επιθεώρηση, το 'Μπαμπά μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή', το 'Κάθε χρόνο ίδια μέρα' και τέλος, η σημερινή 'Ο Μαρξ στο Σόχο' την οποία συνέχεια μπερδεύω και λέω 'ο δον ζουάν στο σόχο' (που είχε ανεβάσει ο Μαρκουλάκης.) Ήταν ομολογουμένως μια έκπληξη να δω την αφίσα γι' αυτή την παράσταση. Θα τραβήξει το κοινό της Χαλκίδας? Είναι έργο κοινωνικο-πολιτικό, ένας μονόλογος όπου πρωταγωνιστής είναι ο Μαρξ που παίρνει άδεια από τον παράδεισο και κατεβαίνει στη Γη για να βάλει στη θέση τους κάποια πράγματα. Πρωταγωνιστεί ο Άγγελος Αντωνόπουλος. Είχα δει πρόσφατα μια συνέντευξη του και μου φάνηκε ενδιαφέρον το έργο. Οι κριτικές στο Αθηνόραμα είναι πλειοψηφικά διθυραμβικές. Και είναι καλό θέατρο. Για να μην πω, είναι απλώς θέατρο το οποίο μου έχει λείψει πολύ. Οπότε οι λόγοι ειναι πολλοί στο να πάω παρά στο να κάτσω σπίτι και α) να διαβάσω (ναι,αλλά βαρέθηκα) β)να αρχίσω να προετοιμάζω μια παρουσίαση για τη Σκωτία (όχι ακόμα δουλειά) γ) να δω ιντερνετ-τιβί (τα έχω δει όσα με ενδιαφέρουν). Ελπίζω απλώς να πάω και να βρω εισιτήριο. Για τον λόγο αυτό πρεπει να ετοιμαστώκαι να φύγω. όμως υπόσχομαι κανονικό post αύριο για να πω τα νέα και παλιά της Χαλκιδιώτικης ζωής.

Στοχεύσατε!

Στη σχολική χρονιά είναι κοινός τόπος πως μετά τα Χριστούγεννα η χρονιά τρέχει. Αν και το διάστημα μεταξύ της επιστροφής από τις γιορτές των Χριστουγέννων μέχρι το Πάσχα έχει να δώσει μόνο 2 αργίες (Καθαρά Δευτέρα και 25 Μαρτίου) τελικά αποδεικνύεται ότι οι μέρες φεύγουν, ειδικά μετά τα μέσα Φεβρουαρίου. Φέτος υπάρχουν στο δικό μου ημερολόγιο 3 ημερομηνίες υπογραμμισμένες με το κίτρινο φλούο μαρκαδοράκι. 13-14-15 Μαρτίου. Εξετάσεις ΙΚΥ. Αμερικάνικη Λογοτεχνία. Γι' αυτό το λόγο κάθομαι και διαβάζω από 3 μέχρι 5 ώρες τη μέρα, προσπαθώντας παράλληλα να σκεφτώ ένα πολύ συγκεκριμένο θέμα ώστε με τη βοήθεια μιας εξαιρετικά εξυπηρετικής καθηγήτριας μου να το κάνουμε μία καθώς πρέπει πρόταση διδακτορικού. Αυτή η διορία μπορεί να φαίνεται πιο μακρινή (Μάιος) αλλά ο καιρός όπως ανέφερα πιο πάνω κυλάει αδυσώπητα γρήγορα και με φέρνει αντιμέτωπη με τη σκέψη ότι ίσως χρειαστεί να αναβάλλω για ακόμη μία χρονιά το σχέδιο του διδακτορικού. Πράγμα το οποίο θα με δυσαρεστήσει πάρα πολύ. Αλλά δεν απελπίζομαι ακόμη..
Μπορεί παραδοσιακά ο Ιανουάριος να είναι ο μήνας που θέτουμε τους στόχους για τη νέα χρονιά αλλά τελικά χρειάζεται περισσότερη σκέψη για να καταλήξις στο τι είναι αυτό που πραγματικά θέλεις. Ετσι λοιπόν κάθησα και σκέφτηκα με τι θα ήμουν ευτυχισμένη το 2009:
α)Να δώσω την υποτροφία του ΙΚΥ και να τα πάω αξιοπρεπώς. Το να την πάρω θα ήταν το ιδανικό αλλά τουλάχιστον θα ήθελα να γράψω καλά.
β)Να βρω θέμα και καθηγητές να το υποστηρίξουν ώστε να καταθέσω τα χαρτιά μου τον Μάιο στην Αγγλική.
γ)Να έχω εκπαιδευτική άδεια ή να έρθω Αθήνα το Σεπτέμβριο
δ)Να εγκριθεί η αίτηση Comenius που κάναμε με τη Στέλλα και 23-29 Μάιου να είμαστε Σκωτία και το σαβ/κο που τελειώνει το πρόγραμμα να πάμε Λονδίνο και εκεί να μας βρουν τα αγόρια μας.
ε)Να έχουν περάσει οι φίλες/φίλοι μου στον ΑΣΕΠ ώστε του χρόνου να ανταποδώσω τις επισκέψεις στα ακριτικά μερη που θα έχουν διοριστεί.
στ)Να είναι οι άνθρωποι που αγαπώ καλά, σωματικά και ψυχολογικά
ζ)Να ασχοληθώ πιο εντατικά με τη δημιουργική γραφή
Και όπως λέμε και εμείς του Αγγλικού last but not least (μάλλον most important)να είμαι τόσο ήρεμη, ευτυχισμένη και ερωτευμένη με τον Γ. όσο σήμερα, 20 μήνες αφότου γίναμε ζευγάρι.
Ελπίζω η επόμενη καταχώρηση στο blog να δείχνει ότι κάποια από τα παραπάνω έχουν αρχίσει και πραγματοποιούνται..

Κι όμως είμαι ακόμα εδώ

Έχω κολλήσει(πως να ξεκινήσω;)γιατί έχω πάρα,πάρα πολύ καιρό να γράψω στο blog. Μου έλειψε όμως..καθετί που γινόταν έλεγα 'πάει για το blog' αλλά τελικά μαζεύτηκε μια λίστα με καινούργια πράγματα και γεγονότα που εγώ σημείωνα σε ένα τετραδιάκι αλλά κάτι δεν έβρισκα (χρόνο; διάθεση; έμπνευση;) και δεν καθόμουν να τα γράψω στον υπολογιστή. Ας τα βάλω όμως σε μία σχετική σειρά για να μην πετάγομαι από το ένα θέμα στο άλλο, όπως έχω την τάση να κάνω.

Χριστούγεννα
Εδώ ας πούμε μπορεί να μην κολλάει το ομώνυμο τραγουδάκι του Φοιβουλάκου μιας και είναι κάπως απαισιόδοξο ('Χριστούγεννα, δεν περιμένω όμως τίποτα πια, τα play mobil μου είναι εξαιτίας μου κουτσά') αλλά εγώ το έχω συνδέσει με τις γιορτές στη πόλη..Επίσης,με όλα τα γεγονότα που συνέβησαν στη πόλη μας, αυτή η μελαγχολία του τραγουδιού ταιριάζει γάντι. Δεν έχω κάτι να πω πάνω σ' αυτά..δεν είναι κοινωνικό blog και νομίζω ότι οι προσωπικές μου απόψεις είναι γνωστές. Απλώς τσαντίζομαι με όσους: α)δίνουν έστω και την ελάχιστη σημασία στα λόγια του Κούγια β)Στην αναμπουμπούλα χαίρονται και νοσταλγούν τη χούντα (κλασσική ατάκα "δημοκρατία,τι δημοκρατία, χούντα μας χρειάζεται") γ) υποτιμούν τη νοημοσύνη μου με τις δηλώσεις τους. Ειδικά για την τελευταία κατηγορία ατόμων εξαιρετικά αφιερωμένο το παρακάτω δίστιχο του Μάλαμα (στίχοι Άλκης Αλκαίου)
'Αλλάζουν δρόμοι και μορφές, οι εποχές αλλάζουν
κι οι από μηχανής Θεοί αμήχανα κοιτάζουν'
Τα δικά μου Χριστούγεννα είχαν μια ανάμεικτη γεύση.Με τη μαμά στο νοσοκομείο δεν μπορείς να καταλάβεις και πολύ το νόημα των γιορτών..Γενικά όλο αυτό το διάστημα των δύο μηνών που είναι μέσα, νιώθω μια συνεχή αγωνία, μια πίεση και ένα κομμάτι του μυαλού μου είναι πάντα εκεί. Ευτυχώς είναι καλά.Κι ας είναι μέσα..κοντεύει άλλωστε να βγει..αλλά βλέπεις τόσα πρ'αγματα, τόσες καταστάσεις που αν επιτρέψεις στον εαυτό σου να ανοιχτεί λίγο, μπορούν να σε κάνουν κομμάτια. Είναι δύο που με συγκλόνισαν και θέλω να τις μοιραστώ.
Βλέπω να περνάει έξω από το δωμάτιο της μητέρας μου ένας γεράκος.. Τα πόδια του τα σέρνει στο περπάτημα. Περπατάει σκυφτός, σε κοιτάει και δε σε πολυβλέπει..Μια μέρα ρώτησα τη μαμά μου..Έχει ένα γιο..30 χρόνων..Έπεσε απο το μπαλκόνι,ήθελε να αυτοκτονήσει..είχε ξανακάνει απόπειρες αυτοκτονίας..ούτε αυτή τη φορά πέθανε..αλλά έμεινε παράλυτος..εντελώς..και τώρα είναι καθηλωμένος σε ένα κρεβάτι, αρνείται τα φάρμακα, φωνάζει, δε θέλει να ζήσει αλλά δεν μπορεί να κάνει τίποτα πια..και ο πατέρας του τα βιώνει όλα...
Στο διπλανό θάλαμο, είναι ένας Πακιστανός. Αν τον κοιτάξεις, δεν θυμίζει άνθρωπο πια, λείψανο..είναι σε κώμα..εργατικό ατύχημα..κανείς δε ξέρει τα στοιχεία του..είναι μόνος σ' αυτόν τον κόσμο, σ'αυτή τη χώρα; Έρχονται κάτι συντοπίτες του κατά καιρούς και του φέρνουν κανένα ρουχαλάκι..Δεν θα τον αναζητήσει κανείς..
Σας μαύρισα το ξέρω..και εγώ τώρα που τα γράφω, έχει πιαστεί η ψυχή μου..αλλά είναι η αληθινή ζωή..είμαστε τυχεροί που απλώς τα παρατηρούμε..και σίγουρα κάποιοι από εμάς έχουν περάσει πολύ δύσκολες καταστάσεις..αλλά τουλάχιστον, δεν είναι μόνοι..κάποιος σ'αγαπάει..
Επιστρέφοντας στα κλασικά τύπου που πήγα, τι έκανα κτλ..έχω να δηλώσω ότι πήγαμε με τον Γ. γήπεδο δεύτερη φορά, νικήσαμε θριαμβευτικά, έγινα μούσκεμα γιατί κάθισα σε βρεγμένο κάθισμα αλλά πέρασα τέλεια!
Δοκιμάσαμε βραζιλιάνικο στο μοναδικό βραζιλιάνικο εστιατόριο της Αθήνας, τον 'Κίτρινο Σκίουρο' και μας άρεσε πολύ το φαΐ. Διαλέξαμε φαγητά που δεν ξέραμε τα ονόματά τους αλλά ήταν όλα πολύ νόστιμα, και ειδική μνεία στα κοκταίηλ..Λίγο τσιμπημένο σε τιμές (πέσαμε και στο δώρο των γιορτών) αλλά τουλάχιστον χορταίνεις..Προτείνω ανεπιφύλακτα αν έρθετε σε Κορυδαλλιώτικα εδάφη το μεζεδοπωλείο 'Απέναντι' που βγήκαμε δεύτρη μέρα Χριστουγέννων με τα ξενιτεμένα παιδιά από Κορυδαλλό (ο Γ. δυστυχώς δεν είχε πάρει ακόμα άδεια). Πρωτοχρονιά κάναμε στο Feather στη Νέα Σμύρνη με πολύ χορό. Από κουλτούρα..χμμμ..ένα θέατρο άπαιχτο 'Ημέρωμα της στρίγγλας' στο Εθνικό με Σακελλαρίου να δίνει ρέστα και σινεμά αυτό το σαβ/κο που μας πέρασε τα 'Σφραγισμένα Χείλη' με πολλές ερωτήσεις σε σχέση με προσωπική και συλλογική ευθύνη εν καιρώ πολέμου.

Και τώρα τι;
Πολύ διάβασμα γιατί τα περιθώρια για εξεύρεση θέματος και υποτροφίας του ΙΚΥ στενεύουν επικίνδυνα..Τουλάχιστον η Αμερικάνικη Λογοτεχνία είναι αγαπημένη..Γυμναστήριο 4 φορές την εβδομάδα και tae bo(συνδυασμός χορού και kick boxing όπου ο ιδρώτας κυλάει ποτάμι αλλά το ευχαριστιέσαι τρελά) Ιδιαίτερο Ισπανικών..σχολείο..και ο Γ. τέρμα από στρατό!!!!!Και μαις που μορφωνόμαστε ξανά, είπαμε με τη φίλη και συνάδελφο Σ. να κάνουμε αίτηση σε ένα σεμινάριο μιας εβδομάδας στη Σκωτία που άμα το εγκρίνει το ΙΚΥ, είναι όλα πληρωμένα..Αν καταφέρουμε και πάμε, θα πάρουμε μαζί για το σαβ/κο που τελειώνει το σεμινάριο, τις αγάπες μας (γιατί μακρυά τους δεν αξίζουν και πολλά ότι και αν κάνεις)και θα πάμε στο Λονδίνο. Όνειρο που ελπίζουμε να βγει αληθινό τον Μάιο. Αφιερωμένο σε μένα το
'Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο
έχεις ξεχάσει πια που θέλεις να πας
όσα κι αν έχω δανεικά πια δε σου δίνω
να κάνεις βόλτες με το magic bus'

Playlist
Bleeding Love-Leona Lewis
The Boy does Nothing-Alesha Dixon
That's not my Name-The Ting Tings
Viva La Vida-Coldplay
(αυτά τα κατέβασα-Τα παρακάτω τα είχα και τα ξανα-ακούω)
Ταξιδιάρα Ψυχή-Τρύπες
Της Σιωπής-Μάλαμας
Βουτιά από Ψηλά-Ενδελέχεια
(ότι φτιάχνω και ότι χάλασα, βουτιά από ψηλά,σε μολυβένια θάλασσα)

και το 'Απολύομαι' (συμπαράσταση στον φαντάρο!!!)

Σε κατάσταση εμπλοκής

Πως φαίνεται το κορίτσι του φαντάρου…

Η φίλη μου η Μ2. μου είχε πει ότι όταν ο Γ. θα μπει στρατό θα αρχίσω να κολλάω το στρατιωτικό λεξιλόγιο. Δεν είχα κανένα λόγο να την αμφισβητήσω, μιας και ‘δανειζόμουν’ λέξεις και φράσεις από την καθημερινότητα του Γ. πολύ πριν το στρατό. (το περίφημο ‘τον κέρασε’ έχει γίνει τοπ αγαπημένο) Εδώ και 6 μήνες τώρα, η εμπλοκή, ο γιωτάς, το Κου Φού –ΚΦ, συντομογραφία για την υπηρεσία ‘κτηριοφύλακας’ και αγαπημένο λογοπαίγνιο ‘στου ΚουΦού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα’ , η φράση ‘δεν την παλεύεις, πάρε αναβολή’ έχουν εισχωρήσει και στο δικό μου λεξιλόγιο…

Σχολείο και ιδιαίτερο
Όλα κυλούν ομαλά αν εξαιρέσεις ότι κάθε μέρα έχουμε και κάτι καινούργιο να τσακώνονται οι μισοί δάσκαλοι με τους άλλους μισούς καθώς και με την διευθύντρια. Η οποία διευθύντρια είναι καλή, πιστεύω αρκετά ικανή για τη θέση της (κάνει και διδακτορικό στη Νεοελληνική Ποίηση και συγκεκριμένα στον Σολωμό) και πολύ τυπική, πράγμα όμως που της στερεί κάπως τη δυνατότητα ευελιξίας. Πάντως σίγουρα δεν είναι η άχρηστη που 2-3 δάσκαλοι εκεί την παρουσιάζουν. Αυτό το κλίμα εμένα με κουράζει. Γιατί δεν έχω όρεξη να μπλεχτώ σε τίποτα, κοιτάω μόνο τη δουλειά μου και δεν έχω την υποχρέωση να ακούω τον κάθε δυσαρεστημένο από τη ζωή του να βγάζει όλη του τη χολή στην ώρα του διαλείμματος. Και επίσης με ενοχλεί που ξέρω ότι αν χρειαστεί να λείψω για κάτι, θα ακούσω από πίσω τα εξ αμάξης. Γιατί δεν αρκεί να κάνεις καλά τη δουλειά σου, να είσαι τυπική στις υποχρεώσεις σου, να είσαι πρόθυμη, πρέπει να είσαι και πάντα εκεί. Και όσον αφορά σε εμάς των ειδικοτήτων στην Πρωτοβάθμια, μας έχουν γραμμένους, δεν συμμετέχουμε σε καμιά απόφαση αλλά κάνουμε κανονικά τις ίδιες ώρες, τις ίδιες εφημερίες και μπαίνουμε σφήνα στο πρόγραμμα για να βολέψουν τα κενά τους οι δάσκαλοι. Και άμα λείψεις μια φορά, γίνεσαι ανεύθυνος. Το ξέρω ότι αυτά δεν πρέπει να με απασχολούν όσο εγώ είμαι εντάξει με τον εαυτό μου αλλά είναι ο χαρακτήρας μου να μην αντέχω να σκέφτονται οι άλλοι για μένα, πράγμα αρκετά ψυχοφθόρο αν σκεφτείς ότι ποτέ δεν μπορείς να είσαι αρεστή σε όλους, αλλά ο χαρακτήρας μας δύσκολα αλλάζει…
Πέρασε και ο καιρός των τεστ, 163 διόρθωσα, έρχεται σε 2-3 βδομάδες η ώρα να παραδώσουμε βαθμούς, να δούμε τι θα βάλω και τι αλχημείες θα κάνω για να μην αδικήσω κανέναν και να μην κάψω, επίσης.
Όσον αφορά στο ιδιαίτερο, όλα καλά μέχρι στιγμής με το γκρουπάκι των Ισπανικών, ένα δίωρο την εβδομάδα που με κρατάει και εμένα σε εγρήγορση.

Ταινίες και καφέδες
Vicky Cristina Barcelona του Allen που δεν μου άρεσε και απορώ γιατί τόσα θερμά σχόλια από τους κριτικούς… Είδα Lars and the Real Girl στο DVD από την προηγούμενη σεζόν. Εξαιρετική, αστεία, ανθρώπινη και ο Ryan Gosling βάζει υποψηφιότητα για τον πιο αξιαγάπητο weirdo του σινεμά. Το περίφημο Happy-Go-Lucky που το έχω συστήσει σε όλο τον κόσμο, το έχει δει και έχουν ενθουσιαστεί όλοι, όχι, δεν κατάφερα να το δω ακόμη, παρότι ο καλός μου φίλος Σ. μου το έστειλε αλλά το DVD δεν παίζει!!!
Για καφέ συστήνω ανεπιφύλακτα Booze Cooperativa στην Κολοκοτρώνη (παρότρυνση της Μ2), το Καφεκούτι στη Σόλωνος και το MoStar στη Χαλκίδα, αν σας φέρει ο δρόμος κατά δω.

ΥΓ: Επειδή πολλά άσχημα μαζεμένα συνέβησαν το τελευταίο διάστημα, κάποια που αντιμετωπίζονται, κάποια που απλώς τα αποδέχεσαι όσο δύσκολο και να’ ναι, κατάλαβα ότι όταν δεν είσαι μόνος, ακόμα και η σκέψη ότι δεν είσαι μόνος σου δίνει μεγάλη δύναμη. Ισχύει για φίλους, οικογένεια και κυρίως για το άτομο που έχεις επιλέξει να είναι το πιο σημαντικό στη ζωή σου...γιατί υπάρχει και μοιράζεστε από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο μεγάλα…

Playlist
Hoosiers-Worried about Ray (οι τίτλοι του Γ4, το σήριαλ μέτριο, η μουσική σούπερ)

The Prefabricated Quartet-Heroes (από το καλύτερο σήριαλ των τελευταίων ετών με τους πιο ταυτίσιμους ήρωες…Αγαπάμε ‘Άγρια Παιδιά’)

Kate Perry-I kissed a girl και το Hot n’ cold (είναι καλή, δεν μπορείς να το αρνηθείς)

Τρίφωνο-Να μ’ αγαπάς (οι στίχοι λιώνουν…)

Σαββιδάκης-Η μαγεμένη σου ματιά (ναι, που το θυμήθηκα, αλλά είναι τόσο όμορφο τραγούδι... ‘ήλιους να ζωγραφίσεις στο παγωμένο μου κορμί…’)

Οδυσσέας Τσάκαλος-Δεν πειράζει (νομίζω ακούγεται πιο πολύ η βερσιόν της Ραλλίας αλλά μ’ αρέσει πιο πολύ το αυθεντικό)

Ενδελέχεια-Κατάδικος(απλώς κομματάρα-δες στίχους παρακάτω)

The Nightmare before Christmas O. S. T- What’s this? (το μόνο Χριστουγεννιάτικο που σπάει το εμπάργκο μου-τίποτα Χριστουγεννιάτικο μέχρι τις 10 Δεκέμβρίου-)

Προτεινόμενη Ταινία
Lars and the Real Girl

Στίχος
‘χωρίζω έτσι την ζωή από τη ζωή μου, και έχω για αντάλλαγμα μια όψη σιγουριάς, μα κάθε νύχτα συναντώ μες στο κορμί μου, ένα κατάδικο στη θέση της καρδιάς’ Ενδελέχεια - Κατάδικος

Γράφω και μαθαίνω.

Θα ήταν ένα πολύ βαρετό απόγευμα αν δεν έβλεπα μαζεμένη όση Ελληνοφρένεια δεν είχα δει όλον αυτόν τον καιρό. Απλώς σ’ ευχαριστούμε Θύμιο, Αποστόλη, Μάνο, Πέτρο, Θανάση, Ελένη, Γιάννη και Γιώργο (με τα μικρά τους ονόματα πλέον μιας και είναι δικοί μας άνθρωποι). Έχω να προτείνω ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο που προτείνει η Ελληνοφρένεια σε συνεργασία με τον ωραίο Άδωνη και τον αδελφό Λεωνίδα, γραμμένο από κάποιον καθηγητή της Παντείου ονόματι Σταύρο Θεοφανίδη με τίτλο ‘Τα Αγγλικά είναι Ελληνική Διάλεκτος’ (συνάδελφοι φοιτητές της Αγγλικής, σκίστε τα πτυχία σας). Θα σας παραθέσω απλώς το απόσπασμα που έπαιξε στην εκπομπή:
All-όλα
I stand-Ίσταμαι
Can-κάνω
I go-άγω (λέει ο Άδωνης: ‘στα Αγγλικά το άγω είναι α-γκο)
I have-έχω
Do-Τίθεμαι (Άδωνης νο.2: ‘το του και το ντου είναι μαζί με το θου το ίδιο γράμμα με το ντου’-ούτε ο Μπαμπινιώτης τέτοια ανάλυση.)
Μετά από αυτά που είναι και στο εξώφυλλο του βιβλίου, μπορεί κανείς να φανταστεί τι θα διαβάσει στις πόσες σελίδες στο εσωτερικό…Επίσης, θυμάσαι με νοσταλγία την εποχή που έβλεπες το ‘Γάμος αλά Ελληνικά’ και γελούσες με τον πατέρα που έβγαζε όλες τις λέξεις ελληνικές –kimono από την λέξη χειμώνας, αυτό που το φοράμε όταν κρυώνουμε το χειμώνα.
Μιλώντας για βιβλία, ας περάσω στα σοβαρά που διάβασα από την Δημοτική βιβλιοθήκη της Χαλκίδας. Μαντάμ Μποβαρύ του Φλωμπέρ, κλασσικό και από αυτά που όλοι οι υπόλοιποι συγγραφείς μιλάνε γι’ αυτό, οπότε αν ασχολείσαι λίγο με Λογοτεχνία μάλλον πρέπει να το διαβάσεις. Ωραίο και ευκολοδιάβαστο. Κατόπιν πέρασα στα ελληνικά. ‘Η φανέλα με το 9’ του Μένη Κουμανταρέα, ασυνήθιστη επιλογή αλλά μου χτύπησε στο μάτι και τελικά δεν έκανα λάθος. Το διάβασα σε 3 μέρες και στο τέλος συγκινήθηκα απίστευτα, άσε που ο ήρωας λόγω ποδοσφαίρου και τραυματισμού μου θύμιζε τον αδελφό μου και μ’ έκανε να τον νιώσω λίγο παραπάνω. Τέλος, ‘Ο Τούρκος στον Κήπο’ του Γιάννη Ξανθούλη, ο οποίος με το ‘..Ύστερα ήρθαν οι Μέλισσες’ μπήκε στη λίστα με τους αγαπημένους…Και αυτό του το βιβλίο μου άρεσε πολύ. Εν τω μεταξύ, τις ‘Μέλισσες’ τις είδα αυτές τις μέρες και στο ίντερνετ, μιας και όταν παίχτηκε το σήριαλ δεν το έβλεπα…Εξαιρετική μεταφορά έχω να πω αν και ο Βογιατζής δεν με τρελαίνει, η Μαρινέλα όμως είναι σα να γράφτηκε ο ρόλος γι’ αυτή, θεά!
Από ίντερνετ είδα και μερικά καινούργια σήριαλ για να πάρω μια ιδέα ποια θα κατεβάζω το χειμώνα. Λοιπόν, δαγκωτό στα ‘Άγρια Παιδιά’ με ωραία σκηνοθεσία, πολύ καλό καστ και φυσική γλώσσα και στο ´L.A.P.D’-όλα τα λεφτά τα Αγγλικά του Κρατερού Κατσούλη.
Στο σινεμά νιώθω σαν να έχω χρόνια να πατήσω αλλά δεν βγαίνει κάτι να μ’ αρέσει, εδώ στη Χαλκίδα παίζει κάτι βλακείες και περιμένω τις 3 ‘καθηγητικές’ ταινίες, το ‘Happy-Go-Lucky’, to ‘Entre les moures’ (Ανάμεσα στους Τοίχους) και το ‘Κύμα. Αγγλική, Γαλλική, Γερμανική.
Ακούω ξανά πολύ Ενδελέχεια, ανακάλυψα και εγώ τη δική μας Monika (που την πέτυχα και live στο Θησείο, λόγω MTV week) και γράφω, γράφω, γράφω…
Η Μ2 κλείνει τεύχη και βαμπιριάζει μπροστά στο PC, η Α. τρέχει στο φροντιστήριο και σε ιδιαίτερα ακόμη και Σαβ/κα ενώ διαβάζει για ΑΣΕΠ, η Μ. μαζί με τη δουλειά της έχει και φροντιστήριο για τον ΑΣΕΠ, η Χ. συνεχίζει τα ζογκλερικά για να χωρέσει 3 σχολεία ως ωρομίσθια, διάβασμα και μεταπτυχιακό (congrats again!) σε ένα 24ωρο και όλες έχουν και μια προσωπική ζωή ταυτόχρονα. Ο Γ. ήδη έφτασε στα μισά της στρατιωτικής θητείας και εγώ προσπαθώ να βρω θέμα για διδακτορικό και να γράψω ένα μυθιστόρημα που έχει μπει στο μυαλό μου με τον τίτλο ‘Ταυτότητα’ Μήπως μπήκαμε εντελώς στην ενήλικη ζωή πλέον;

Playlist
Monika- Babe και Over the Hill
Ενδελέχεια- Ξένος, Κατάδικος, Για την αγάπη

ΥΓ: 5 Οκτωβρίου ήταν η Παγκόσμια Μέρα του Εκπαιδευτικού. Άντε, χρόνια μας πολλά και με πολλή υπομονή όσοι είναι του επαγγέλματος.

Ο Σουρεαλισμός στη σχολική τάξη

(Πώς σας ακούγεται αυτό για τίτλος διδακτορικού;)

Κάθε φορά που διαβάζω κάπου ένα άρθρο για το Facebook όλοι σχολιάζουν την σουρεαλιστική φράση ‘Vangelis has thrown a sheep on you’ ως αναφορά στο περίφημο poke application. Η εντύπωση είναι πως στη πραγματική ζωή κάτι τέτοιο έχει μηδαμινές πιθανότητες να συμβεί. Τι θα έλεγαν όλοι αυτοί όμως για τη φράση που ακούστηκε στη Γ τάξη σχολείου της Χαλκίδας στο οποίο υπερήφανα υπηρετώ ‘Κυρία, η Ιωάννα μου πέταξε ένα ποντίκι στο κεφάλι;’ Και δεν εννοούσε ποντίκι υπολογιστή.
Η συνέχεια βέβαια είναι λιγότερο ενδιαφέρουσα από ότι προϊδεάζει η παραπάνω φράση. Επρόκειτο για ένα ψεύτικο ποντίκι χλαπάτσα το οποίο αρχικά είχε εκτοξευθεί στο ταβάνι και κατόπιν στο κεφάλι συμπαθούς οχτάχρονου. Αθώο αστείο, όπως αυτό που σου έρχεται ένας μικρός με αγγελικό πρόσωπο και σου προσφέρει τσίχλα από αυτές τις μακρόστενες που τις τραβάς από το πακετάκι και τότε σου πιάνει το δάχτυλο μια πλαστική-αλλά εξίσου σιχαμερή-κατσαρίδα.
Περιμένουμε εναγωνίως την εμφάνιση ακριδών και άλλων τεράτων.
Κατά τα’ άλλα όλα καλά στο σχολείο και στην ωραία πόλη της Χαλκίδας. Υπάρχει μια ελαφριά αποστασιοποίηση από τους δασκάλους λόγω διαφοράς ηλικίας αλλά μου φέρονται μια χαρά. Τα παιδιά είναι αρκετά συνεργάσιμα, υπάρχουν και ζωηρά εννοείται αλλά ή είναι λιγότερο από της Ρόδου ή εγώ έχω μάθει να τα χειρίζομαι καλύτερα. Το κτήριο του σχολείου είναι του κουτιού, 4 χρόνια κτισμένο. Πριν το σχολείο ήταν μοιρασμένο σε τρία σπίτια, οπότε πάλι καλά που δεν διορίστηκα τότε γιατί θα με έτρωγαν οι δρόμοι. Όσο για το ωράριο, έχω κάθε μέρα πρώτη ώρα, άρα ξυπνητήρι στις 7 και σχολάω 13.15, αλλά έχω ενδιάμεσα κενό, που είναι καλό για διόρθωμα και αποσυμπίεση.
Για το σπίτι, την περιοχή και τη θάλασσα δεν σας λέω τίποτα, να έρθετε να το δείτε από κοντά, μία ώρα δρόμος είναι, ούτε μέχρι την Πανεπιστημιούπολη από το σπίτι σας.
Τώρα που θυμήθηκα τις αξέχαστες εποχές της σχολής με την διαδρομή όνειρο του 222 (που τώρα είναι 608), εποχές πλήρους σαρδελοποίησης, το έζησα ξανά στον ηλεκτρικό το Σάββατο απόγευμα, 7 η ώρα, Μοναστηράκι-Κάτω Πατήσια για το ΚΤΕΛ, που όλοι πήρανε το τρένο να πάνε στη Madonna και κόντευα να γίνω ένα με το παράθυρο. Αμάν, ήρθε και αυτή πια γιατί μας είχαν ζαλίσει, πλύση εγκεφάλου πια.
Από το ΚΤΕΛ Χαλκίδας ο ταξιτζής που με πήγε σπίτι μου είπε ότι πέρασα με μέσο στον ΑΣΕΠ, (λόγω ηλικίας αλλά και γενικά χωρίς μέσο δεν κάνεις τίποτα στη χώρα αυτή) και τσαντίστηκα κατόπιν εορτής, όταν έπαιζα τη συζήτηση στο μυαλό μου, και ‘θα του έλεγα το ένα και θα του απαντούσα το άλλο και θα κατέβαινα από το ταξί’ και τίποτα από αυτά δεν έκανα, οπότε τζάμπα έσκαγα σπίτι μετά. Βέβαια, επειδή όλοι ξέρετε ότι θέλω να κάνω ένα διδακτορικό (ψάχνω απεγνωσμένα θέμα), αν δεν με πάρουν στο Πανεπιστήμιο, θα με ακούσετε να λέω ‘ε, βέβαια, δεν είχα μέσο για να μπω, αφού όλοι με μέσο μπαίνουνε’. Τότε δείξτε μου αυτό το post. Και μια αίτηση για Αγγλία.
Το σκεφτόμουν πολύ καιρό και επιτέλους το έκανα. Στην παρακάτω διέυθυνση βρίσκονται συγκεντρωμένα τα άρθρα που έγραφα στο online περιοδικό του Goldsmiths, το Somewhere Else

http://www.beensomewhereelse.blogspot.com

ΥΓ: Είναι τέλειο που είμαι τόσο κοντά και μπορώ όποτε νιώθω μοναξιές να έρχομαι. Όμως με κάποιους (Γ.) όσο συχνά και αν έρχομαι, η επιστροφή μετά είναι όλο και πιο δύσκολη. Πότε δεν θα χρειάζεται να φεύγω;

Ξαφνικά φέτος το καλοκαίρι…

Πέρασε τόσο γρήγορα όσο ήρθε. Ένας μήνας στη Ρόδο και δύο στην αγαπημένη Αθήνα. Και σε λίγες μέρες η Χαλκίδα θα προστεθεί στη λίστα των πόλεων που μ’ έχουν φιλοξενήσει. Όμως τι συγκλονιστικά πράγματα συνέβησαν το φετινό καλοκαίρι;

Ιούνιος Ρόδου
Ο Ιούνιος μπορεί να διεκδικήσει τον τίτλο του πιο γεμάτου μήνα αλλά ταυτόχρονα του πιο διασκεδαστικού. Ήταν επίσης ο μήνας των επισκέψεων. Μ2, Μ, Α. και για ένα 24ωρο η τετράδα βρέθηκε μαζί σε διακοπές. Πριν τα κορίτσια είχε έρθει ο πατέρας, που όταν έφυγε φορτώθηκε δύο βαλίτσες και ένα σακ βουαγιάζ- παρόλα αυτά πάλι δύο τεράστιες βαλίτσες γέμισαν με την οριστική αναχώρησή μου από το νησί των ιπποτών. Δεν ξέρω τι να πρωτοδιαλέξω από τα highlights γι’ αυτό θα παραθέσω διάφορα και εσείς διαλέγετε το καλύτερο: Είδαμε το περίφημο Colorado, ένα κλαμπ με πολύ ωραίες φωνές στο live –αλλά απαίσιο στυλίστα και πολλούς πέφτουλες Άγγλους τουρίστες, οδήγησε η Α. στη Λίνδο, κάναμε μπάνια μέχρι τελικής πτώσεως, φάγαμε σε Κινέζικο αλλά μας βγήκε ξινό λόγω ιπτάμενης κατσαρίδας-τέρατος και τρέχαμε να προλάβουμε το καράβι αλλιώς η Μ2. θα έμενε άλλη μια μέρα μαζί μας (μήπως να το χάναμε τελικά;) Έπρηξα τους πάντες με το γιουβέτσι μου (ένα πολύπλοκο φαγητό έμαθα να μαγειρεύω και εγώ, να μη το διαφημίσω;) και ολοκλήρωσα πανηγυρικά τα μαθήματα με τον Brian με την εκμάθηση της λέξης ‘βρέχει’ που εκείνος πρόφερε ‘βρά-κι’.
Αποχαιρέτησα τα Αφαντόπαιδα, και τώρα που είναι Σεπτέμβριος ξέρω ότι θα μου λείψουν τα πιο πολλά, η γιορτή του τέλους ήταν πολύ ωραία (έχουμε και DVD για απόδειξη) και γενικά η ανάμνηση της Ρόδου είναι πολύ, πολύ γλυκιά, και από το μέρος αλλά κυρίως από τους ανθρώπους.
Σφήνα μέσα στα της Ρόδου είναι το incognito ταξίδι αστραπή στην Αθήνα ένα ζεστό διήμερο στις αρχές του μήνα, όταν ο Γ. ήταν Τρίπολη και ήρθε Αθήνα με άδεια. Επειδή δεν προβλεπόταν να ιδωθούμε ακόμα και μετά την επιστροφή μου, και θα περνούσε πολύς καιρός από το Πάσχα που ήμαστε μαζί, σε μια παρόρμηση της στιγμής πήγα να κλείσω εισιτήρια. Μετά από πολλές διαβουλεύσεις με την γλυκύτατη και εξυπηρετικότατη κοπέλα του ταξιδιωτικού πρακτορείου, έφυγα Σάββατο βράδυ με αεροπλάνο και έφυγα από Πειραιά με καράβι την Κυριακή το μεσημέρι. Μετά από 17 ώρες, ήμουν στη Ρόδο. Αλλά αυτές τις 12 ώρες που ήμουν με τον Γ. δεν τις αλλάζω με τίποτα. Πήραμε και οι δύο δύναμη για τη συνέχεια.

Ιούλιος Καίσαρ
Η επιστροφή στο σπίτι έχει κάθε φορά πολλές πλευρές. Άνοιξε βαλίτσες, τακτοποίησε πράγματα, μάζεψε άλλα που δε σου χρειάζονται τώρα αλλά θα χρειαστούν τον Σεπτέμβρη και πάει λέγοντας. Δες τους φίλους, πείτε τα νέα σας, πήγαινε σε μέρη που έχεις πεθυμήσει (Starbuck´s, Evergreen, Γκάζι, Θησείο), προσπάθησε να χορτάσεις το αγόρι σου που σου έχει λείψει τόσο πολύ… Διαδρομές, πρώτη βόλτα στη παραλία τα Χαλκίδας, παρέα με την Κ. για να καταθέσεις χαρτιά, ένα μπάνιο στην Ανάβυσσο (αλλά έχουμε σχεδόν 30 στη Ρόδο) και δύο διήμερα απόλυτης χαλάρωσης στο Κιάτο. Καλός μήνας.

Κάθε μήνας Αύγουστος
Μήνας-εμπλοκή. Θα μπορούσα να είχα δει τον Γ. περισσότερες φορές αλλά ας όψεται η μαμά πατρίδα. Ήσυχα, αθόρυβα και μάλλον γρήγορα θα έλεγα ότι πέρασε αυτός ο μήνας, με ένα μικρό άγχος μέχρι να βγουν οι τοποθετήσεις αλλά ευτυχώς έμαθα ότι θα είμαι κέντρο Χαλκίδας και ηρέμησα. Κατά τ’ άλλα όλοι έλειπαν σε διακοπές και βαριόμουν μέχρι θανάτου, κανένα καλό τραγούδι δεν άκουσα, εκτός από μία φωτεινή εξαίρεση, το ‘Έλα’ της Ελεονόρας Ζουγανέλη, καμιά επανάληψη της προκοπής δεν έδειξε η τηλεόραση και γενικά χλιαρός μήνας, με φωτεινές εξαιρέσεις τα ρακόμελα της ‘Μορφής’ στα γενέθλιά μου, τις lemon pie του Chocolat και τις εξόδους του Γ. Α! και το coctail night στο Mayo με τα κορίτσια.

Επόμενη ανταπόκριση: Χαλκίδα